 |
| Ons verhuis-team, vlnr: Jo, Audrey, Mark, Phil, Paul, ikke, Niel, Robin Paul aan de schoonmaak met (onder) Paul en JP zijn favoriete tuingereedschap |
Tjonge, wat is er een hoop gebeurd de
afgelopen paar maanden. Van alles te vertellen, over huizen, over werk, over
reizen. Laat ik maar eens beginnen met het wonen. Begin mei, 3 maanden geleden
alweer, wat vliegt de tijd, moeten we ons huis in Doonan uit. De eigenaar heeft
besloten ons huurcontract niet te verlengen en zelf in het huis te gaan wonen.
Jammer! Vanuit hem gezien begrijpelijk. (Is een heel verhaal, maar in het kort:
hij en z'n vrouw hadden dit huis gekocht om kleiner te gaan wonen nu de
kinderen de deur uit waren. Z'n vrouw krijgt kanker en ze verhuizen niet. Zij
overlijdt na zo'n 3 jaar. Hij besluit alsnog in de nieuwe woning te trekken.)
Maar goed, we moeten er dus uit. Het contract
zou eind mei aflopen, maar begin mei ga ik naar Nederland. En Paul zal al weken
overal behalve hier. Dus samen een woning zoeken is lastig. En dan zou die
vervolgens 6 weken leeg staan. Jammer van de huur, die toch al snel tegen de
500 dollar per week is. Dus besluiten we alles in de opslag te doen en pas eind
juni een woning te gaan zoeken als we allebei weer terug zijn.
En als we dan toch moeten verhuizen, dan
kunnen we ook wel een jaar echt aan de kust gaan wonen. Met het strand om de
hoek, winkels in de buurt waar je naar toe kunt lopen en fietsen. Beetje meer
leven. Eens beleven hoe dat is. Dus heb ik een vakantiewoning aan de kust
gehuurd voor de eerste twee weken na terugkomst. Dan kunnen we in ieder geval
ergens terecht.
 |
| Laatste twee weken in Doonan: leven tussen de dozen... |
De laatste weken voor vertrek staan in het
teken van pakken. Paul is eens in de twee weken een weekend thuis. Dus het
weekend eind april pakken. Daarna zit ik een week tussen de dozen en daarna een
week in Adelaide, voor een congres. Weer een weekend pakken en meteen
verhuizen. We hebben 8 vrienden die ons komen helpen. Gaat wonderwel snel. Een
grote bus tot de nok volgepakt met alle onhandige dingen (meubels, wasmachine,
koelkast, bedden, etc.). En een pick-up en twee auto's vol met dozen. In één
keer is alles over en zit de opslag nokkie vol. Met z'n allen geluncht en
daarna gaan Paul en ik aan de schoonmaak. Paul breng ik de volgende ochtend
weer naar het vliegveld en ik handel daarna de rest af. Meteen weer door naar
Brisbane voor het vliegtuig naar Nederland.
 |
| Verhuizing in volle gang |
In Nederland zit ik eerst een ruim weekend bij
mijn ouders in Zaltbommel. Even bijkomen van de reis, flink bijpraten, met ma
naar de Floriade, het nieuwe huis van mijn broer en zijn gezin bekijken.
Vervolgens naar Amsterdam, eens kijken hoe mijn eigen woning erbij staat na een
jaar verhuur. Dat valt gelukkig alles mee. Had wat schrikverhalen gehoord en er
zat een ietwat onhandige huurder in; waxine lichtje op de wc laten staan en een
gat in de stortbak gebrand en nog wat van die dingen. Maar niets dat niet te
vervangen is. Erger is het houtwerk aan de buitenkant. Dat was al behoorlijk
aan het rotten voor we vertrokken. En met een VvE die niet werkt is dat toch
een probleem. Al voor ik naar Nederland kom heb ik al besloten het zelf maar te
gaan opknappen. Met wat trucs die ik nog van het huis in Well kende, zal dat
wel lukken. Alleen kost dat toch wel een hele berg tijd. En het moet goed weer
zijn. Nou, daar heb ik wel geluk mee! Van de 4 weken ruim 2.5 week mooi weer,
precies genoeg om houtrot te verwijderen, alles in 3 keer op te vullen,
schuren, grondverven, meer schuren, lakken. Ziet er weer puik uit. Aan de
voorkant beetje buiten het raam hangen en over de dakrand aan de achterkant om
overal bij te kunnen. Geeft meteen aanleiding voor een praatje met de buren.
:-) Heel wat bezorgde opmerkingen gekregen. "Doe je wel voorzichtig!"
En ook: "dat knapt er een wel van op."
