Strand

Vandaag geweldige golven aan het strand in Noosa. De beste golven voor body-surfen in tijden. De ene na de andere golf brengt je bijna op het strand, 50 meter voortgestuwd door schuimend zout water. Heerlijk! Gevolg van een storm voor de kust twee dagen geleden. Die dijt nog wat na. Het andere strand waar we vaker naar toe gaan, Sunshine Beach, was gisteren en vandaag zelfs gesloten. Te gevaarlijke branding. Als daarin iemand in moeilijkheden raakt is er geen redden aan. 

Verschil in branding bij rustige zee: Noosa (links) en Sunshine Beach (rechts)

Dat zijn meteen ook de twee stranden waar wij meestal naar toe gaan. Noosa Heads ligt aan een soort van baai, op het noorden. (Is even wennen; noorden hier is goed, is wat het zuiden in Nederland is.) Heel bijzonder hier, omdat we tenslotte aan de oost-kust zitten. Daarom is Noosa ook zo'n gewild vakantie-oord. Vandaag lag het strand er hutje-mutje vol. Op 2^e kerstdag komen alle vakantiegangers aan om hier hun zomervakantie te vieren. Door de baai is Noosa een beschut strand, met een rustige branding. Het is er eigenlijk altijd goed om te zwemmen. Stroming kan wat sterk zijn, maar die gaat evenwijdig aan de kust. Dus kun je kiezen: met de stroom mee of er tegenin zwemmen. Soms kun je er geweldig body-surfen, soms is daar te weinig branding voor. 

Strand van Noosa BUITEN het toeristen seizoen

Als we meer golven willen, gaan we naar Sunshine Beach. Dit is een suburb ten zuid-oosten van Noosa, als het ware om de hoek van de kaap die het strand van Noosa beschermt. Dit strand ligt op het oosten, rechtstreeks aan de Grote Oceaan. De golven komen hier in hun volle kracht het strand oprollen. Als de zee rustiger is dan vandaag is dat geweldig body-surfen. En het is er bijna altijd rustig. Vrijwel alleen de locale bevolking komt hier, inclusief ons natuurlijk ;-)

Sunshine Beach

Beide stranden hebben strandwachten die aangeven waar het veilig zwemmen is en mensen uit de zee helpen als ze in moeilijkheden raken. Er zijn douches om je na het zwemmen af te spoelen. Heel verzorgd allemaal. Een hele reeks stranden langs de kust heeft strandwachten en douches, maar meestal kiezen we toch voor Noosa of Sunshine. Noosa heeft daarbij zelfs kleedruimtes, wat een hoop gedoe met strandhanddoeken scheelt. Want gewoon open en bloot op het strand omkleden, daar zijn ze hier niet echt aan gewend... Geeft trouwens af en toe wel leuke gebeurtenissen. Een tijd geleden waren we in Noosa in de douche/kleedruimte tegelijk met een Ierse vader en zijn twee zoontjes aan het douchen en omkleden. De vader was nogal lijvig en een van de twee jongetjes zei plotseling in plat iers: "my daddy's trying to loose weight…" waarop pa mompelde "not everybody needs to know that!"

Die wildere zee in Sunshine heeft ook zijn nadelen. Zoals eerder dit jaar, toen we als verse import nog niet zo ingeburgerd waren met de zee-gebruiken. Paul en ik gingen met Robin en Neil naar Sunshine Beach. We waren er al vaak geweest. Al vaak gezwommen. Golven leken normaal: een lagere branding vlak bij het strand, een stukje wat vlakker wat dieper water en wat verder in zee een hogere branding op een tweede zandrug. Strandwachten waren er en een groep mensen in de eerste branding. Paul en ik zwommen naar de tweede, zoals we eerder ook al wel gedaan hadden. Geweldige surf naar het strand en vervolgens opnieuw de zee in. Maar de tweede keer ben ik net twee slagen te ver gezwommen. Je moet genoeg snelheid maken om op de golf te rijden en dat lukte net niet meer. Elke golf was net te snel, ging onder me door, waardoor ik aan de zee-kant terecht kwam. Gewoon door blijven zwemmen, maar dan merk je toch dat er een flinke stroming richting zee staat. En als je richting strand zwemt kun je niet meer zien of er een golf achter je breekt en over je heen spoelt. Na een tijdje begon dat behoorlijk uitputtend te worden en zat ik me af te vragen of ik misschien toch niet beter eens kon gaan zwaaien naar de strandwachten… (Er schoten ook een paar minder prettige gedachten door mijn hoofd. Toch iets van een lichte paniek?) Gelukkig was een strandwacht al onderweg met zijn surfboard en binnen een minuut was hij al bij me. Ik voor op board liggen, hij erachter, en zo terug naar het strand. Was een goede les, dat doen we dus niet weer. Was ten eerste gewoon dom omdat ik niet, zoals andere keren, rustig de zee in ging om de stroming uit te testen. Een beetje over-enthousiast en overmoedig. Daarnaast bleek dat ik aan het proberen was precies in een muistroom probeerde naar het strand te zwemmen. Meteen geleerd dat als zoiets voorkomt, dat je dan diagonaal naar het strand moet zwemmen. Zodra je uit de muistroming komt wordt je dan vanzelf naar het strand gevoerd. Daarna op andere keren ook nog tips gekregen. Zoals van Jason, die hier is opgegroeid en gewezen heeft waar je op moet letten en waar je aan kunt zien hoe de stroming is. Heeft goed geholpen bij onze "inburgeringscursus". Inmiddels beginnen we al beter de zeestromen te herkennen.

In het begin gingen we vaak naar het strand, soms elke dag. Vervolgens kwam hier de winter, en hoewel het weer hier ongeveer hetzelfde was als bij jullie deze zomer, vonden we het een tijd lang toch te koud. Op een bewolkte dag maar zo'n 16 graden. Bij zon wordt het richting 22. En het water niet warmer dan 20. Brrr, veel te koud. Je ziet, ik was heel snel gewend aan de warmte hier (of verwend door…). Als Paul dan ook nog eens dagen weg was, ging ik helemaal niet. Inmiddels is de zee weer lekker opgewarmd. Maar begint ook het gewone leven zijn gangetje te krijgen, met enige werk-routine. En even naar het strand (spullen bijeen, 20 min. auto, parkeren, lopen, zwemmen, even liggen, afspoelen, 20 min. terug rijden) en je bent al 2 uur verder. Dus voor mij is het meer een vrije-dag-ding geworden. Zeker met een zwembad in de tuin, waar je geen 20 min. voor hoeft te rijden. Alleen dat body-surfen wil niet zo lukken in het zwembad en dat blijft toch wel erg leuk om te doen.

Pauls werk

In de vorige berichten heb ik aardig wat verteld over wat ik zoal aan het doen ben. Maar nog erg weinig over Paul. Alsof hij niet aan het werk is. Nou, daar valt behoorlijk wat over te vertellen. Dus tijd voor een beknopte update.

