O2 clpd wordt wOnder

Zoals ik eerder al schreef was ik niet helemaal overtuigd van de naam van het nieuwe bureau. Officieel: O² city & landscape - planning & design. Beetje lang. Vond de dubbele symboliek van O² wel mooi: 2^e bureau met O(erlemans) en zuurstof / leven in plannen blazen. Ook mooi thema voor een huisstijl. Iets met bubbels, refererend naar lucht- en waterbubbels, essenties voor ons bestaan, en ook naar gedachte-bubbels zoals in stripboeken, voor visies en plannen. Had in het voorjaar al zelf iets zitten proberen met een huisstijl. Provisorisch met bubbels. Goed om de randvoorwaarden scherper te krijgen. Merkte daarbij ook dat de letter O + cijfer 2 grafisch niet erg spannend zijn. Misschien moet het O^two worden, of O^too, of…

Een maand geleden heb ik eindelijk een grafisch ontwerper uitgekozen en opdracht gegeven om een huisstijl te ontwerpen. Spannend! Had via internet een paar bureaus in Noosa gevonden, waarvan ik de ontwerpen wel interessant vond. Met twee een gesprek gehad. Over hun werk, over mijn ervaring met de OKRA huisstijl, dus professionele verwachtingen, over ideeën, over de naam, etc. Met de eerste klikte het erg goed, 2 uur samen zitten praten. De tweede ging wat stijfjes. Van allebei een offerte gekregen, en toch maar voor de duurste gekozen, de eerste. Ik weet dat ik nogal veeleisend ben, en hij had daar in zijn offerte rekening mee gehouden. Bovendien was ie het meest gretig.

Hij is flink aan de slag gegaan, met een hele berg ideeën. Samen doorgesproken en langzaamaan tot een trechtering gekomen. Hij is helaas niet zo conceptmatig als de grafisch ontwerpers die de huisstijl van OKRA ontworpen hebben. Daar waak ik dan maar over. Maar hij is wel open voor dialoog en suggesties. En doet heel veel. Elke keer als ik nog niet helemaal tevreden ben, werkt hij weer verder, zonder zucht of meerwerk.

De eerste selectie van logo-ontwerpen. En je ziet: O2 is al O two geworden

Maar de naam was nog steeds een vraagteken. Tot het congres in Brisbane. Al tijdens de eerste dag. Ik liep rond met een naambordje: 'Hans Oerlemans / O2 city + landscape'. Komt er iemand naar me toe: "Oh, ben jij van O2 landscape architects, dat nieuwe bureau in Brisbane?" Uh, nee, ik zit in Doonan. Brisbane? Blijkt dat er iemand in Brisbane een paar weken eerder bij een bestaand bureau is weggegaan, voor zichzelf begonnen en het bureau O2 landscape architects heeft genoemd. Dat is net anders dan mijn naam, dus wordt niet door het registratiebureau uitgefilterd. Maar wel heel vervelend! En ik heb geen zin om een wedstrijd aan te gaan over de naam. Bovendien, hij heeft al projecten, en dus veel eerder een naamsbekendheid dan ik. Dat wordt dus niks.

Bij thuiskomst meteen gecheckt. Hij had nog geen website. Een week later was die er wel. Met een logo dat veel weg had van een van de voorstellen van mijn grafisch ontwerper. En even verder zoekend blijkt er ook nog een O2 landscapes in Nieuw Zeeland te zitten, ook met een vergelijkbaar logo. Alles meteen maar doorgebriefd aan mijn grafisch ontwerper en als de wiedeweerga op zoek naar een nieuwe naam. Tja, wat dan… Wel iets met een 'O', daar was ik te veel aan verknocht en op die manier kunnen de cirkels in de huisstijl blijven. Anders moeten we daar ook nog eens opnieuw beginnen. Een paar dagen namen aan het zoeken geweest. Het hele woordenboek door op O-woorden, Nederlands en Engels. Associërend op woorden. Afkortingen uitproberen. Bij elk mogelijk woord internet checken of die naam al bezet is. Veel afvallers. Even wat anders gaan doen, en dan komt er weer een nieuw woord op. Weer terug achter het bureau en achter internet. Zo ging het dagen door. Tot ik uiteindelijk 'Onder' had, 'Oerlemans-Norton Design et Research'. En natuurlijk van Down Under, maar dan met Nederlandse wortels. Hmmm, redelijk. Nog een nachtje over slapen.