Moet in de tussentijd ook een nieuwe beheerder
zoeken. Want ik ben niet erg tevreden over het afgelopen jaar. Maar da's nog
niet makkelijk. Was vorig jaar al lastig. Er zijn genoeg beheerders, ook die
heel betrouwbaar over komen, maar of het in de praktijk ook zo uitpakt? Eén
hoog is ondertussen net verkocht, binnen een paar weken tijd. Dat zet me aan
het denken: misschien toch maar in de verkoop? Dus weer andere makelaars langs
voor een offerte. Uiteindelijk eentje gevonden die zowel verkoop als verhuur
doet en zijn eigen partijen heeft voor beheer. Had ik vorig jaar ook al mee
gesproken en een goed gevoel over, maar toch niet gekozen. Nu dus toch maar
wel. De Vespuccistraat staat dus in de verkoop!
 |
| De Vespukkistroat in de verkoop... |
Mede door de Vespukki, zoals de oude
Amsterdammers zeggen, voelt het verblijf in Nederland niet als een bezoek. Het
is niet te gast bij vrienden of familie, niet uit koffers leven in een hotel,
maar meer 'thuis'. Het huis is vertrouwd, de buurt is vertrouwd. Het is
heerlijk om bekende gezichten op straat te zien en bij vertrouwde buurtwinkels
langs te gaan. Maar het is ook wel vreemd, want het is mijn 'oude leven'. En
Paul is er niet. Als het huis straks verkocht is, dan zal dat deel van het vertrouwde
gevoel toch weg zijn...
Voor ik naar Nederland kwam dacht ik: "4
weken, dat is zeeën van tijd!" Maar niks daarvan. Het is voorbij voor je
er erg in hebt. Gelukkig heb ik wel de tijd kunnen nemen voor vrienden,
familie, oud collega's, projecten bekijken, enz. (Daar schrijf ik in een andere
blog wel over.) Het is geen afraffelen, maar uiteindelijk toch nog wel strak
plannen om de laatste dingen die absoluut gedaan moeten worden voor elkaar te
krijgen. En geen tijd om eens rustig de blog bij te werken en tussendoor
verslag te doen. Had ik me nog wel zo voorgenomen!
Goed, na Nederland begint het echte leven
vanuit koffers. Hoewel, de week in Adelaide, voor de verhuizing, was al een
voorproefje. Maar nu wordt het hotel na hotel na hotel, met een hoop gereis
tussendoor. Eerst een week naar New York: 2 hotels. Dan een week in Salt Lake
City: 1 hotel en 1 appartement. (Later uitgebreide verslagen van de steden.)
Terug naar Australië en daar trek ik in mijn uppie in de vakantiewoning. Meteen
op huizenjacht: bij makelaars langs, zoeken op internet (tergend langzaam door
de gebrekkige verbinding; heeeel frustrerend, alsof je terug bent in de jaren
90! Sorry hoor, moet even mijn frustratie kwijt over het gebrekkige netwerk
hier...), afspraken maken voor bezichtigingen, enz. Het valt eigenlijk vies
tegen wat er in de aanbieding is. Geen enkel huis waar ik echt warm van word.
Dus ga ook maar eens kijken wat er in het achterland beschikbaar is. Een paar
leuke dingen; die komen op de reserve-lijst.
Na een week komt Paul terug. Begin van de
middag haal ik heb op van het vliegveld. Eerst koffie voor we een uur of wat
later een huurwoning gaan bekijken. Als we die middag samen in de zon zitten en
ik Paul vertel wat ik tot nu toe uitgevonden heb, begint hij: "wat zijn onze
redenen om voor de kust te kiezen, ik vind dat we het achterland niet moeten
uitsluiten...." Hmm, je bedoelt zoiets als dit...(reservelijstje)...? De
volgende dag zien we niet alleen een serie huizen aan de kust, maar ook een
paar in de buurt van Eumundi, ons favoriete dorp een stukje land inwaarts. En
jawel, we zijn het snel eens, het wordt het uit net buiten Eumundi.
 |
| Ons nieuwe huis in Eumundi: zuid (met uitzicht), binnen (nog leeg) en noord (met zon, normaal gesproken) |
De voordelen? Als eerste: geen buren vlakbij.