Paul had door de jaren heel al een netwerk behoorlijk in de danswereld hier in Australië opgebouwd. Tijdens het dansfestival in Melbourne (maart) heeft ie dat flink aangehaald. Daarna kwamen er een paar kleine projecten: een project voor een dansschool nabij Sydney, twee weken om les te geven in Tasmanie, nog een keer voor een periode terug naar Syndey. Vervolgens vier weken naar Perth om dar een stuk af te leveren en tussendoor wat les te geven. Even op en neer voor een workshop naar Canberra (waar ik eerder al over heb geschreven; Paul's werk was de aanleiding om te gaan). Direct daarna weer naar Syndey en vervolgens opnieuw naar Perth. Daarna zou het rustig worden, maar ondertussen is hij al weer twee keer naar Syndey geweest.

In de eerste paar maanden heeft hij ook nog gesolliciteerd naar twee banen in Melbourne. Eentje echt interessant, de ander meer leerzaam. Niet geworden, en ik ben daar achteraf wel blij mee. Het was goed geweest voor Pauls carrière, dus ik heb hem van harte gesteund en had ook wel mee verhuisd als het zo ver gekomen was. Melbourne is best aardig als stad, maar voor het klimaat hoef ik er niet te zijn! Ik ben veel liever aan de Sunshine Coast, en Paul gelukkig ook.

Een van die banen is overigens naar een Nederlandse choreografe gegaan. We krijgen regelmatig berichten uit Nederland dat het daar in de danswereld helemáál niet goed gaat, met alle bezuinigingen. Nederland was op het wereldtoneel toonaangevend in de moderne dans, maar dat wordt op dit moment vakkundig afgebroken. Er stond overigens in februari een artikel in de Trouw ("Wachten op de nieuwe Jiri Kylian") waarin dat nog eens fijntjes werd uitgelegd. En ook de Raad voor het Cultuurbeleid heeft het aan de minister uitgelegd. Maar ja, cultuurbarbaren en blindgangers komen in de hoogste regionen voor.

Overigens stond in dat artikel nog een mooie passage over Paul. "Autodidact Paul Selwyn Norton vergeleek de vorming van een choreograaf met natuurwetten: na overal en nergens ervaring op te doen, wordt de choreograaf topzwaar. Dan moet-ie ergens kunnen settelen om niet om te vallen. Voor Selwyn Norton is het zwaartepunt bereikt: hij emigreert naar Australie. Doodzonde. Tijdens CaDance, tweejaarlijkse graadmeter voor de 'staat van moderne dans' in Nederland, was zijn speelse dansverkenning naar menselijke duisternissen 'Rite We Are' een hoogtepunt. (…) Beide voorstellingen waren even onderscheidend als noodzakelijk. Zulke bewezen excellente makers zouden een vanzelfsprekende plek in het dansbestel moeten kunnen krijgen - een soort eredivisie."

Na Melbourne ben ik meestal thuis gebleven. Hier ben ik veel productiever met al mijn materiaal bij de hand. En er valt genoeg te regelen en te lezen. We hebben veel gebeld natuurlijk. Af en toe ben ik hem voor een paar dagen na gevlogen: een week in Syndey gecombineerd met een paar afspraken met vakgenoten en een week in Perth, eveneens met afspraken en om de stad en de première van de voorstelling te zien.

Daarnaast is hij ook aan het netwerken hier in de buurt, bij locale dansscholen (voor 3 tot 18 jarigen). Twee dansscholen hebben hem gevraagd een stuk te maken voor hun einde-jaars-voorstelling. Eentje is van Jason, die we vlak na aankomst al via Robin hadden leren kennen. Een derde heeft ie weer via contacten in Perth leren kennen. En dan is hij ook al een keer op en neer geweest naar de Gold Coast voor een dansschool daar.

De einde-jaars-voorstellingen van de twee scholen waren twee weken geleden. Geweldig om mee te maken! (Tijdens de lagere school heb ik dat ook diverse keren moeten doen, als afsluiting van weer een jaar piano-les. Wat een spanning!) De hele school doet mee aan zo'n voorstelling, zo'n 130 tot 180 meiden en een paar jongens. En iedereen moet natuurlijk meerdere keren op het podium. De twee waren behoorlijk verschillend. De eerste serieus ballet, compleet met spitsen en tutu's, de tweede SHOW, met glitters, tieten en benen. 

Uit Jasons show: "Latino Feroz"



De eerste maakte het overigens wel een beetje bont. Voor de pauze een uur lang losse stukjes (o.a. die van Paul). En erna het volle Assepoester-ballet, anderhalf uur lang, maar dan slecht uitgevoerd. Daar zijn we na een uur toch maar vertrokken. Overigens vond ik het wel geweldig om te zien. Kinderen van 3 in tutu's op het podium, sommigen enthousiast, anderen verdaasd en de weg krijt. Of een groep tienermeiden, eentje lijvig als een nijlpaard en toch op spitsen en een ander die in plaats van elegant op spitsen land, als een baksteen neerkomt. Ik kwam af en toe niet meer bij van het lachen, sorry hoor. En dan steeds ouders in de zaal die opstaan, weglopen, terug komen, kinderen meedragen, etc. Wat dat betreft zat de tweede show beter in elkaar. Die had meteen bij het openingsnummer de hele zaal in een feeststemming. (Dat is Jason voluit.)

En dit was alles nog maar het begin, het opstarten. Komend jaar krijgt Paul het helemaal druk. Het eerste half jaar is hij al helemaal vol geboekt. Dan moeten we het toch anders gaan regelen met uit-en-thuis zijn. Waarschijnlijk wordt het meer in de weekenden terug vliegen. Overigens zijn grote woon-werk afstanden hier behoorlijk ingeburgerd. Veel mensen vliegen voor 2 weken naar de mijnen in het noorden of westen van het continent, en daarna weer voor een week naar huis. Of mensen werken door de week in Sydney of Brisbane en vliegen of rijden dan voor het weekend naar huis aan de Sunshine Coast. Voor een tijdje kan dat wel, maar ik geloof niet dat het voor ons een lange-termijn-oplossing gaat worden.

Het gewone leven

Goh, het is al weer 2,5 maanden geleden dat ik hier geschreven heb. Schandalig! En ondertussen gaat het leven natuurlijk gewoon door. Bedrijf verder opzetten, lidmaatschappen van beroepsorganisaties regelen, zowaar al een keer gesolliciteerd, maar daarover meer in een volgend bericht. (Gemeen hè ;-) ) Eerst maar eens wat over het gewone dagelijkse leven. Want daar heb ik nog niet echt over geschreven.

Mijn dag begint hier meestal ergens tussen 7 en 8 's ochtends. Als het zonnig is ben ik vaak al om 7 uur uit bed. Zonder wekker! Om 5 uur is het al licht en om 7 uur schijnt de zon volop in de slaapkamer. Nu ben ik niet zo van het snel op gang komen, dus begin ik vaak met een rustig klusje, meestal het zwembad schoonmaken en de vaatwasser leeg ruimen. Als het bewolkt is en het was laat de vorige avond, dan gaat word ik om 8 uur met de wekker wakker. Want om 5 over 8 is er NOS-journaal op tv. Het 8-uur journaal van "de avond ervoor" (dat 3 uur eerder in Nederland is uitgezonden om precies te zijn). Tegen die tijd komt Paul meestal uit bed.

