Werk update (4) - website

Website ontwerp in ontwikkeling

Nu ik die stukken voer werk allemaal aan het schrijven ben, klinkt het alsof ik toch best wat gedaan heb! Moet ik vaker doen, dat vertellen. Zo voelt het meestal namelijk niet. Ik had dit al af willen hebben, en dat had ik al gedaan willen hebben. Ik ben niet zo goed in het vroeg beginnen. De wekker gaat om 8 uur, voor het Nederlands journaal. Maar daarna... ontbijt, misschien nog een beetje tv, wat lezen. Goed, dat lezen mag wel als 'werk' gelden, maar voelt niet zo. Koffie en dan aan de slag. Maar dat aan de slag is een rekkelijk begrip. Er is geen vertrek van huis en aankomst op het werk, geen collega's en werksfeer. Geen omschakeling van huis naar 'work-mode'. Met als gevolg dat ik langzaam op gang kom. En als ik dan bezig ben, dan wil ik eerst dit nog even doen. En dan kan dat ook nog wel. Met als gevolg dat lunch pas rond 3 uur is en stoppen voor de avond ook heel rekkelijk is. En weekenden? Die zijn er niet echt meer, zeker niet nu Paul hier vaak niet is in het weekend. Dan gaat het werk gewoon door, want er moet nog zo veel gebeuren. Dat is het grote voordeel van collega's en een werkplek buitens huis. De luxe van je eigen tijd indelen is lekker, maar de structuur mis ik toch ook wel.

Iets wat zo al maanden sleept bv is de website. Ik ben nu eindelijk serieus met de inhoud aan de slag. Eerst een paar maanden uitgesteld omdat de grafisch ontwerper nog niet aan de website toe was. Vervolgens de prijsvraag. Toen wat geschreven voor de algemene pagina's en één project gedaan: tekst, plaatjes, data, bijschriften. Vervolgens de folders. Nu dan toch eindelijk maar een serieus aan de slag met de teksten voor al die andere projecten die op de website moeten. Wat een werk! In 2 regels de opgave scherp neerzetten. In 2 regels een statement. In 5 regels het project uitleggen. En niet zomaar, maar vanuit de optiek van de lezer: 'waarom moet ik dit weten?', 'wat heb ik hieraan?' En weer zwoegen in het Engels.

Als er dan eentje gedaan is, en ik ook nog wat emails doe en een beetje weet te lezen, dan is de dag al weer voorbij. Voelt erg onbevredigend. Maar ik moet er nog minstens 40!

Da's het nadeel van een eenmanszaak. Je kunt het niet delegeren. Een ander nadeel: je moet overal wat vanaf weten en alles zelf uitvinden. Vooral als je nog weinig netwerk hebt om bij te raden te gaan. En, eerlijk toegegeven, als je dan ook nog wat schuchter bent om te bellen en te vragen, zoals ik.... Voor de financiën en het opzetten van het bedrijf viel het allemaal wel mee. Dat ken ik, dat ben ik gewend vanuit Nederland. Ik ben opgegroeid met de financiën van het OKRA. En bedrijven opzetten zit in de familie. Het gaat hier iets anders, maar de verschillen zijn niet zo heel groot. Daar prik je snel genoeg doorheen.

Anders ligt het met de website! Daar weet ik toeten-nog-blazen van. (O ja, ook zo'n leuke in het schrijven in Engels. Ik vind het leuk om dat soort uitspraken te gebruiken. Maar hoe vertaal je dat in 's hemelsnaam?) Ja, je hebt pagina's en navigatie. En een domein naam die je moet registreren. Dat heb ik al gedaan. Maar daarmee heb je nog geen website. Nu moet er een bouwer komen. En web-hosting uitgezocht. (Wat is dat?) Als je dan op internet gaat zoeken (God bless internet), dan wordt je om je oren gesmeten met CMS, WYSIWYG, PHP, en zo voort. Ik heb een offerte van een bouwer, maar die wil met meteen vastketenen aan een maand-abonnement voor een host, waar de website aan vast zit. (Voelt als oplichterij.) En ondertussen zit Audrey, een vriendin hier, te pushen dat ik niet een website neem, maar een facebook pagina.

