Gezellig december

En dan nu weer een blog met meer plaatjes. Eindelijk! :-) December was weer vol gezellige gebeurtenissen.

Beetje vage foto's. Verkeerde instelling en met een oude telefoon...

Als eerste was daar Christmas in Cooroy, met een heuse "santa clause run": mensen verkleed in kerstman-pakken voor een hardloopwedstrijd door het dorp. Gevolgd door een optocht. Erg dorps. Afgesloten met een braderie, touwtrekken, 'op schoot bij de kerstman' en vuurwerk.

Vervolgens het blijde bericht dat Miranda op bezoek zou komen. Ze is twee weken in december hier geweest. Had hier afgesproken met haar broer uit de VS, maar die kwam een week later. Heb haar opgehaald van het vliegveld in Brisbane. De volgende dag was mijn verjaardag. Samen gevierd met een brunch in Noosa en vervolgens bezoek van Robin & Neil, daarna bij Mark & Phil langs en tenslotte met Jo in Sunshine Beach gegeten. Maandag met z'n tweeën naar Birbie Island, waar Miranda en haar broer een huisje hadden gehuurd. Paar dagen daar geweest. (Deel van die tijd aan de lezing voor Brisbane gewerkt, zie volgende bericht.) 

Samen een geweldige stadswandeling in Brisbane gedaan, georganiseerd door UDAL, die club van Urban Designers, compleet met toelichtingen op 4 plekken. Was extra leuk, omdat Miranda in Brisbane is geboren en er al jaren niet geweest was. 

In het weekend kwam Paul eindelijk thuis, voor langere tijd dit keer. En de week daarna zijn Miranda en haar broer nog een keer op bezoek geweest.

Eindelijk weer een etentje gegeven. Het weekend voor kerst, met (vlnr) Robin, Mark, Audrey en Neil.

Kerstavond naar Peregian, voor christmas carols. Erg vals, een soort karaoke leek het wel, met wie maar zingen wil op het podium. Druk zoals je kunt zien. De kerstman kwam aan met een helikopter. En weer vuurwerk. (Dorps, stel je er vooral niet te veel van voor. Het kwam amper boven de toch al lage bomen uit...)

Eerste kerstdag een lange lunch met bekenden. Was niet zo'n succes, maar goed, we waren onder de pannen zullen we maar zeggen.... Tweede kerstdag een boottochtje gedaan met vrienden op de Noosa rivier. Lunch aan boord. Deze foto daarna gemaakt, met onze derde auto (Marie gedoopt) verkleed als Rendier Rudolph. (Gewei boven de deuren gezien?)

De kerst versiering was eigenlijk bedoeld voor Binx, onze trouwe Honda Civic. Maar die is de week ervoor overleden... Oververhit geraakt langs de snelweg, met Paul achter het stuur. Volgens Jay, onze monteur, is het de reparatie niet waard. Dus dat was auto no. 2. Snif!

En tenslotte oud-en-nieuw met een hele club mensen, waaronder een paar bekenden, in Sunshine Beach gevierd. Buiten, in de warmte. Met centraal afgestoken vuurwerk om 9 uur. Privé vuurwerk mag hier niet. En de meeste Queenslanders liggen om 10 uur in bed. Weet eigenlijk niet of ze dat ook doen op oudejaarsavond. Maar goed, het blijven gekke lui, die Queenslanders.

Afscheid (2), de bevrijding

Weg met de visitekaartjes

Na terugkomst in Australië was ik helemaal bek-af. Dinsdag avond 11 uur kwam ik thuis. Woensdag een dag vrij om bij te slapen en bij te komen. Donderdag was dit keer mijn reguliere vrije dag en vrijdag weer naar het makelaarskantoor. Van woensdag op donderdag maar 2,5 uur geslapen en de rest van de nacht wakker gelegen. Dus flink gaar op donderdag. De nacht daarna iets beter geslapen, maar je kunt je voorstellen dat ik niet top-fit was op het werk. Rustig aan de hele dag achter de computer gezeten om allerlei post weg te werken, mensen te bellen, etc. Zaterdag twee collega's geholpen met open huizen en de rest van de middag in de winkel bureau-dienst gedraaid. Zondag een dagje vrij.