Daarna samen ontbijt met koffie en een boek in mijn rode schommelstoel op de veranda. Lekker rustig aan het lezen in vakliteratuur. Vaak verslavend, dus is het 11 of 12 uur voor ik het in de gaten heb. Soms komt de postbode in die tijd langs, gooit de post vanuit haar witte bestelauto in het posthuisje, even zwaaien en weer door.

Als het brood bijna op is, ergens in de ochtend het zuurdesem opstarten, later deeg van maken, laten rijzen (gaat nu heel snel, nu het zomers warm geworden is), doorkneden, narijzen en tegen de avond kan het dan de oven in. Morgen weer vers brood. Ben aardig trots om mijn broden, ze beginnen steeds beter te lukken.

   Eerste oogst uit de moestuin, niet veel,         Lokale kruisbessen, zien er heel anders uit,         Zelf gebakken zuurdesem brood,
 het wil nog niet zo vlotten met de grond       maar smaken wel een beetje als kruisbessen           eindelijk met knapperige korst  



In oktober en november is het zo'n 6 weken achter elkaar behoorlijk warm geweest ('s middags rond 32 graden, 's nachts rond de 22). Het zwembad was inmiddels aardig aan het opwarmen. Sinds die tijd zwem is zo'n beetje elke dag een paar baantjes. Het zwembad is maar een krappe 10 meter lang, maar baantjes zwemmen lukt toch redelijk. Koelt lekker af, en dan weer aan het lezen. Andere keren zit ik hele dagen achter de computer te archiveren, materiaal dat ik uit Nederland heb mee genomen op orde brengen. Heeft me inmiddels aardig wat tijd gekost, maar het is nu bijna af. Kan ik voortaan makkelijker iets vinden als ik wat zoek. Maar met de warmte was het tegen 4 uur niet meer uit te houden in mijn werkkamer. Dan schijnt de zon pal naar binnen en is het bloedheet. Daar helpt geen ventilator tegen. Met als gevolg dat tegen de tijd dat jullie wakker zijn, en het eigenlijk een goede tijd is om te skypen, ik mijn toevlucht tot veranda of zwembad heb genomen. Of de tuin aan het water geven ben.

Moestuin met als maar harder                         Pompoen-bed doet het redelijk                      Onze eerste pompoen!!         
wordende grond                           boven de stenen: watermeloen probeersel                                                



Dat laatste hebben we de afgelopen maanden overigens een beetje te veel gedaan. Met als gevolg dat een paar weken geleden onze watertank (van 45.000 liter) bijna leeg was! Ik was in de tuin bezig en ineens nieuwsgierig hoe het met de watertank zou staan. Eerst maar eens schoongeveegd om het luik open te kunnen doen zonder dat er massa's blad in ons drinkwater vallen. En dat klonk verdacht hol. Samen met Paul het luik open gemaakt, in de donkere tank gekoekeloerd en tot onze schrik konden we de bodem zien! Direct noodmaatregelen: niet douchen maar het zwembad in, heel zuinig in de keuken en al het spoelwater in een emmer sparen voor de tuin, plassen hoeft niet in de wc…. Na een week zou er regen komen. Nambour, 25 km verderop, had overstromingen, maar hier slechts een paar druppels. En weer dagen lang warm en zonnig. Zelfs het waterpeil in zwembad begon bijna onder de pomp-inlaat te komen. Toen hebben we toch maar een vrachtwagen-lading drinkwater gekocht: 10.000 liter. Vulde de tank weer een beetje. Anderhalve week later kwam het natuurlijk met bakken uit de hemel. In anderhalve dag zat de tank helemaal vol en wat het peil in het zwembad ruim 10cm gestegen. Tropische buien! Sinds dien wisselt het af, een dag droog, een dag regen, of soms beide binnen een dag.

Verdroogde bloemenborder achter het zwembad                                    Toch bloeit er her en der nog wel wat     



   Tropische stortbuien, maar nog                           Drinkwater-tank vult lekker bij             Butcherbird schuilt bij ons voor de regen
geen overstromingen                                                                                                                                          

Boodschappen doen we wekelijks, met de auto natuurlijk. De dichtstbijzijnde winkels zijn 10km verderop, dus met de fiets zit er niet meer in. Paar eigenaardige dingen, typisch Australisch vermoed ik:

▪ Half volle melk is duurder dan volle (toch de omgekeerde wereld van Nederland).

▪ Geparfumeerde vuilniszakken!

▪ Kaaswinkels zijn zeldzaam. Ben nog steeds op zoektocht naar echte belegen kaas, in plaats van fabriekskaas. Kaas laten jaren kennen ze hier niet echt.

▪ Bananen waren afgelopen winter (jullie zomer) 13 dollar per kilo!!! (In Nederland: 99 cent.) Ze worden niet geïmporteerd (angst voor eiland-vreemde beestjes) en de oogst hier was mislukt door alle overstromingen van begin dit jaar. Gelukkig werden we door een vriendelijke caissière gewaarschuwd toen we eens 2 trossen bananen in ons wagentje meegenomen hadden. "Weet je wel zeker dat je voor 25$ bananen wilt kopen?"

Vuilniszakken met geurtjes: limoen, appel, perzik, bosbes, sinaasappel, bloemen, munt.....



En dan heb je natuurlijk allerlei eigenaardigheden op de weg. Om te beginnen: rotondes, zucht! Noosa is vergeven van de rotondes. Geen stoplichten, en daar zijn ze trots op. Maar om vanuit hier naar Noosa Junction te gaan, ons favoriete 'centrum', moet je langs minimaal 8 rotondes, op krap 20 km. En dan rij je bijna alleen maar over doorgaande wegen, inclusief een stuk snelweg zelfs. Wegen zijn breed, 12 meter breed asfalt voor een gewone woonstraat is niet ongebruikelijk. Auto's zijn wit, zwart of grijs. Kleur zie je zelden. Op- en afritten zijn hier heeeeeel kort. Invoegstroken zijn er nog net wel, maar uitvoegen is meestal zonder strook, je slaat gewoon af. Zit je dan op de snelweg, dan mag je 100 of 110km, niets vreemds aan. Alleen ga je dan wel sneller dan de trein die langs de snelweg rijdt!

Een greep uit de honderd rotondes van Noosa



Maar het vreemdste van alles is toch kerst in de zomer. Tv-reclames met de kerstman omgeven door dames in bikini en kerstballen in het zwembad! Of ik daar ooit aan zal wennen?