Later was ik met mijn moeder aan het skypen. Deed het hele verhaal en vertelde van Onder. Waarna zij zei: waarom zet je er geen 'W' voor? Da's veel mooier. Meteen weer op internet gecheckt. En wonder boven wonder, 'wonder' is nog geen bedrijfsnaam of internetsite. Dus bruikbaar. Dan wordt het 'worldwide Oerlemans-norton design et research', en dan wel met een kleine 'w' en grote 'O', dus 'wOnder'. (En Oerlemans-norton kun je op 2 manieren interpreteren: mijn naam sinds ik met Paul getrouwd ben, en de namen van beide eigenaren. Paul heeft 50% van de aandelen.)

Daarna toch nog een kink in de kabel. Ik dacht dat ik internet goed genoeg gechecked had. Komt mijn grafisch ontwerper met het bericht dat www.wonder.com al is vergeven. Ge… zoals dat heet. Er zijn blijkbaar mensen die domeinnamen registreren in de hoop dat een bedrijf ze vervolgens van ze wil overkopen. Dus nog een zoektocht naar een nieuwe naam voor de website. Heb het maar op www.wonder-cl.com gehouden, met de 'cl' voor 'city + landscape'.

Ondertussen is de huisstijl al een eindje op weg. Het concept ligt inmiddels vast en Tony (de grafisch ontwerper) is nu met de stationary bezig (visitekaartje, briefpapier, envelop). Daarna moet de website nog.

Grafisch concept voor de huisstijl van wOnder

Disastrous Canberra

Afgelopen weekend zijn we naar Canberra geweest. Paul was er uitgenodigd voor een workshop en ik ben meegegaan. Er is een tijdje geleden een prijsvraag uitgeschreven om een nieuw ontwerp voor Canberra te maken. Theoretisch in dit geval, om te vieren dat het 100 jaar geleden is dat Canberra ontworpen is en om de vakdiscussie te stimuleren. Weet nog niet of ik aan die prijsvraag mee wil doen (zou kunnen werken als test voor mijn ideeën over stad en land), maar in ieder geval is het goed om de stad eens met eigen ogen te zien.



De reis begon nogal ongelukkig. Onderweg naar Brisbane begon de auto ineens onheilspellende geluiden te maken. Paul gevraagd de auto meteen te stoppen. De smeerolie nagekeken, en die was behoorlijk op. Dom van ons allebei: het lampje brandde al een tijdje af en toe. Maar ja, dat deed ie al vanaf dat we de auto gekocht hebben, ook nadat Paul de olie had bijgevuld. We hadden de RACQ (Australische ANWB) kunnen bellen, maar dan zouden we onze vlucht missen. Toch maar besloten langzaam aan de kant van de weg naar het eerstvolgende tankstation door te rijden. Geen leuke kilometers. Ik zat strak van de stress in de auto, verwachte elk moment dat de motor met een grote knal in elkaar zou draaien. Olie gekocht, een vriendelijke man in de winkel legde uit wat W10 en W15 betekent en hielp ons kiezen. Bijgevuld, de motor klonk in orde en weer de weg op. Maar al snel begon het lawaai weer. Bij het volgende tankstation toch maar RACQ gebeld voor een monteur. Resultaat: niet goed. Niet meer rijden met deze auto! Takelwagen geregeld en de auto is weggesleept naar de dichtstbijzijnde Toyota dealer. Wij met de trein verder naar Brisbane, hotel geboekt en een vlucht voor de dag erna.



                Afgetakelde majesty opgetakeld                                    Maquette van Canberra met ontwerpconcept in witte lijnen

Vrijdag goed aangekomen in Canberra. De stad is ontworpen rond een symbolische driehoek, met op de drie hoeken: het parlement, het burgercentrum en het hoofdkantoor van het leger. (Hmm, leger als 1 van de 3 fundamenten van een moderne democratie?) Vanuit het parlement dijen cirkels en radialen uit over de stad. Rond het burgercentrum gebeurt dit nog eens in het klein. Het 'legercentrum' is nauwelijks ontwikkeld. Voeg daar nog wat cirkels, assen, brede wegen en een grote hoeveelheid rotondes aan toe. Dat alles ingevuld met laagbouw en je hebt Canberra. De Lonely Planet stelt het zo: 'think crop circles in suburbia'.