(Audrey en haar vriend Glen bouwen facebook pagina's voor bedrijven. 'Dat is hét nieuwe marketing instrument. Veel effectiever dan websites. Websites zijn passief, facebook is interactief.' Maar ik WIL helemaal niet op facebook! Het kost me veel te veel tijd. Ik zit al genoeg achter de computer. Ik vertrouw het bedrijf voor geen cent. Je kunt bv niet eens  je profiel verwijderen!)

Goed, Toch maar flink rondvragen. Glen heeft me veel uitgelegd. Boudewijn (OKRA) heeft belangrijke informatie gegeven. Tobias heeft me met een andere bouwer in contact gebracht. Langzaamaan word ik toch een beetje wegwijs in dit gebeuren. Ik weet nu (grofweg) wat een Customer Management System (CMS) is en dat die onmogelijke afkorting staat voor 'What You See Is What You Get', en wat dat zo'n beetje betekend (want het blijft maar een term). Van de week twee afspraken met bouwers en dan moet er maar eens een knoop door gehakt worden. En ondertussen blijf ik verder zwoegen met de inhoud.

Werk update (3) + verhuizing

Het uiteindelijke briefpapier (voorkant, achterkant, volgvel; in 2 kleuren), visitekaartje en stickers

Nog iets dat eind vorig jaar gebeurd is: het briefpapier is eindelijk klaar! Eerlijk gezegd, ben ik nog niet helemaal tevreden over de grafiek, kniesoor als ik ben. Het cirkel-patroon vind ik niet spannend genoeg. En het visitekaartje is te groot, of het moet gevouwen kunnen worden. Maar het is er in ieder geval.

En de volgende gang wordt weer beter. Want inmiddels is het visitekaartje al weer bijna verouderd! We hebben namelijk bericht gekregen van de eigenaar van ons huis, dat ons huurcontract na mei niet verlengd gaat worden. Hij heeft besloten hier zelf te gaan wonen. Daarvoor hadden hij en zijn vrouw het ook gekocht. Maar vlak daarna is zijn vrouw ziek geworden. Na een lang ziekbed is ze kort geleden. Uiteindelijk heeft hij besloten het huis waar ie nu woont, met alle droeve herinneringen, te verlaten en alsnog aan de nieuwe stap te beginnen. Maar dan alleen. Heftig allemaal.

We hebben goed contact met hem, en hij is heel blij hoe goed we voor het huis gezorgd hebben. Dus gaat het verder allemaal wel soepel. Het huurcontract loopt namelijk eind mei af. Maar Paul zit dan in Sydney en ik kom begin mei voor een paar weken naar Nederland. We kunnen het contract gelukkig eerder beëindigen. Hebben besloten alles in de opslag te gooien. En als we allebei terug zijn een nieuwe woning te gaan zoeken. Dat scheelt 6 weken huur. Want ik vlieg voor vier weken naar Nederland. Daarna met een groep Nederlandse landschapsarchitecten op excursie naar New York. Kan ik daar meteen Pauls zus opzoeken. Daarna door naar Salt Lake City, waar Paul op dat moment werkt. Tot die tijd zit hij in Sydney en vliegt van daaruit direct naar de VS. Daarna vlieg ik terug naar Australië. Paul vliegt voor een week naar Philadelphia, om les te geven en zijn zus te zien. En komt daarna naar de Sunshine Coast. Dan zijn we eindelijk weer een tijdje samen. Want sinds februari is hij bijna niet hier. Een weekend in de twee weken, als ik geluk heb. Dat was vooral in het begin best wennen, zeker nadat we 8 weken hier samen waren. Ok, ik was een deel van die tijd wel aan de prijsvraag aan het werken, maar we waren wel de hele dag bij elkaar in de buurt. Nu zit ik hier weer voornamelijk alleen...