Noosa Junction: kerstballen in de zomer



O2 clpd wordt wOnder

Zoals ik eerder al schreef was ik niet helemaal overtuigd van de naam van het nieuwe bureau. Officieel: O² city & landscape - planning & design. Beetje lang. Vond de dubbele symboliek van O² wel mooi: 2^e bureau met O(erlemans) en zuurstof / leven in plannen blazen. Ook mooi thema voor een huisstijl. Iets met bubbels, refererend naar lucht- en waterbubbels, essenties voor ons bestaan, en ook naar gedachte-bubbels zoals in stripboeken, voor visies en plannen. Had in het voorjaar al zelf iets zitten proberen met een huisstijl. Provisorisch met bubbels. Goed om de randvoorwaarden scherper te krijgen. Merkte daarbij ook dat de letter O + cijfer 2 grafisch niet erg spannend zijn. Misschien moet het O^two worden, of O^too, of…

Een maand geleden heb ik eindelijk een grafisch ontwerper uitgekozen en opdracht gegeven om een huisstijl te ontwerpen. Spannend! Had via internet een paar bureaus in Noosa gevonden, waarvan ik de ontwerpen wel interessant vond. Met twee een gesprek gehad. Over hun werk, over mijn ervaring met de OKRA huisstijl, dus professionele verwachtingen, over ideeën, over de naam, etc. Met de eerste klikte het erg goed, 2 uur samen zitten praten. De tweede ging wat stijfjes. Van allebei een offerte gekregen, en toch maar voor de duurste gekozen, de eerste. Ik weet dat ik nogal veeleisend ben, en hij had daar in zijn offerte rekening mee gehouden. Bovendien was ie het meest gretig.

Hij is flink aan de slag gegaan, met een hele berg ideeën. Samen doorgesproken en langzaamaan tot een trechtering gekomen. Hij is helaas niet zo conceptmatig als de grafisch ontwerpers die de huisstijl van OKRA ontworpen hebben. Daar waak ik dan maar over. Maar hij is wel open voor dialoog en suggesties. En doet heel veel. Elke keer als ik nog niet helemaal tevreden ben, werkt hij weer verder, zonder zucht of meerwerk.

De eerste selectie van logo-ontwerpen. En je ziet: O2 is al O two geworden

Maar de naam was nog steeds een vraagteken. Tot het congres in Brisbane. Al tijdens de eerste dag. Ik liep rond met een naambordje: 'Hans Oerlemans / O2 city + landscape'. Komt er iemand naar me toe: "Oh, ben jij van O2 landscape architects, dat nieuwe bureau in Brisbane?" Uh, nee, ik zit in Doonan. Brisbane? Blijkt dat er iemand in Brisbane een paar weken eerder bij een bestaand bureau is weggegaan, voor zichzelf begonnen en het bureau O2 landscape architects heeft genoemd. Dat is net anders dan mijn naam, dus wordt niet door het registratiebureau uitgefilterd. Maar wel heel vervelend! En ik heb geen zin om een wedstrijd aan te gaan over de naam. Bovendien, hij heeft al projecten, en dus veel eerder een naamsbekendheid dan ik. Dat wordt dus niks.

Bij thuiskomst meteen gecheckt. Hij had nog geen website. Een week later was die er wel. Met een logo dat veel weg had van een van de voorstellen van mijn grafisch ontwerper. En even verder zoekend blijkt er ook nog een O2 landscapes in Nieuw Zeeland te zitten, ook met een vergelijkbaar logo. Alles meteen maar doorgebriefd aan mijn grafisch ontwerper en als de wiedeweerga op zoek naar een nieuwe naam. Tja, wat dan… Wel iets met een 'O', daar was ik te veel aan verknocht en op die manier kunnen de cirkels in de huisstijl blijven. Anders moeten we daar ook nog eens opnieuw beginnen. Een paar dagen namen aan het zoeken geweest. Het hele woordenboek door op O-woorden, Nederlands en Engels. Associërend op woorden. Afkortingen uitproberen. Bij elk mogelijk woord internet checken of die naam al bezet is. Veel afvallers. Even wat anders gaan doen, en dan komt er weer een nieuw woord op. Weer terug achter het bureau en achter internet. Zo ging het dagen door. Tot ik uiteindelijk 'Onder' had, 'Oerlemans-Norton Design et Research'. En natuurlijk van Down Under, maar dan met Nederlandse wortels. Hmmm, redelijk. Nog een nachtje over slapen.

Later was ik met mijn moeder aan het skypen. Deed het hele verhaal en vertelde van Onder. Waarna zij zei: waarom zet je er geen 'W' voor? Da's veel mooier. Meteen weer op internet gecheckt. En wonder boven wonder, 'wonder' is nog geen bedrijfsnaam of internetsite. Dus bruikbaar. Dan wordt het 'worldwide Oerlemans-norton design et research', en dan wel met een kleine 'w' en grote 'O', dus 'wOnder'. (En Oerlemans-norton kun je op 2 manieren interpreteren: mijn naam sinds ik met Paul getrouwd ben, en de namen van beide eigenaren. Paul heeft 50% van de aandelen.)

Daarna toch nog een kink in de kabel. Ik dacht dat ik internet goed genoeg gechecked had. Komt mijn grafisch ontwerper met het bericht dat www.wonder.com al is vergeven. Ge… zoals dat heet. Er zijn blijkbaar mensen die domeinnamen registreren in de hoop dat een bedrijf ze vervolgens van ze wil overkopen. Dus nog een zoektocht naar een nieuwe naam voor de website. Heb het maar op www.wonder-cl.com gehouden, met de 'cl' voor 'city + landscape'.

Ondertussen is de huisstijl al een eindje op weg. Het concept ligt inmiddels vast en Tony (de grafisch ontwerper) is nu met de stationary bezig (visitekaartje, briefpapier, envelop). Daarna moet de website nog.

Grafisch concept voor de huisstijl van wOnder

Disastrous Canberra

Afgelopen weekend zijn we naar Canberra geweest. Paul was er uitgenodigd voor een workshop en ik ben meegegaan. Er is een tijdje geleden een prijsvraag uitgeschreven om een nieuw ontwerp voor Canberra te maken. Theoretisch in dit geval, om te vieren dat het 100 jaar geleden is dat Canberra ontworpen is en om de vakdiscussie te stimuleren. Weet nog niet of ik aan die prijsvraag mee wil doen (zou kunnen werken als test voor mijn ideeën over stad en land), maar in ieder geval is het goed om de stad eens met eigen ogen te zien.



De reis begon nogal ongelukkig. Onderweg naar Brisbane begon de auto ineens onheilspellende geluiden te maken. Paul gevraagd de auto meteen te stoppen. De smeerolie nagekeken, en die was behoorlijk op. Dom van ons allebei: het lampje brandde al een tijdje af en toe. Maar ja, dat deed ie al vanaf dat we de auto gekocht hebben, ook nadat Paul de olie had bijgevuld. We hadden de RACQ (Australische ANWB) kunnen bellen, maar dan zouden we onze vlucht missen. Toch maar besloten langzaam aan de kant van de weg naar het eerstvolgende tankstation door te rijden. Geen leuke kilometers. Ik zat strak van de stress in de auto, verwachte elk moment dat de motor met een grote knal in elkaar zou draaien. Olie gekocht, een vriendelijke man in de winkel legde uit wat W10 en W15 betekent en hielp ons kiezen. Bijgevuld, de motor klonk in orde en weer de weg op. Maar al snel begon het lawaai weer. Bij het volgende tankstation toch maar RACQ gebeld voor een monteur. Resultaat: niet goed. Niet meer rijden met deze auto! Takelwagen geregeld en de auto is weggesleept naar de dichtstbijzijnde Toyota dealer. Wij met de trein verder naar Brisbane, hotel geboekt en een vlucht voor de dag erna.