Voelde me zwaar beroerd, maar 'zo is het leven' in ieder geval op dit moment. Geen energie om iets aan mijn eigen werk te doen, geen voldoening uit de baan, die bovendien niet genoeg geld oplevert om van rond te komen. Maar ja, moet dit nog minstens 9 maanden doen om uit de kosten te komen, terug te verdienen wat ik geïnvesteerd heb om de baan te kunnen doen. Kosten voor opleiding en vergunning, aanschaf auto, lopende kosten van benzine en telefoon die van het inkomen af gaan. Alles bij elkaar 13.000 dollar, terwijl ik maar 840 per twee weken terug krijg.... Tot de verkoop gaat lopen. En dat duur minstens een half jaar, zegt iedereen, om daar in te komen.

Was aan de baan begonnen om een basis inkomen te organiseren, met het idee dat ik daarnaast energie en tijd over zou houden, in ieder geval na enige tijd, om aan mijn eigen vak en opzet van mijn eigen bedrijf te werken. Maar ik zie de tijd en energie er voorlopig niet komen. Terwijl ik ondertussen het werk wel zie, de slechte planning en gemiste kansen waar ik zoveel aan zou kunnen verbeteren. Mijn vinger jeuken, maar ik kan er niets aan doen.

Een indruk van het kantoor: links de voorgevel, rechts de gang met bureaus waar ik werkte
als ik niet 'on duty' of buiten was. Mijn plek: tweede stoel van rechts

Maandag weer bureau-dienst. Terwijl ik daar zat groeide de wanhoop. De hele tijd gaat door mijn hoofd "ik wil hier niet zijn" en het lukt me niet dat van me af te zetten. Dit is voor het eerst. Tot nu toe was het zo, als ik met het werk bezig ben, ben ik daar mee bezig. Soms zelfs met enig genoegen. Maar mijn hoofd is niet met iets anders bezig. Tot vandaag. Een landschaps-collega vertelde laatst van een dame met een bureautje hier vlakbij dat mogelijk iemand kan gebruiken. Ben vergeten lunch mee te nemen, dus besluit om na mijn dienst naar huis te rijden om te lunchen en daar in rust te bellen. Ik kan haar niet bereiken en vervolgens stort ik in... Half uur grienen op de bank. Het verbaast mij zelf. Had niet gedacht dat ik zo ver heen was. Wel enige herkenning. Heb mijzelf een paar keer eerder volledig uitgeput en ingestort, tijdens de studie, in de begin jaren van OKRA... nu dus weer. Gelukkig elke keer minder erg. Maar het is wel een teken. Ik kan zo niet doorgaan. Paul komt eind van de week weer een weekend thuis, had het dan met hem willen bespreken. Maar kan daar nu niet meer op wachten. Bel hem om te zeggen dat ik het niet meer kan, de makelaarsbaan. En bij het horen van zijn stem stort ik weer in. Samen besloten om meteen maar te stoppen. Die middag naar het strand gegaan om uit te waaien en bij een vriendin langs geweest op uit te praten.

Briefjes van Paul verspreid in het huis, om me op de been te houden.

De volgende dag een afspraak met de vrouw van de baas, die de opleiding en coaching doet. Haar verteld dat ik wil stoppen. Verteld wat er is gebeurd, uitgeput, etc. Gelukkig vol begrip. Zo'n vriendelijke vrouw! In alle rust afgehandeld. Ontslag brief geschreven. Andere dingen geregeld, klanten overgedragen aan andere verkopers. De rest van de week rustig aan. Zaterdag help ik nog twee collega's bij hun open huizen. Dat had ik beloofd en vind ik niet erg. Ergste aan de baan is de constante druk om mensen te bellen, achteraan te zitten. Vreselijk. Inmiddels is het me duidelijk dat er een tweede aspect is dat mij niet ligt. om geld te verdienen moet je mensen laten vallen, weinig service meer verleent, omdat er niet op korte termijn aan te verdienen valt. Ik ben gewend elke klant goede service te geven. Dat kan als elke klant een project is. Maar in de makelaardij is alleen de verkoop een project. Dus iemand die niets koopt, kost je tijd. En dat ontneemt je de mogelijkheid om geld aan een ander te verdienen.

Gelukkig heb ik de luxe dat het huis in Amsterdam net verkocht is. Daardoor is er weer geld op de spaar rekening beschikbaar. En Paul verdient in 2012 voldoende om samen van rond te komen. Dat loopt eind van het jaar af, maar dan zien we wel weer. Een half jaar geleden was ik lam geslagen door het zien van de bodem van de spaarpot. Nu heb ik de drang en motivatie weer om wat van mijn eigen vak te maken. Zal niet eenvoudig worden, en langzaam gaan. Maar dat is wel wat ik moet doen. 

Ikke in minder gelukkig tijden. Blij dat het over is.