Nog even wat betreft die nieuwe woning. Omdat het tenminste nog een jaar duurt voordat we kunnen kopen, hebben we besloten een jaar echt aan de kost te gaan zitten. Dus het wordt strand om de hoek, dorpse levendigheid en de mogelijkheid om te fietsen.

Nog een keer solliciteren

Na de prijsvraag voor Canberra heb ik het even rustig aan gedaan. Eindelijk weer wat lezen. Financiën bijwerken. En een start maken met de inhoud voor de website. Bah, meer geploeter met woorden. Niet echt mijn favoriet. Maar het helpt wel. Goed om scherp neer te moeten zetten wat ik doe en waar ik voor sta. Want wie wil er nu meer dan een paar regels lezen op een website? En het verbeterd mijn engels en vergroot m'n woordenschat. Ik zit de hele tijd te schrijven met de Dikke-Van-Dale en een engels woordenboek op mijn scherm.

Ondertussen ook een afspraak met Jamie gemaakt van de gemeente, de man die ik in december tijdens de kerst-cruise had gesproken. Helaas komt er een deadline voor hem tussendoor.

Een week daarna staat er weer een nieuwe vacature van de gemeente op het net, weer voor een landschapsarchitect. Toch maar weer solliciteren. Door het bijwerken van de financiën, en het feit dat het eerste jaar hier er inmiddels op zit, sta ik inmiddels iets meer open voor die baan. Deze is bovendien tijdelijk. Nog iets dat helpt bij de psychologische drempel. Rhys over gebeld, van de eerste sollicitatie bij de gemeente, om hem te vragen hoe het zit met deze baan.

Ze hebben de sollicitatie-vraag omgegooid. Dit keer moet je in max. 3 pagina's antwoord geven op 2,5 pagina's aan vereiste essentiële succesfactoren. Dus dat wordt weer schrijven. Gelukkig is de rest hetzelfde. Na het insturen (per email) krijg ik een mail dat m'n sollicitatie ontvangen is. Maar verder hebben ze een nogal onbeschoft beleid: als je na 4 weken niet bent uitgenodigd voor een gesprek, hoef je niets meer te verwachten. Niet eens een standaard email aan iedereen die niet uitgenodigd wordt.

Jamie alsnog

Terwijl ik nog in goede hoop ben voor een uitnodiging heb ik alsnog een afspraak met Jamie. Heel boeiend! Hij is hoofd van het team 'place-making'. Eigenlijk een soort integrale planning, waarbij economie, sociaal programma, verkeer, gezondheid, huisvesting, etc. allemaal aan elkaar gekoppeld wordt om een plek of gebied beter te maken. Hij legt uit hoe dat hier in de gemeente georganiseerd is. Net als in Nederland gaat het meeste via kolommen. 'de lijn'. Project-organisaties die daar dwars doorheen gaan kennen ze hier niet. Waarschijnlijk omdat de gemeente geen grote projecten organiseert. Die taak ligt bij de ontwikkelaars. Zijn team leent mensen vanuit alle kolommen en kweekt op die manier ambassadeurs voor place-making in de hele organisatie.

Folders maken

Op het eind van ons gesprek ook kort nog wat van mijn werk laten zien. Vooral de participatie en de kwaliteitsgids lijken nieuw voor hem. Is meteen een aanleiding voor mij om van beide maar eens een folder van de maken. Dus weer schrijven! En ook meteen de huisstijl omzetten naar een standaard lay-out voor boekjes. Kaft ontwerpen, etc. De tekst van m.n. de participatie-folder is flink zwoegen. Niet alleen over de inhoud, maar vooral ook over termen. Ik had eerder al geworsteld met hoe vertaal je 'opdrachtgever', 'de opdracht', 'programma van eisen' e.d. (Bv 'opdrachtgever' lijkt meestal vertaald te worden met 'client'. Maar dat voelt toch anders. Een opdrachtgever heeft een rol en verantwoordelijkheden. Dat koppel je niet zo snel aan 'client', dat is meer passief.) Jamie daar ook over gevraagd. Maar het is best lastig een vertaling te vragen van Nederlandse begrippen, zonder hem Engelse woorden in de mond te leggen.

