O2 clpd (5) - congressen

Gelukkig is het niet alleen maar papierwinkel en administratie geweest. De afgelopen maand heb ik twee congressen bijgewoond. Een twee daags internationaal congres over Healthy Cities in Noosa. En een drie daags nationaal congres van de Australische bond voor landschapsarchitecten in Brisbane, dat elke twee jaar gehouden wordt.

Op het congres in Noosa werd ik gewezen door een kennis hier in de buurt. Was een hele goeie tip. Heel gevarieerd publiek: architecten, stedenbouwers, landschappers, ingenieurs, ambtenaren, wetenschappers, communicatie mensen, onderwijs, om maar wat te noemen. En breed aantal onderwerpen: van klimaat verandering tot place-making en van bewonersparticipatie tot energie- en voedselvoorziening. Waren lange dagen. 's Ochtends om 8 uur begon de eerste lezing en eindigen met borrelen tot een uur of 7. En het beste was wel dat je zo makkelijk contacten kon leggen. Vond het in Nederland altijd lastig om tijdens congressen nieuwe mensen te leren kennen. Maar hier, geen centje pijn. Tijdens de koffie komen mensen naar je toe en beginnen een praatje, in de zaal praat je wat met degene die naast je zit, tijdens de lunch schuif je makkelijk bij vreemden aan, mensen stellen je aan anderen voor. Misschien ligt het aan mijzelf en was ik in Nederland nog wat schuchter. Dat is hier minder. Maar ik heb ook het idee dat mensen meer open staan, minder de neiging hebben vreemd op te kijken als je iemand zomaar aanschiet. In ieder geval kwam ik na twee dagen met een aardige stapel visitekaartjes thuis.



Tijdelijke, zelf gemaakte visitekaartjes                                                          Score van twee congressen             



Het tweede congres was twee weken later. Begon met een dag excursies. Ik had de excursie naar water-bewust stedelijk ontwerp in de Sunshine Coast uitgekozen. Nieuwsgierig naar wat ze hier met water doen in stedelijke plannen. En meteen een goede manier om mijn eigen regio beter te leren kennen. De excursie-punten vielen wat tegen. Veel regenwater-buffering in nieuwe werk- en woongebieden. Ik vond het schokkend hoe die wijken eruit zien. Allemaal bungalows op een rij, veelal één verdieping die bijna de hele kavel beslaan. (Waarom geen 2 verdiepingen en meer tuin?) Garagedeur die belangrijker zijn dan de voordeuren. Breed asfalt en vrijwel geen bomen in de straat. Zo doods als het maar zijn kan. Eén wijkje had een hogere dichtheid, waar de ontwerpers trots op waren. Ik schat maximaal 25 woningen per hectare, minder dan Vinex-dichtheid. En dat kon alleen omdat het direct naast het te ontwikkelen centrum ligt. Gelukkig was de laatste plek een stuk inspirerender. In Nambour heeft de gemeente samen met de winkeliers een doodse winkelstraat omgevormd tot een veel aantrekkelijker en levendiger gebied. Hier waren geen bomen, heel breed asfalt met slechts 2 meter voetpad aan weerszijde. De straat is versmald, bomen worden gevoed met het regenwater van de winkels, banken geplaatst, een pleintje gemaakt, er worden activiteiten georganiseerd. Niet dat het er ontwerpend gezien fantastisch uit zag, maar dat is op dit soort plekken bijzaak. De impact is grandioos.



Regenwater-afvang, veel gezien die dag              Regenwater-overloop van buiten en van binnen (erg leuk om in te kruipen!)         



Standaard nieuwbouw, en dat straten en straten lang                        'Hoge dichtheid' nieuwbouw (nog in ontwikkeling)



Aangepaste winkelstraat met verbrede stoep, bomen en banken                              Vergelijkbare straat voor aanpassing                      



De rest van het congres was heel inspirerend. Opnieuw lange dagen, veel lezingen, veel verschillende onderwerpen en veel nieuwe mensen leren kennen. Opnieuw veel over klimaat verandering, inclusief verschillende klimaat-wetenschappers. Eentje, uit Vancouver, nog uitgepreid mee zitten praten en later informatie gestuurd over Ruimte voor de Rivier in Nederland en over de kustversterking van Katwijk, waar ik zelf aan gewerkt heb.

Dit keer waren er ook een paar lezingen over de relatie tussen planning en de Aboriginal cultuur. Het verbaast me nog steeds dat het Aboriginal cultureel erfgoed hier vooral gezien lijkt te worden als iets van de Aboriginals en niet iets dat geïntegreerd is in de heel Australische planning. Er was een prof. uit Brisbane die een onderzoek presenteerde over Aboriginal waarden in het landschap. Dit is het eerste onderzoek dat gedaan wordt in het land. Zijn team is nog volop bezig en zat nog met de vraag hoe die waarden in de planning te integreren. Dus heb ik hem maar aangeschoten en verteld over wat wij met de Utrechtse Landschappen hebben gedaan. Hoop er nog een vervolggesprek aan te knopen. Misschien heeft ie er wat aan.

Tijdens een van de borrels werd ook nog eens duidelijk hoe klein de wereld is. Een landschapsarchitect uit Perth met wie ik stond te praten, wilde me voorstellen aan zijn collega, want die was in Nederland geweest. Gebruikelijk gesprek: waar kom je vandaan, wat heb je daar gedaan, enz. Ik vertel van OKRA, misschien wel eens van gehoord…. Oh! Dat vind ik zo'n goed bureau! En ik heb in Nederland iemand ontmoet die bij OKRA werkt! Tijdje zitten gissen wie, met Nederlandse en Engelse uitspraak van namen. Bleek Gert-Jan te zijn, in de trein, waarschijnlijk naar Groningen. Later praat ik weer verder met zijn collega/baas. Over Perth, dat Paul daar nu is en hij choreograaf is. Hij kent ook iemand die wat met dans doet, muziek maakt voor dansstukken. Later laat hij diens naam vallen en die herken ik. Blijkt dat deze landschapper de schoonbroer is van Nellie, een danser/choreograaf en Paul's beste vriendin in Sydney, bij wie wij al verschillende keren gelogeerd hebben! Nellie zei laatst nog, als je een keer naar Perth gaat, zal ik je in contact brengen met mijn schoonbroer.

In de week na het Brisbane congres heb ik flink wat zitten vertalen, informatie opgestuurd, contacten via LinkedIn gelegd. Langzaamaan begint er een netwerk te ontstaan. Is ook nodig om lid te kunnen worden van de AILA, de bond van landschapsarchitecten. Ze erkennen mijn opleiding en ervaring, maar mijn aanvraag moet ondersteund worden door twee Australische landschapsarchitecten. Ik denk dat ik de schoonbroer van Nellie maar ga vragen en een van de twee landschappers uit Sydney, die ik in Reykjavik heb leren kennen. Weer meer papierwerk.