                Afgetakelde majesty opgetakeld                                    Maquette van Canberra met ontwerpconcept in witte lijnen

Vrijdag goed aangekomen in Canberra. De stad is ontworpen rond een symbolische driehoek, met op de drie hoeken: het parlement, het burgercentrum en het hoofdkantoor van het leger. (Hmm, leger als 1 van de 3 fundamenten van een moderne democratie?) Vanuit het parlement dijen cirkels en radialen uit over de stad. Rond het burgercentrum gebeurt dit nog eens in het klein. Het 'legercentrum' is nauwelijks ontwikkeld. Voeg daar nog wat cirkels, assen, brede wegen en een grote hoeveelheid rotondes aan toe. Dat alles ingevuld met laagbouw en je hebt Canberra. De Lonely Planet stelt het zo: 'think crop circles in suburbia'.

Hotel op de universiteitscampus, dicht bij het centrum. Paul is meteen naar werk gegaan en ik heb een fiets geregeld en ben de stad gaan verkennen. Wat een stad! Verschrikkelijk! Wat het centrum moet zijn is geheel verlaten! Stel je voor: slechts 5 mensen in de hoofd winkelstraat op een reguliere vrijdag middag. Dan is er iets behoorlijk mis. Vervolgens een overdekt winkelcentrum in gelopen. En dar zijn wel meer mensen. Wil er een foto van maken, komen er meteen twee bewakers naar me toe lopen: geen foto's! Ik voelde me behoorlijk bedreigd en onveilig! Vermomd als openbare ruimte gebeurt hier blijkbaar iets dat het daglicht niet kan verdragen. De winkelcentrum-eigenaar als drugdealer? Of als de heks van Hans & Grietje, dat mensen lokt met een snoephuis en vervolgens gevangen houdt? Het complex parasiteert op het openbare centrum, draagt niets bij aan de levendigheid van het centrum zelf. Schokkend! Wist dat dit in Engeland massaal voor komt, maar hier dus blijkbaar ook.

Een wandeling in een rechte lijn dwars door het civiele centrum

1) Straat vanuit de universiteit naar het 'centrum' - 2) Eerste probeerselen van stedelijke verdichting, die helaas geen levendigheid opleveren - 3+4) Dichter bij het civic-cirkel: parkeerterreinen en nog eens parkeerterreinen



1+2) Volgende stap naar het midden: een 'stadsboulevard' oversteken, zonder oversteekplaats natuurlijk, met veelal net genoeg auto's om minuten te moeten wachten - 3) Door een grasveld met cirkelcormig geplante cipressen - 4) Het middelpunt van civic: een vlaggemast in de middle of nowhere! toppunt van stedelijke levendigheid - 5) En verder richting het 'winkelcentrum'

1) Aan de andere kant van de cirkel, door naar het winkelgedeelte: met een hek om oversteken te verhinderen - 2) Met een voetgangersburg over de expeditieweg - 3) Uitkomend op een verlaten plein - 4) Rechts de centrale bibliotheek van de stad. Bezoekers?



1) De weg die je over moet vanuit het plein, oversteken zijn aan de zijkanten - 2) Leidt naar deze winkelstraat zonder mensen - 3) Heeeeel veel kunst in de openbare ruimte, om het gebrek aan mensen te vergoedelijken? - 4) De hoofdwinkelstraat van een stad met 350.000 inwoners op een reguliere zaterdag ochtend. Echt waar!

1) Entree van een overdekt shopping center in het centrum, met meer winkels dan aan de openbare straten - 2) Helaas: binnen is het verboden te fotograferen! - 3) Toch nog een kiekje, vanuit een openbare rijbaan die het 1x doorsnijdt - 4) Achterkant van het shopping center, het is tenslotte een stads-as 



1) Overkant van de entree: doorgaande stads-as - 2+3) Straat die je over moet steken, met aan de ene kant parkeergarages en de andere kant de enige 'flattenwijk' van Canberra, met achterkanten naar het centrum - 4) Vervolgens: de reguliere woonbuurten van brede straten met bungalows



In het midden van de driehoek ligt een groot meer met parken er omheen. Om vanuit het 'centrum' bij de parken te komen, moet je een brede, drukke weg en verlaten parkeerplaatsen over en vervolgens via een donker tunneltje onder een brede snelweg door. Die parken doen dus niets met het centrum, het is een wonder dat mensen hier überhaupt komen. Inderdaad, met de auto...

1) Tunneltje, 1 van de 3 toegangen voor voetgangers naar de parken rond het meer waar de stad zo trots op is - 2) Dit is de snelweg die je moet kruisen, strategisch gelegen tussen centrum en de stadsparken - 3) Lake Burley Griffin, het centrale meer waar Canberra omheen gebouwd is, met een paar fietsers en voetgangers langs de randen

Het is net een stedenbouwkundige horror-show. Hoe kan een stad zo diep zinken? Maar het intrigeerde me wel! Veel rondgekeken, rondgefietst, mensen geobserveerd, mensen gesproken, tentoonstelling over de stad bezocht. slechte voorbeelden zijn veel interessanter dan goede, je kunt er veel meer van leren. Waarom zijn mensen hier toch tevreden, waarom vinden mensen die er wonen het een fijne stad? Ben er nog niet achter. Maar het gemak van de auto speelt een grote rol. 
  

De as door het midden van de driehoek, opgespannen tussen twee heuveltoppen, vanuit het parlement naar het oorlogsmonument: 1) In het oorlogsmonument, met (plastic) klaprozen bij de namen van de gevallenen - 2) As vanuit het monument - 3) Het oude parlement met daarvoor de tent-ambassade van de aboriginals (protest tegen voortdurende onderdrukking) - 4) As gezien vanuit het grasdak van het nieuwe parlementsgebouw

Na een dagje gruwelen en monumenten bezoeken ben ik verder door de omringende suburbs gaan fietsen. ('Buiten'wijken kun je het niet noemen, de stad bestaat alleen maar uit 'buiten'wijken.) Dat was een stuk opbeurender. Met op veel plekken geleidelijke verdichting en enkele sprankjes van stedelijk leven. Veel herkenning van processen die Jane Jacobs in haar beroemde boek over steden beschrijft. Ben dan eindelijk eens aan het lezen.  De dag afgesloten met een bezoek aan de botanische tuin, waar ik eindelijk een paar goede boeken over Australische bomen heb gevonden.