Heb na het schrijven Tobias gevraagd naar de tekst te kijken, een Duitse landschapsarchitect die hier al 5 jaar woont en die ik al vaker ontmoet heb. Paul had al naar de tekst gekeken, de grammaticaal zat het wel goed en domme fouten waren er al uit. Tobias heeft weinig opmerkingen over de tekst, maar wel andere slimme tips. De theoretische inleiding meer inhoudelijk illustreren, bv met iconen. Hij heeft in mijn inzending voor Canberra al gezien dat ik die volop gebruik. Vond ie een mooi stijl-kenmerk, en daar ben ik het wel mee eens. Betekent wel dat ik weer aan de slag kan, met flinke gevolgen voor de lay-out. Dus eigenlijk gaat de hele boel weer overhoop. En dan ben je zo weer een week verder. Maar nu is het af.

PIA evenementen

In de tussentijd ben ik ook nog naar diverse seminars in Brisbane geweest. Georganiseerd door PIA (Planning Institute of Australia). Hele boeiende onderwerpen, bijvoorbeeld over plannen tegen overstromingen of over strategisch akkerland. Geeft ineens allerlei nieuwe inzichten in planning in Australia. Ik wist bv niet dat tot een jaar geleden 80% van de gemeenten in Queensland geen enkel idee had welke gebieden in hun gemeente zouden kunnen overstromen. 80%! Er waren gewoon geen gegevens! En bij de 20% die er wel wat van wist, was dat meestal beperkt tot grove indicaties en alleen van de grote dorpen. In het afgelopen jaar, in 1 jaar tijd, heeft een bureau van de State alle overstromingsgebieden (kans 1:100) in kaart gebracht, van heel Queensland. Zodat er nu ineens data zijn om mee te plannen. Ongelofelijk, zowel die achterstand als het tempo waarin het ingelopen kan worden.

Over lezingen gesproken. Een tijd geleden ben ik naar een lezing in Nambour geweest, een half uurtje rijden. Over het ontwerpen van omgevingen voor dementerende mensen. Leek me erg boeiend, en dat was het ook. Ging weliswaar meer over het tehuis zelf en niet over de buurt, maar toch heel boeiende inzichten. Ik dacht dat het een gewone lezing zou zijn. Zo eentje in een zaal met een man ervoor met microfoon en een scherm waarop geprojecteerd wordt. Maar er was helemaal geen man! Alleen maar publiek en een projector. De lezing werd heel ergens anders gehouden en life geprojecteerd op 15 plaatsen verspreid over heel Queensland. Na het verhaal zelf werd er overgeschakeld naar alle locaties, stuk voor stuk, om te zien of er vragen waren. En die werden dan via direct beantwoord. Een soort skype met een paar honderd mensen tegelijk. Geweldig!

Via PIA ben ik ook bij de Universiteit van de Sunshine Coast langs geweest. Daar hadden ze een bijeenkomst om studenten en de vakwereld bij elkaar te brengen. Geen betere gelegenheid om mensen te leren kennen! Een paar toespraken waar ik de helft niet van kan verstaan. (Op het aangrenzende veld wordt gerugbyd, natuurlijk.) Daarna organiseert de voorganger een soort speed-dating tussen studenten enerzijds en professionals anderzijds. Erg chaotisch, erg grappig en werkte geweldig. Het breekt het ijs en daarna zijn er ineens volop gesprekken tussen mensen die elkaar anders niet hadden gesproken.

Heb er zelf drie contacten aan over gehouden. Twee van de universiteit zelf. En daar wilde ik al een tijdje mensen leren kennen. Onder andere een dame die gespecialiseerd is in participatie en conflict-oplossen. Drie dagen nadat ik Jamie ontmoet had en besloten die folders te maken. Heb haar natuurlijk ook de folder gestuurd. Dat was weer aanleiding voor 2 uur samen praten over van alles en nog wat rond planprocessen. Dat was afgelopen week.