Hotel op de universiteitscampus, dicht bij het centrum. Paul is meteen naar werk gegaan en ik heb een fiets geregeld en ben de stad gaan verkennen. Wat een stad! Verschrikkelijk! Wat het centrum moet zijn is geheel verlaten! Stel je voor: slechts 5 mensen in de hoofd winkelstraat op een reguliere vrijdag middag. Dan is er iets behoorlijk mis. Vervolgens een overdekt winkelcentrum in gelopen. En dar zijn wel meer mensen. Wil er een foto van maken, komen er meteen twee bewakers naar me toe lopen: geen foto's! Ik voelde me behoorlijk bedreigd en onveilig! Vermomd als openbare ruimte gebeurt hier blijkbaar iets dat het daglicht niet kan verdragen. De winkelcentrum-eigenaar als drugdealer? Of als de heks van Hans & Grietje, dat mensen lokt met een snoephuis en vervolgens gevangen houdt? Het complex parasiteert op het openbare centrum, draagt niets bij aan de levendigheid van het centrum zelf. Schokkend! Wist dat dit in Engeland massaal voor komt, maar hier dus blijkbaar ook.

Een wandeling in een rechte lijn dwars door het civiele centrum

1) Straat vanuit de universiteit naar het 'centrum' - 2) Eerste probeerselen van stedelijke verdichting, die helaas geen levendigheid opleveren - 3+4) Dichter bij het civic-cirkel: parkeerterreinen en nog eens parkeerterreinen



1+2) Volgende stap naar het midden: een 'stadsboulevard' oversteken, zonder oversteekplaats natuurlijk, met veelal net genoeg auto's om minuten te moeten wachten - 3) Door een grasveld met cirkelcormig geplante cipressen - 4) Het middelpunt van civic: een vlaggemast in de middle of nowhere! toppunt van stedelijke levendigheid - 5) En verder richting het 'winkelcentrum'

1) Aan de andere kant van de cirkel, door naar het winkelgedeelte: met een hek om oversteken te verhinderen - 2) Met een voetgangersburg over de expeditieweg - 3) Uitkomend op een verlaten plein - 4) Rechts de centrale bibliotheek van de stad. Bezoekers?



1) De weg die je over moet vanuit het plein, oversteken zijn aan de zijkanten - 2) Leidt naar deze winkelstraat zonder mensen - 3) Heeeeel veel kunst in de openbare ruimte, om het gebrek aan mensen te vergoedelijken? - 4) De hoofdwinkelstraat van een stad met 350.000 inwoners op een reguliere zaterdag ochtend. Echt waar!

1) Entree van een overdekt shopping center in het centrum, met meer winkels dan aan de openbare straten - 2) Helaas: binnen is het verboden te fotograferen! - 3) Toch nog een kiekje, vanuit een openbare rijbaan die het 1x doorsnijdt - 4) Achterkant van het shopping center, het is tenslotte een stads-as 



1) Overkant van de entree: doorgaande stads-as - 2+3) Straat die je over moet steken, met aan de ene kant parkeergarages en de andere kant de enige 'flattenwijk' van Canberra, met achterkanten naar het centrum - 4) Vervolgens: de reguliere woonbuurten van brede straten met bungalows



In het midden van de driehoek ligt een groot meer met parken er omheen. Om vanuit het 'centrum' bij de parken te komen, moet je een brede, drukke weg en verlaten parkeerplaatsen over en vervolgens via een donker tunneltje onder een brede snelweg door. Die parken doen dus niets met het centrum, het is een wonder dat mensen hier überhaupt komen. Inderdaad, met de auto...