Hoopvol Canberra: 1) Geleidelijke verdichting in de oudere buurten, van bungalows naar rijtjeshuizen - 2) Oude gebouwen geven levendigheid, door de lage huur kan een restaurant het uithouden - 3) Tuin vol tuinbonen, de suburb is ook landbouwgebied - 4) Zowaar leven in het centrum, op een zondagavond (6 uur) is er een dansfeestje georganiseerd en er zijn mensen op straat!

De laatste dag was Paul vrij en zijn we samen naar de Floriade (jawel!) en het parlement geweest. De Floriade in Canberra is een jaarlijkse bloembollenfestival in het park. Een soort Keukenhof in het klein. Thema dit jaar: food. Met allerlei bloembedden in de vorm van fruit, eten en natuurlijk de Aussie Barbie. Daarna het parlement, waar we onder andere het house of representatives in zitting hebben gezien. Een vragenuurtje met de regering. Gillard, de premier, in levende lijve gezien. Maar wat een kleuterklas! Wilders tegen Rutte is er niets bij. De tegenpartij zit continu te roezemoezen, boe-en, door wat dan ook heen te praten. En een voorzitter die voortdurend ongeïnspireerd 'order, order' loopt te murmelen, als een leraar die het orde-houden al lang heeft opgegeven.

1) De Canberra Floriade! - 2) Barbie-bloemborder, helaas al een beetje uitgebloeid/brand - 3) Voorplein van het parlement: trots op de desolate outback? - 4) House of representatives (niet in zitting, tijdens zittingen mag je geen foto's nemen) - 5) Dak van het parlementsgebouw

Eind van die dag terug gevlogen naar Brisbane, waar een huurauto klaar stond om mee terug naar huis te rijden, als onderdeel van het RACQ-lidmaatschap. De volgende dag heb ik Paul weer naar het vliegveld gebracht, hij moest naar Sydney, en ik ben de sloop van de andere auto gaan regelen. Her majesty was niet meer te repareren, of beter gezegd, de reparatiekosten waren de auto niet waard. Nu wordt het sparen voor een nieuwe. Gelukkig kunnen we van vrienden tijdelijk hun derde auto lenen, tot die verkocht wordt tenminste. Dus nu rij ik in een chique Mercedes sportmodel!

Ontmantelde majesty (zonder nummerborden) achter gelaten voor de sloper                       Onze chique leen-auto                              

O2 clpd (5) - congressen

Gelukkig is het niet alleen maar papierwinkel en administratie geweest. De afgelopen maand heb ik twee congressen bijgewoond. Een twee daags internationaal congres over Healthy Cities in Noosa. En een drie daags nationaal congres van de Australische bond voor landschapsarchitecten in Brisbane, dat elke twee jaar gehouden wordt.

Op het congres in Noosa werd ik gewezen door een kennis hier in de buurt. Was een hele goeie tip. Heel gevarieerd publiek: architecten, stedenbouwers, landschappers, ingenieurs, ambtenaren, wetenschappers, communicatie mensen, onderwijs, om maar wat te noemen. En breed aantal onderwerpen: van klimaat verandering tot place-making en van bewonersparticipatie tot energie- en voedselvoorziening. Waren lange dagen. 's Ochtends om 8 uur begon de eerste lezing en eindigen met borrelen tot een uur of 7. En het beste was wel dat je zo makkelijk contacten kon leggen. Vond het in Nederland altijd lastig om tijdens congressen nieuwe mensen te leren kennen. Maar hier, geen centje pijn. Tijdens de koffie komen mensen naar je toe en beginnen een praatje, in de zaal praat je wat met degene die naast je zit, tijdens de lunch schuif je makkelijk bij vreemden aan, mensen stellen je aan anderen voor. Misschien ligt het aan mijzelf en was ik in Nederland nog wat schuchter. Dat is hier minder. Maar ik heb ook het idee dat mensen meer open staan, minder de neiging hebben vreemd op te kijken als je iemand zomaar aanschiet. In ieder geval kwam ik na twee dagen met een aardige stapel visitekaartjes thuis.



Tijdelijke, zelf gemaakte visitekaartjes                                                          Score van twee congressen             



Het tweede congres was twee weken later. Begon met een dag excursies. Ik had de excursie naar water-bewust stedelijk ontwerp in de Sunshine Coast uitgekozen. Nieuwsgierig naar wat ze hier met water doen in stedelijke plannen. En meteen een goede manier om mijn eigen regio beter te leren kennen. De excursie-punten vielen wat tegen. Veel regenwater-buffering in nieuwe werk- en woongebieden. Ik vond het schokkend hoe die wijken eruit zien. Allemaal bungalows op een rij, veelal één verdieping die bijna de hele kavel beslaan. (Waarom geen 2 verdiepingen en meer tuin?) Garagedeur die belangrijker zijn dan de voordeuren. Breed asfalt en vrijwel geen bomen in de straat. Zo doods als het maar zijn kan. Eén wijkje had een hogere dichtheid, waar de ontwerpers trots op waren. Ik schat maximaal 25 woningen per hectare, minder dan Vinex-dichtheid. En dat kon alleen omdat het direct naast het te ontwikkelen centrum ligt. Gelukkig was de laatste plek een stuk inspirerender. In Nambour heeft de gemeente samen met de winkeliers een doodse winkelstraat omgevormd tot een veel aantrekkelijker en levendiger gebied. Hier waren geen bomen, heel breed asfalt met slechts 2 meter voetpad aan weerszijde. De straat is versmald, bomen worden gevoed met het regenwater van de winkels, banken geplaatst, een pleintje gemaakt, er worden activiteiten georganiseerd. Niet dat het er ontwerpend gezien fantastisch uit zag, maar dat is op dit soort plekken bijzaak. De impact is grandioos.



Regenwater-afvang, veel gezien die dag              Regenwater-overloop van buiten en van binnen (erg leuk om in te kruipen!)         



Standaard nieuwbouw, en dat straten en straten lang                        'Hoge dichtheid' nieuwbouw (nog in ontwikkeling)



Aangepaste winkelstraat met verbrede stoep, bomen en banken                              Vergelijkbare straat voor aanpassing                      



De rest van het congres was heel inspirerend. Opnieuw lange dagen, veel lezingen, veel verschillende onderwerpen en veel nieuwe mensen leren kennen. Opnieuw veel over klimaat verandering, inclusief verschillende klimaat-wetenschappers. Eentje, uit Vancouver, nog uitgepreid mee zitten praten en later informatie gestuurd over Ruimte voor de Rivier in Nederland en over de kustversterking van Katwijk, waar ik zelf aan gewerkt heb.