De tweede is een landschapsarchitect die het ontwerp-programma op de Universiteit verzorgd. Kort met hem gesproken over welke ruimtelijke zaken er in Australië spelen. Daar zou ik graag eens met hem over verder praten. Op zijn voorstel heb ik een opzet van mijn boek-in-wording gestuurd. Plus twee aanzetten voor lezingen, die ik voorgesteld heb voor een congres later dit jaar. Hij vroeg of ik wel eens gedacht had over een PhD. Hmmm, misschien? Het vervolg gesprek moet nog komen.

Werk update (2) - prijsvraag

Maquette van het huidige Canberra, met daarin geprojecteerd de ontwerp-                                     Prijsvraag opgave                    
 symboliek in witte lijnen (zie ook bericht 25 sept.'11 - Disastrous Canberra)                                                                                       

In december (wat een tijd geleden alweer....) heb ik eindelijk toch maar besloten om mee te doen aan de prijsvraag om een nieuwe hoofdstad voor Australië te ontwerpen. CAPITheticAL geheten. Uitgeschreven ter ere van het 100 jarig ontwerp voor Canberra. Nieuwe hoofdstad, maar alleen theoretisch. (Jullie dachten al hè! :-) ) Bedoeld om de vakdiscussie een impuls te geven. Met als opdracht: wetende wat de opgave was voor de prijsvraag 100 jaar geleden, welke discussies toen speelden en wat er sinds dien in het vak gebeurd is, hoe zou je nu de hoofdstad ontwerpen? Je mag zelf het onderwerp bepalen, kritiek geven op de locatie, alles, als je het maar onderbouwd.

Had het steeds uitgesteld omdat ik vermoedde dat er honderden over de hele wereld zouden deelnemen. En het dan een enorme berg werk zou worden om daartussen op te vallen. Vier A1 panelen, een film van max. 10 minuten, een maquette van max. 2x2 meter en max. 2 pagina's tekst. En dan staat er op de website van de prijsvraag-organisatie ook nog eens dat ze meer dan 1200 aanmeldingen hebben. Uiteindelijk bedacht: wat kan mij het schelen, het is gewoon boeiend om te doen! (Maar dan wel zonder film of maquette!)

Nu ik de knoop doorgehakt heb, nog wel even met de gedachte gespeeld om toch nog een team te proberen samen te stellen, maar daar is het natuurlijk rijkelijk (te) laat voor. Dus alleen aan de slag. Heb al wel zo mijn ideeën, door al het lezen en nadenken in de afgelopen maanden. Dit is meteen een goede test om te zien hoe volledig die ideeën zijn, om gaten op te sporen en op een andere manier mijn gedachten aan te scherpen.

Ik ben er anderhalve maand druk mee bezig geweest. Heerlijk, eindelijk weer eens ontwerpen, tekenen, mooie plaatjes (proberen te) maken. Inleverdatum: 31 januari. En het valt me alles mee, niet eens een nacht doorgewerkt, geen opleveringsstress op het eind. En omdat ik tijd over heb, toch maar besloten ook een filmpje te maken. Dat is een behoorlijke worsteling. Het resultaat bevalt me maar ten dele. En als ik het Paul laat zien, zegt hij heel duidelijk: niet insturen! Dat haalt de kwaliteit van de hele prijsvraag naar beneden. Uiteindelijk samen nog even gebrainstormd, en vervolgens een simpel en kort sfeer-filmpje gemaakt. Ik wil er iets aan toevoegen om op te vallen tussen die honderden inzendingen. (Achteraf gezegd, nog steeds iets onder de maat...)