1) Tunneltje, 1 van de 3 toegangen voor voetgangers naar de parken rond het meer waar de stad zo trots op is - 2) Dit is de snelweg die je moet kruisen, strategisch gelegen tussen centrum en de stadsparken - 3) Lake Burley Griffin, het centrale meer waar Canberra omheen gebouwd is, met een paar fietsers en voetgangers langs de randen

Het is net een stedenbouwkundige horror-show. Hoe kan een stad zo diep zinken? Maar het intrigeerde me wel! Veel rondgekeken, rondgefietst, mensen geobserveerd, mensen gesproken, tentoonstelling over de stad bezocht. slechte voorbeelden zijn veel interessanter dan goede, je kunt er veel meer van leren. Waarom zijn mensen hier toch tevreden, waarom vinden mensen die er wonen het een fijne stad? Ben er nog niet achter. Maar het gemak van de auto speelt een grote rol. 
  

De as door het midden van de driehoek, opgespannen tussen twee heuveltoppen, vanuit het parlement naar het oorlogsmonument: 1) In het oorlogsmonument, met (plastic) klaprozen bij de namen van de gevallenen - 2) As vanuit het monument - 3) Het oude parlement met daarvoor de tent-ambassade van de aboriginals (protest tegen voortdurende onderdrukking) - 4) As gezien vanuit het grasdak van het nieuwe parlementsgebouw

Na een dagje gruwelen en monumenten bezoeken ben ik verder door de omringende suburbs gaan fietsen. ('Buiten'wijken kun je het niet noemen, de stad bestaat alleen maar uit 'buiten'wijken.) Dat was een stuk opbeurender. Met op veel plekken geleidelijke verdichting en enkele sprankjes van stedelijk leven. Veel herkenning van processen die Jane Jacobs in haar beroemde boek over steden beschrijft. Ben dan eindelijk eens aan het lezen.  De dag afgesloten met een bezoek aan de botanische tuin, waar ik eindelijk een paar goede boeken over Australische bomen heb gevonden.

Hoopvol Canberra: 1) Geleidelijke verdichting in de oudere buurten, van bungalows naar rijtjeshuizen - 2) Oude gebouwen geven levendigheid, door de lage huur kan een restaurant het uithouden - 3) Tuin vol tuinbonen, de suburb is ook landbouwgebied - 4) Zowaar leven in het centrum, op een zondagavond (6 uur) is er een dansfeestje georganiseerd en er zijn mensen op straat!

De laatste dag was Paul vrij en zijn we samen naar de Floriade (jawel!) en het parlement geweest. De Floriade in Canberra is een jaarlijkse bloembollenfestival in het park. Een soort Keukenhof in het klein. Thema dit jaar: food. Met allerlei bloembedden in de vorm van fruit, eten en natuurlijk de Aussie Barbie. Daarna het parlement, waar we onder andere het house of representatives in zitting hebben gezien. Een vragenuurtje met de regering. Gillard, de premier, in levende lijve gezien. Maar wat een kleuterklas! Wilders tegen Rutte is er niets bij. De tegenpartij zit continu te roezemoezen, boe-en, door wat dan ook heen te praten. En een voorzitter die voortdurend ongeïnspireerd 'order, order' loopt te murmelen, als een leraar die het orde-houden al lang heeft opgegeven.

1) De Canberra Floriade! - 2) Barbie-bloemborder, helaas al een beetje uitgebloeid/brand - 3) Voorplein van het parlement: trots op de desolate outback? - 4) House of representatives (niet in zitting, tijdens zittingen mag je geen foto's nemen) - 5) Dak van het parlementsgebouw

Eind van die dag terug gevlogen naar Brisbane, waar een huurauto klaar stond om mee terug naar huis te rijden, als onderdeel van het RACQ-lidmaatschap. De volgende dag heb ik Paul weer naar het vliegveld gebracht, hij moest naar Sydney, en ik ben de sloop van de andere auto gaan regelen. Her majesty was niet meer te repareren, of beter gezegd, de reparatiekosten waren de auto niet waard. Nu wordt het sparen voor een nieuwe. Gelukkig kunnen we van vrienden tijdelijk hun derde auto lenen, tot die verkocht wordt tenminste. Dus nu rij ik in een chique Mercedes sportmodel!

Ontmantelde majesty (zonder nummerborden) achter gelaten voor de sloper                       Onze chique leen-auto