In de vorige berichten heb ik aardig wat verteld over wat ik zoal aan het doen ben. Maar nog erg weinig over Paul. Alsof hij niet aan het werk is. Nou, daar valt behoorlijk wat over te vertellen. Dus tijd voor een beknopte update.
Paul had door de jaren heel al een netwerk behoorlijk in de danswereld hier in Australië opgebouwd. Tijdens het dansfestival in Melbourne (maart) heeft ie dat flink aangehaald. Daarna kwamen er een paar kleine projecten: een project voor een dansschool nabij Sydney, twee weken om les te geven in Tasmanie, nog een keer voor een periode terug naar Syndey. Vervolgens vier weken naar Perth om dar een stuk af te leveren en tussendoor wat les te geven. Even op en neer voor een workshop naar Canberra (waar ik eerder al over heb geschreven; Paul's werk was de aanleiding om te gaan). Direct daarna weer naar Syndey en vervolgens opnieuw naar Perth. Daarna zou het rustig worden, maar ondertussen is hij al weer twee keer naar Syndey geweest.
In de eerste paar maanden heeft hij ook nog gesolliciteerd naar twee banen in Melbourne. Eentje echt interessant, de ander meer leerzaam. Niet geworden, en ik ben daar achteraf wel blij mee. Het was goed geweest voor Pauls carrière, dus ik heb hem van harte gesteund en had ook wel mee verhuisd als het zo ver gekomen was. Melbourne is best aardig als stad, maar voor het klimaat hoef ik er niet te zijn! Ik ben veel liever aan de Sunshine Coast, en Paul gelukkig ook.
Een van die banen is overigens naar een Nederlandse choreografe gegaan. We krijgen regelmatig berichten uit Nederland dat het daar in de danswereld helemáál niet goed gaat, met alle bezuinigingen. Nederland was op het wereldtoneel toonaangevend in de moderne dans, maar dat wordt op dit moment vakkundig afgebroken. Er stond overigens in februari een artikel in de Trouw ("Wachten op de nieuwe Jiri Kylian") waarin dat nog eens fijntjes werd uitgelegd. En ook de Raad voor het Cultuurbeleid heeft het aan de minister uitgelegd. Maar ja, cultuurbarbaren en blindgangers komen in de hoogste regionen voor.
Overigens stond in dat artikel nog een mooie passage over Paul. "Autodidact Paul Selwyn Norton vergeleek de vorming van een choreograaf met natuurwetten: na overal en nergens ervaring op te doen, wordt de choreograaf topzwaar. Dan moet-ie ergens kunnen settelen om niet om te vallen. Voor Selwyn Norton is het zwaartepunt bereikt: hij emigreert naar Australie. Doodzonde. Tijdens CaDance, tweejaarlijkse graadmeter voor de 'staat van moderne dans' in Nederland, was zijn speelse dansverkenning naar menselijke duisternissen 'Rite We Are' een hoogtepunt. (…) Beide voorstellingen waren even onderscheidend als noodzakelijk. Zulke bewezen excellente makers zouden een vanzelfsprekende plek in het dansbestel moeten kunnen krijgen - een soort eredivisie."
Na Melbourne ben ik meestal thuis gebleven. Hier ben ik veel productiever met al mijn materiaal bij de hand. En er valt genoeg te regelen en te lezen. We hebben veel gebeld natuurlijk. Af en toe ben ik hem voor een paar dagen na gevlogen: een week in Syndey gecombineerd met een paar afspraken met vakgenoten en een week in Perth, eveneens met afspraken en om de stad en de première van de voorstelling te zien.
Daarnaast is hij ook aan het netwerken hier in de buurt, bij locale dansscholen (voor 3 tot 18 jarigen). Twee dansscholen hebben hem gevraagd een stuk te maken voor hun einde-jaars-voorstelling. Eentje is van Jason, die we vlak na aankomst al via Robin hadden leren kennen. Een derde heeft ie weer via contacten in Perth leren kennen. En dan is hij ook al een keer op en neer geweest naar de Gold Coast voor een dansschool daar.
De einde-jaars-voorstellingen van de twee scholen waren twee weken geleden. Geweldig om mee te maken! (Tijdens de lagere school heb ik dat ook diverse keren moeten doen, als afsluiting van weer een jaar piano-les. Wat een spanning!) De hele school doet mee aan zo'n voorstelling, zo'n 130 tot 180 meiden en een paar jongens. En iedereen moet natuurlijk meerdere keren op het podium. De twee waren behoorlijk verschillend. De eerste serieus ballet, compleet met spitsen en tutu's, de tweede SHOW, met glitters, tieten en benen.
 |
| Uit Jasons show: "Latino Feroz" |
De eerste maakte het overigens wel een beetje bont. Voor de pauze een uur lang losse stukjes (o.a. die van Paul). En erna het volle Assepoester-ballet, anderhalf uur lang, maar dan slecht uitgevoerd. Daar zijn we na een uur toch maar vertrokken. Overigens vond ik het wel geweldig om te zien. Kinderen van 3 in tutu's op het podium, sommigen enthousiast, anderen verdaasd en de weg krijt. Of een groep tienermeiden, eentje lijvig als een nijlpaard en toch op spitsen en een ander die in plaats van elegant op spitsen land, als een baksteen neerkomt. Ik kwam af en toe niet meer bij van het lachen, sorry hoor. En dan steeds ouders in de zaal die opstaan, weglopen, terug komen, kinderen meedragen, etc. Wat dat betreft zat de tweede show beter in elkaar. Die had meteen bij het openingsnummer de hele zaal in een feeststemming. (Dat is Jason voluit.)
En dit was alles nog maar het begin, het opstarten. Komend jaar krijgt Paul het helemaal druk. Het eerste half jaar is hij al helemaal vol geboekt. Dan moeten we het toch anders gaan regelen met uit-en-thuis zijn. Waarschijnlijk wordt het meer in de weekenden terug vliegen. Overigens zijn grote woon-werk afstanden hier behoorlijk ingeburgerd. Veel mensen vliegen voor 2 weken naar de mijnen in het noorden of westen van het continent, en daarna weer voor een week naar huis. Of mensen werken door de week in Sydney of Brisbane en vliegen of rijden dan voor het weekend naar huis aan de Sunshine Coast. Voor een tijdje kan dat wel, maar ik geloof niet dat het voor ons een lange-termijn-oplossing gaat worden.