Het enige wat stress geeft, is het inleveren zelf. Ze vragen bij voorkeur alles te uploaden op hun website. Ik vermoed eerst dat het bestanden zullen worden van elk een paar honderd Mb. Dus dat uploaden zal thuis nog wel eens moeilijk kunnen worden. De bibliotheek biedt uitkomst, bij gebrek aan professionele print/internet bedrijven. Als ik de inlever voorschriften nog eens beter doorlees, blijkt elk bestand niet groter dan 5Mb te mogen zijn. Dus dat valt mee. Maar natuurlijk loopt hun website op de laatste dag helemaal vast. Ik email ze daarover en mag vervolgens alles via de email insturen. Voor de zekerheid ook alles op cd gebrand en toegestuurd. En meteen ook maar een print van alles gemaakt, en toegestuurd. Nu kan het niet meer mis gaan.

Na een week of twee kijk ik op de website van de prijsvraag-organisatie. En daar lees ik dat ze meer dan 100 inzendingen hebben. Ruim honderd maar! (Laatste nieuws: het zijn er 114.) En dan wordt er ook nog een onderscheid gemaakt tussen studenten en professionals! Dan maak ik heel misschien toch nog een kansje!

Nu zijn jullie natuurlijk nieuwsgierig naar het resultaat! Maar het is een anonieme prijsvraag, en de uitslag van de eerste ronde wordt pas in mei bekend gemaakt. En om te voorkomen dat ik gediskwalificeerd wordt omdat mijn plan van te voren al op internet stond, dus niet anoniem meer was, laat ik nog even niets zien. Ze zijn hier wat dat betreft te Amerikaans: de gang naar de rechtbank is heel snel gemaakt.

In mei wordt gepresenteerd wie er door gaat naar de tweede ronde. Die plannen moeten dan worden uitgewerkt en het resultaat moet eind van het jaar ingediend. Maart 2013 wordt de winnaar uitgeroepen. We zullen zien! Zodra ik wat weet, krijgen jullie in ieder geval de panelen te zien :-)

Werk update (1)

Afgelopen paar weken heb ik flink wat in het Engels zitten schrijven. Tijd om eindelijk weer eens wat Nederlands te typen. Dat schrijven was voor werk en daar moet ik hoog nodig weer eens wat over berichten. Het wordt een heel verhaal, dus ik hak 't in een paar berichten, zodat het voor jullie wat behapbaarder is om te lezen.

AILA lidmaatschap

Eens kijken, waar was ik gebleven met vertellen over werk. Perth… Daar had ik een afspraak voor het aanvragen van een AILA lidmaatschap. (AILA is de Australian Institute of Landscape Architects.) Is een hele heisa om data lid van te worden. Normaal gesproken moet je allerlei bewijzen insturen van opleiding. En dan krijg je een jaar lang een mentor die je werk en voortgang beoordeeld. Hmmm, met 20 jaar ervaring, ben benieuwd of dat niet anders kan. Gebeld. Kan mogelijk, maar moet via het bestuur. Daarvoor een officieel verzoek per email gestuurd. Ja, het kan waarschijnlijk wel.