Dat lukt niet aan de kust en we zijn inmiddels behoorlijk verwend. Paul krijgt
het al helemaal op zijn heupen in de vakantiewoning. En ik had me er al over
verbaasd dat je in de slaapkamer het gesprek in de tuin van de buren bijna
letterlijk kunt volgen. Dat is overigens niet alleen omdat het dichtbij is. En
ze waren niet hard aan het praten. Maar de huizen zijn van zo'n slechte
kwaliteit dat ramen en muren alleen de regen tegen houden. (De wind komt er wel
enigszins doorheen.) Andere redenen: beter uitzicht, natuur geluiden om ons
heen, betere grond voor een moestuin. En Eumundi is een leuk dorp en op
loopafstand. Dus toch nog wat winkels in de buurt, plus een paar kroegen, twee
keer per week markt, groot zwembad, een stationnetje zowaar (weliswaar maar
twee keer per dag een trein, maar toch...). En nog steeds op maar zo'n 20
minuten van het strand.
Het huis is bij dezelfde makelaar via wie we
ons allereerste huis huurden. Toeval? Ze is in ieder geval op onze hand. Er is
een andere gegadigde, maar als wij het huis willen, is het van ons. Je moet
officieel een aanvraag indienen, met salaris-bewijs, huur geschiedenis, etc.
Meteen gedaan en dinsdag tekenen we het huurcontract. De woning is alleen nog
niet vrij. We kunnen er een week later pas in. Nog een weekje uit koffers
leven. Om geld te sparen, en niet langer in het ongezellige vakantiehuisje te
zitten, trekken we een week bij Jo in. Eerst een paar dagen om op haar huis en
de hond te passen, daarna als logees. Wel gezellig.
 |
| Nog een weekje logeren bij Jo. Links het huis, rechts onze kamer. |
Donderdag 12 july kunnen we eindelijk de
sleutels ophalen. We hebben de pick-up van Phil en Mark kunnen lenen, een
aanhanger van de opslag en twee auto's. Audrey en Neil helpen ons met de opslag
leeghalen. Helaas hebben we nogal wat buien, dus de boel regent aardig nat.
Alles wat nat mag gaat op de pick-up, de rest in Audrey's en onze eigen auto.
Paul rijdt de pick-up, want dat is een schakelbak en daar heb ik nog steeds
geen zin in. Met hulp van Neil, die een stuk meer ervaren is met een aanhanger.
Maar goed ook, want de oprit is behoorlijk stijl. De volle laadbak EN volle
aanhanger terwijl de regen in een beekje op de oprit af stroomt, dat trekt de
pick-up niet. Halverwege de helling moeten ze terug, achteruit rijden.
Afkoppelen, eerst de pick-up omhoog, lossen en daarna de aanhanger. Gelukkig
kunnen we onder het huis droog lossen. Bij de tweede keer rit koppelen we
meteen los. Maar nu valt de borging in de regenput... En dat lukt de mannen
natuurlijk niet om die eruit te vissen. Daar heb je een lenig manneke als ik
voor nodig :-)
 |
| Slipsporen nadat Neil een aanloop Lunchpauze in Noosa Borging uit de heeft genomen om omhoog te komen regenafvoer vissen |
Eigenlijk gaat het hartstikke snel. In twee
keer rijden hebben we bijna alles over. Alleen matras en bank moeten nog. Die
doen we de volgende dag. Dan halen we ook alle planten op bij het oude huis,
waar we ze in de tuin mochten laten staan. En dan begint het grote uitpakken.
Geleidelijk krijgt in de loop van de week alles zijn plek.
Rondleiding
 |
| Een grote ruimte: woongedeelte - keuken - eethoek. Schuifpui rechts van de keuken is tevens de voordeur. |
 |
| Voorbij het woongedeelte: de master bedroom, met kleine badkamer en inloopkast |
 |
| Andere kant: gang met van links naar rechts washok, badkamer, logeerkamer en werkkamer van Paul |
 |
| En mijn werkkamer, helemaal achterin in de hoek, met een beetje uitzicht |
We hebben ook al snel een 'huis'dier. Dit keer
zijn het geen kookaburras die ons op de verranda komen begroeten, maar een
possum die 's avonds zijn neus tegen het raam drukt. Behoorlijk tam. Na drie
avonden eet ie al uit Pauls hand. En we vinden al snel uit waar ze wel en niet
van houdt: geen wortel, geen banaan, amandelen met tegenzin, appel doet het
goed, maar peer is favoriet. En ze heeft een buik, dus we dopen haar 'Peertje'.
Bij de vorige bewoners kreeg ze waarschijnlijk ook te eten, anders kan ze nooit
zo tam zijn. Deze week is er ook een tweede possum langs gekomen. Een mannetje,
beetje dommig, dus die heet nu 'Knurf'.
 |
| Peertje de huis-possum |
 |
| En een kleine house-warming, met taart. De verrassing links werd speciaal geleverd op zondag ochtend! |