Dit keer waren er ook een paar lezingen over de relatie tussen planning en de Aboriginal cultuur. Het verbaast me nog steeds dat het Aboriginal cultureel erfgoed hier vooral gezien lijkt te worden als iets van de Aboriginals en niet iets dat geïntegreerd is in de heel Australische planning. Er was een prof. uit Brisbane die een onderzoek presenteerde over Aboriginal waarden in het landschap. Dit is het eerste onderzoek dat gedaan wordt in het land. Zijn team is nog volop bezig en zat nog met de vraag hoe die waarden in de planning te integreren. Dus heb ik hem maar aangeschoten en verteld over wat wij met de Utrechtse Landschappen hebben gedaan. Hoop er nog een vervolggesprek aan te knopen. Misschien heeft ie er wat aan.

Tijdens een van de borrels werd ook nog eens duidelijk hoe klein de wereld is. Een landschapsarchitect uit Perth met wie ik stond te praten, wilde me voorstellen aan zijn collega, want die was in Nederland geweest. Gebruikelijk gesprek: waar kom je vandaan, wat heb je daar gedaan, enz. Ik vertel van OKRA, misschien wel eens van gehoord…. Oh! Dat vind ik zo'n goed bureau! En ik heb in Nederland iemand ontmoet die bij OKRA werkt! Tijdje zitten gissen wie, met Nederlandse en Engelse uitspraak van namen. Bleek Gert-Jan te zijn, in de trein, waarschijnlijk naar Groningen. Later praat ik weer verder met zijn collega/baas. Over Perth, dat Paul daar nu is en hij choreograaf is. Hij kent ook iemand die wat met dans doet, muziek maakt voor dansstukken. Later laat hij diens naam vallen en die herken ik. Blijkt dat deze landschapper de schoonbroer is van Nellie, een danser/choreograaf en Paul's beste vriendin in Sydney, bij wie wij al verschillende keren gelogeerd hebben! Nellie zei laatst nog, als je een keer naar Perth gaat, zal ik je in contact brengen met mijn schoonbroer.

In de week na het Brisbane congres heb ik flink wat zitten vertalen, informatie opgestuurd, contacten via LinkedIn gelegd. Langzaamaan begint er een netwerk te ontstaan. Is ook nodig om lid te kunnen worden van de AILA, de bond van landschapsarchitecten. Ze erkennen mijn opleiding en ervaring, maar mijn aanvraag moet ondersteund worden door twee Australische landschapsarchitecten. Ik denk dat ik de schoonbroer van Nellie maar ga vragen en een van de twee landschappers uit Sydney, die ik in Reykjavik heb leren kennen. Weer meer papierwerk.

O2 clpd (4) - boekhouding

Een groot nadeel van een nieuw bedrijf opstarten, zonder hulp van medewerkers, is dat je alles zelf moet doen. Dus ook heel veel administratie! Voordeel is wel dat je meteen goed ingewijd wordt in de manier waarop deze zaken in het nieuwe land zijn geregeld. Gelukkig is er veel hetzelfde, in hoofdlijnen tenminste. Dat ik de financiën van OKRA deed, is een grote hulp. Snap daardoor de boekhoudkundige systemen wat beter. De verschillen zitten in heel veel kleine dingen. En die maken samen de uitvoering toch behoorlijk anders.

Van de accountants uit Brisbane en de bank had ik al enkele verschillen begrepen. Het is hier bv gebruikelijk salaris elke 2 weken uit te betalen. Gelukkig mag het ook per maand (of per week). Ik heb besloten per maand te blijven werken. Ben ik gewend en het scheelt me veel boekhoud-werk. Paul en ik moesten een 'Super' uitzoeken ('superannuation' ofwel een fonds voor de opbouw van onze werknemers-pensioen). Weer iets dat dagen kost voor je er wijs uit wordt, een beetje weet wat je moet vergelijken, bijkomende verzekeringen hebt uitgekozen en bedragen voor bepaald en de boel uiteindelijk afgesloten. Kwam er ook achter dat het belastingjaar hier van 1 juli tot 30 juni loopt. Dus moest al snel een accountant gaan regelen voor de jaarstukken, belastingaangifte, etc.

Langzaamaan begin ik vat te krijgen op hoe het hier werkt. Gesprekken met een paar accountants hebben flink geholpen. Ik wilde niet verder met het kantoor in Brisbane, dat geholpen heeft bij het opzetten van het bedrijf. Dat is me te ver weg. Wil een accountant in de buurt. Via bekenden enkele namen gekregen en met twee een afspraak gemaakt: de eerste in Moolóólaba (en niet Mooloolába zoals ik de eerste keer zei, waarna iedereen begon te lachen) en de tweede in Tewantin.

Met de eerste een goed gesprek gehad, over belastingregels, afdrachten van BTW, aftrekposten (mijn hele begroting samen doorgelopen op welke posten aftrekbaar zijn), winst- en inkomstenbelasting, accountantsverklaringen, etc. Daar kwam meteen een belangrijk verschil uit naar voren. In Nederland mag je de boekhouding alleen doen met een door de belastingdienst goedgekeurd boekhoudprogramma. Dit wordt na afsluiting van het financiële jaar helemaal doorgelicht door een accountant, die vervolgens een jaarverslag maakt. Hier niet. Je mag de boekhouding doen zoals je zelf wilt. Wel moet er op het eind van het financiële jaar een jaarverslag komen (inhoudelijk vergelijkbaar met Nederland). Dat wordt gemaakt door een accountant, maar hij loopt daarvoor niet je hele boekhouding door. Hooguit steekproefsgewijs. Hij is ook niet verantwoordelijk voor de juistheid van de cijfers en voor de bewijsstukken. Dat moet je zelf maar op orde hebben. (Bij bedrijven met een omzet boven de 1 miljoen werkt het anders, maar dat gaat voor mij nog wel even duren.)

De boekhouding van de eerste drie maanden heb ik zelf gedaan. Met een provisorisch, zelf gemaakte spreadsheet in Excel. Beetje behelpen, maar het ging. De belasting­aangifte over eerste drie maanden heb ik met de eerste accountant doorgenomen. Had flinke fouten gemaakt. Vooral de manier waarop de BTW in de boekhouding wordt verwerkt is heel anders van in Nederland. En dat was behoorlijk verwarrend. In Nederland heb je drie tarieven. Je draagt alle btw die je ontvangt af, min de btw die je betaald hebt. Maar alleen als je daar bewijs van hebt, btw-bonnetjes dus. In de boekhouding wordt die btw aan het begin afgesplitst, en worden vervolgens de kostenposten netto verwerkt.

Niet hier. In Australië is maar één GST-tarief: 10%. Dat maakt het een stuk makkelijker, maar opent ook deuren om het vervolgens op een veel lastigere manier in de boekhouding te verwerken. Alles gaat bruto de boekhouding in. Binnen de boekhouding geef je aan je welke kostenposten btw-plichtig zijn. Het bedrag van je btw-afdracht wordt vervolgens door het programma, op basis van die 10% uitgerekend. En zo vul je het ook in op het aangifte-formulier: met bruto bedragen inclusief btw, waar je dan bruto bedragen waar geen btw over zit van af trekt, etc. Heeeel verwarrend allemaal de eerste keer. Had er dus ook een behoorlijk soepzooitje van gemaakt.