Maar dan de aanvraag zelf… Flink wat bewijzen nodig. Gelukkig had ik het meeste papierwerk al bij elkaar voor de visum-procedure. Had ook nog een OKRA-CV in het engels, maar die was natuurlijk inmiddels oud. Goede aanleiding om die meteen maar een nieuwe te schrijven. Een uitgebreide projectenlijst erbij, met steeds een regel beschrijving van het project. Een eerste worsteling met het vertalen van vaktermen. Een aantal projecten illustreren. Ook iets dat toch een keer moet. Plaatjes zoeken, data zoeken, korte omschrijvingen maken, lay-outen. Weer een week verder en ik heb been boekje van 30 pagina's met geïllustreerde projecten. Daarmee heb ik zo'n beetje alle materiaal voor de aanvraag op orde. Alleen heb je ook twee leden nodig die je aanvraag ondersteunen. Daarvoor de landschapsarchitect uit Sydney gevraagd, die ik een paar jaar geleden in Reykjavik heb ontmoet. Heb afgelopen mei nog een lezing gegeven op zijn bureau, dus die ondersteuning moet lukken. Dan de tweede. Voor wie het zich nog kan herinneren, afgelopen zomer heb ik tijdens een van de congressen een landschapsarchitect in Perth ontmoet, die de schoonbroer bleek te zijn van een goede vriendin van Paul in Sydney.... (zie bericht: O² clpd (5) - congressen). Die dus gevraagd. Meteen een extra aanleiding om hem te ontmoeten als ik Perth bezoek. Hij is een beetje voorzichtig. Logisch, kent mijn werk tenslotte nog niet. Maar ook zijn medewerking gekregen. En nog een paar goede tips, zoals mijn NVTL-lidmaatschap en titel-registratie in Nederland erbij doen. (Heb meteen maar een ondersteuningsbrief van de NVTL gevraag en gekregen.) En te schrijven hoe dit alles in Nederland is geregeld, over de wettelijke eisen aan de titel, die ze hier in Australië niet hebben. Daarna nog wat emails heen en weer, met mijn volledige aanvraag bv. En uiteindelijk heb ik van beide ondertekende aanbevelingsbrieven (door mij geschreven) en hun AILA-lidmaatschapsnummers. Poeh poeh!

Alles opgestuurd naar de AILA en binnen de kortste keren heb ik bericht dat de aanvraag is geaccepteerd en ik door de eerste fase heen ben. Volgende fase: een interview met een senior lid uit de regio. Dat regelen zij, alleen kan het een paar maanden duren. Dat was oktober. Het is nu maart en ik wacht nog steeds op een uitnodiging voor een interview. 

Solliciteren bij de gemeente

Kort daarna zie ik een vacature voor een landschapsarchitect bij de Sunshine Coast Council, de gemeente hier. Klinkt interessant! Sinds mijn gesprek met het hoofd planning van de SsC (Sunshine Coast) ben ik geboeid door de plannen van de Council. En het is meteen een handige manier om te leren hoe het er hier nu precies aan toe gaat. Kan antwoord krijgen op allerlei praktische vragen die ik heb. Zoals waarom blijven die straatbomen hier zo klein, gebruiken jullie geen bomengrond? Of waarom zitten de wegen hier continu vol gaten, ook als ze net gerepareerd zijn; zijn ze niet goed gefundeerd? Kan dat natuurlijk zelf proberen uit te dokteren, maar al dat soort kennis oppikken tijdens het werk is veel effectiever. Een beetje zoals mijn eerste baan na het afstuderen, bij de gemeente Haarlemmermeer. Waar ik een enorme berg praktische kennis over maken, regeltjes en onderhoud van openbare ruimte heb geleerd.

Gaten in de weg, in dit geval de doorgaande weg van Noosa naar de snelweg... Links is net een paar weken geleden gerepareerd



Reguliere straatbomen hier zien er zo uit (links). Na jaren groeien ze nog steeds niet (gek he...) Dus wat doe je dan, als de schaduw van de bomen tegenvalt? Dan zaag je de top eruit en zet er een luifel overheen, die evenmin schaduw geeft! Hoe kan dat nou, de zon staat toch de hele dag op de zelfde plek aan de hemel?!

 

Maar als ik er echt voor ga zitten om de vacature goed door te lezen en de brief te schrijven, krijg ik zo mijn twijfels. Dit klinkt als wel heel erg vergelijkbaar met mijn allereerste baan 20 jaar geleden. Of eigenlijk nog minder: het klinkt als vooral bomen wegzetten. Maar aan de andere kant stellen ze ook allerlei heftige eisen over leiderschap, ervaring, communicatie, etc. Heb wel een brief geschreven (brief + toelichting van max. 3 pagina's op 14 uitgebreid omschreven kritische vaardigheden...). En er mijn uitgebreide CV met geïllustreerde projecten bij gedaan. Toch handig dat ik die net voor de AILA gemaakt heb.

Ondertussen me een beetje verkneukeld op hun reactie als ze dit allemaal zien. Dat moet vreemd zijn, iemand vanuit het buitenland met zoveel ervaring voor zo'n plek. Als ze daar niet nieuwsgierig van worden! Dat moet toch op zijn minst een gesprek opleveren, en dat is dan meteen een goede introductie bij deze afdeling van de gemeente. Je weet nooit wat er uit voort komt.

Na een week krijg ik een telefoontje, en jawel: uitgenodigd voor een gesprek. Meteen 3 kwartier met de teamleider aan de telefoon gehangen. Klikte heel goed. Beetje zenuwachtig, eerste keer dat ik solliciteer in 20 jaar. Aan de andere kant is het ook weer niet zoveel anders dan een acquisitie-gesprek om een project binnenhalen. Drie mensen aan de andere kant van de tafel. Allemaal 2 vragen, om de beurt gesteld. Uitgebreide vragen, dingen als "geef voorbeeld van leiderschap...." Valt me mee hoe makkelijk ik een uur vol klets.

Maar de toelichting die het afdelingshoofd geeft op de baan, die valt vies tegen. Erger dan ik gedacht had. Drie onderdelen: bomen wegzetten naast de wegen van de afdeling infra, reguliere plantsoenen voor de gemeente en kleine projectjes van de wethouders met vrijwel geen budget en die altijd de hoogste prioriteit hebben.

(De positie van councillors hier werkt anders dan van wethouders in Nederland. Er is geen scheiding van wethouders en gemeenteraad. Councillors worden hier per district gekozen. Eentje wint. En die winnaars samen vormen de gemeenteraad. Elke councillor gaat over zijn eigen district + heeft een paar algemene beleidstaken. Dus elke councillor heeft ook zijn projectjes die hij 'geeft' aan zijn kiezers, natuurlijk om gunsten te winnen en opnieuw gekozen te worden.)

Op de terugrit van het gesprek naar huis (half uurtje met de auto) begon het pas goed tot me door te dringen. Ik wil deze baan helemaal niet! En zeker niet fulltime! Maar kan ik 'm wel afzeggen? Verspeel ik daarmee niet de kans op eventuele projecten of een eventuele baan die ik wel zou willen? Met Paul over gehad en toch maar gewoon hun beslissing afgewacht. Wat een opluchting als ik een email krijg dat ik het niet geworden ben! Heb vervolgens de teamleider gebeld om te vragen wat hij van het gesprek vond, waarom ik het niet geworden ben, welke afdelingen hij denkt dat interessant voor mij kunnen zijn om bij aan te kloppen, etc. Hij wil graag een keer met me samenwerken, dus eens kijken wat hier uit voort komt. Dat doel is in ieder geval bereikt. Verder geeft ie een naam van iemand die ik zeker moet spreken.

Kertborrels

Prijs gewonnen met mijn hoed.

En dat brengt me weer terug bij de AILA. Want die ene persoon, Jamie, is tevens bestuurslid van de locale afdeling van de AILA. Het is inmiddels december, en de AILA organiseert een paar borrels. Eentje in Brisbane, en een kerst-cruise in de Sunshine Coast. Naar beide toegewenst.

Voor hadden ze een thema: Alice in Wonderland. Of iedereen een gekke hoed wil dragen. Heb er ook een gemaakt. Een rode fez gekocht bij een feestwinkel en er allerlei kleine spullen aan vast geniet: pen, geo-driehoek, gum, etc. (Helaas, geen foto.) Wel een prijs mee gewonnen! (Zoals iedereen die er ook maar iets aan gedaan had.)

De locale afdeling had een cruise op de Maroochy rivier. Niet veel mensen, maar wel gezellig. En meteen een goede introductie in de locale gemeenschap. Sommige waren een beetje terughoudend ('nog een concurrent'?), andere waren opener. En Jamie was er, dus hem meteen in levende lijve gesproken. Was een leuk gesprek. Heb 'm daarna een lift naar huis gegeven. En afgesproken dat we in het nieuwe jaar een echte afspraak zouden maken.