De afspraak met de tweede accountant had ik pas in juli, in het nieuwe fiscale jaar. Ook een goede gesprek. Maar deze zit 20 min. rijden dichterbij dan de eerste. En, minstens zo belangrijk, de tweede werkt met een boekhoud programma dat ik gratis mee mag gebruiken. Zo hoef ik dus niet meer met mijn provisorische Excel-sheet te werken. Zij halen via internet mijn bankafschriften op, laden die in het programma en sturen mij die file. Ik moet dan de betalingen coderen, aangeven wat voor soort inkomst of uitgave het was. Ik had bij de opzet van mijn boekhouding de categorieën van het begrotingssysteem van OKRA gebruikt. Maar alle boekhoud-nummers zijn hier natuurlijk helemaal anders. Grappig (voor de boekhoud-specialisten onder ons….): de accountant werkt hier niet met vaste cijfercodes voor hoofdcategorieën kostenposten, maar met codes op basis van een eigen alfabetische ordening van de kostenposten (A = 1000, Zzz = 1999).

Inmiddels heb ik de hele boekhouding in dit nieuwe systeem ingevuld. Met allerlei foutjes natuurlijk de eerste keer. En het ging mis bij het opslaan en terugsturen van de file, waardoor ik bang was alles opnieuw te moeten coderen. Maar gelukkig konden zij de file toch nog lezen en is alles hersteld. Blij dat de hele administratie inmiddels loopt en ik met 1 dag per maand alle betalingen kan doen en de boekhouding kan bijwerken.

O2 clpd (3) - werkplek en internet gedoe

Mijn ingerichte werkkamer

Na 3 maanden had ik in juni eindelijk mijn werkkamer op orde. HEERLIJK!!!! Eindelijk niet meer op de grond met de laptop op schoot en alle boeken verspreid liggend. In het vorige huis had ik de hoekkamer in gebruik als werkkamer. Daar stond nog een kleine tafel en stoel, meubilair van het huis. Zat deels daar, deels aan de eettafel te werken. Maar was allemaal behoorlijk donker en niet erg inspirerend. Aan de tafel buiten wilde niet echt lukken, vanwege alle muggen.

Dit huis was helemaal leeg toen we er in trokken. Geen meubilair van de eigenaar aanwezig. En aangezien we nog geen eettafel, stoelen of bank hadden gekocht, was het hier in het begin dus helemaal behelpen. De column uit het vorige bericht heb ik op de vloer zitten schrijven.

Maar goed, eind mei waren alle financiën geregeld, dus kon ik ook meubilair voor het bureau gaan kopen. Terwijl Paul in Sydney zat ben ik op en neer gereden naar Ikea. Er zit er eentje ten zuiden van Brisbane, op 2,5 uur rijden. Een tussenstop in Brisbane gemaakt, om daar nog wat meubelwinkels te bekijken. Mooi spul, maar dat werd toch een beetje duur, boven het geraamde budget. Dus alles bij Ikea gekocht. Houten stellingkasten voor de boeken, dezelfde als ik thuis in Amsterdam had. Makkelijk, weet precies hoe ik ze kan gebruiken. Voldoende ladeblokken, glazen tafel, draaiende bureaustoel. En nog een en ander aan klein spul, zoals boekensteunen, tijdschriftbakken en lampen. Was natuurlijk te veel en te groot om allemaal in de auto mee te nemen. Maar daarvoor heb je gelukkig de bezorgdienst.

Alle onderdelen van de boekenkasten lakken                                                   Ikea meubels in elkaar zetten                

Daarna kwam het schilderwerk. Alle onderdelen van de stellingkasten schuren, schoonmaken, aan een kant lakken, laten drogen en de andere kant lakken. En dat 3x. Met regenachtig weer tussendoor. Geloof dat ik er uiteindelijk twee weken mee bezig ben geweest. Ondertussen wel het andere meubilair in elkaar gezet. Maar de kamer was pas echt af met de boekenkasten erin en de boeken van de vloer. Zit hier nu regelmatig achter de computer te werken, met uitzicht op het achterland. Meestal begin ik 's ochtends met lezen op de veranda, in de zon, uitzicht op Noosa en de zee. En dan 's middags een tijdje achter de computer, met uitzicht op de zonsondergang.

Werkkamer - voor                                                                                         Werkkamer - na

De Apple laptop is inmiddels ook geïnstalleerd. Eerste maanden heb ik nog vooral op m'n oude pc-laptop gewerkt. Die gebruik ik nu nog steeds, voor de administratie, opslag van foto's, e.d. En bij vertaalwerk is het erg handig, twee computers naast elkaar. Op de ene de tekst en op de andere het digitale Dikke Vandale woordenboek.

De Apple werkt ook net wat sneller en beter op internet. Vooral bij skypen is het verschil te merken. Geen gebrom meer van de ventilator in de oude pc die op de achtergrond staat te loeien. En een scherper beeld. Helemaal nu we een nieuwe dongel-modem hebben. Internet is nog een heel gedoe hier. En we zijn er nog niet uit. Dat begon met de gang naar de Telstra winkel, zeg maar de Australische KPN. Daar kregen we te horen dat we in het nieuwe huis ADSL via de kabel zouden kunnen krijgen. Alleen moesten we dan wel eerst een vaste telefoonlijn abonnement nemen. Hoefde van ons niet zo, maar vooruit dan maar. Nadat die lijn na een paar weken eindelijk werkte, kregen we het bericht dat het toch niet mogelijk was ons aan te sluiten op ADSL. Zogenaamd te grote afstand, te slechte verbinding. Terwijl de buren wel ADSL hebben, zij verder van de weg af zitten en de kabel bij ons voor de deur langs loopt! En vervolgens bleven ze van de ene smoes naar de andere gaan en wilde ze natuurlijk geen geld terug geven. Paul heeft er heel vaak achteraan gebeld, woedend aan de telefoon, dan weer naar de winkel, weer wachten, weer bellen, weer smoezen, etc. De meest erge bureaucratie die je je maar kunt voorstellen. En Telstra heeft een monopolie op de kabels. (Is dom beleid van de nationale overheid geweest. Gelukkig heeft ze net een contract met Telstra afgesloten om dat monopolie in de komende jaren te beëindigen, tegen betaling van miljarden dollars.)

Waarschwingspaaltje voor Internet kabel met ons huis op de achtergrond (Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!)

Ondertussen hadden we de oude Telstra-dongel nog in gebruik, die we in het vorige huis hadden aangeschaft. Maar daar kon maar één computer tegelijk mee het internet op. Dus inmiddels maar bij een ander bedrijf (ik wil Telstra zo snel mogelijk uit m'n leven bannen) een mobiele modem gekocht waar 5 computers tegelijk op kunnen. En die werkt sneller en is nog stukken goedkoper ook. Telstra beweert dat ze de enige met een goed ontvangst in de regio zijn. Maar gelukkig wordt dat langzaamaan ook gelogenstraft. Gefrustreerd? Als er één ding is aan Australie dat me niet bevalt, dan is dat Telstra!