Nog even over die sollicitatie voor makelaar.
Kess, de makelaar die me heeft getipt, heeft Paul en mij uitgenodigd voor een
feest. Om te vieren dat Patty, haar partner, haar werkvergunning heeft
gekregen. Dit is het weekend na het eerste gesprek, en twee dagen voor ik mijn
tweede gesprek heb. Lijkt ons een goede gelegenheid om weer nieuwe mensen te
leren kennen.
De kans is natuurlijk aanwezig dat enige
mensen van het makelaarskantoor er ook zijn. En jawel hoor. De eerste mensen
die ik zie bij binnenkomst zijn een collega makelaar die ik al meerdere open huizen
heb gezien en de twee dames van het eerste gesprek. Vlak daarna sta ik te
praten met de eigenaar, met wie ik twee dagen later mijn tweede gesprek heb.
Heel surrealistisch.
Ik klets een tijd met Patty, met familie,
vrienden die uit Amsterdam over gekomen zijn. Twee vrienden van Paul en mij
zijn er ook. Helemaal verbaasd natuurlijk, van beide kanten. "Goh, Kess
zei dat ze twee leuke poefters had uitgenodigd die wij moesten leren kennen. En
dan komt ze met jullie aanzetten! Die kennen wel al!"
Paul praat ook een tijd met de hoofd-makelaar
en de twee dames. Flink geanimeerd allemaal. Als ik later weer aanschuif krijg
ik te horen dat Murray, de baas, Paul aan een paar mensen heeft voorgesteld als
Peter. Paul heeft het vier keer laten gebeuren en pas daarna zegt ie dat hij
'Paul' heet.
Na die avond is het tweede sollicitatiegesprek
dus heel vlotjes verlopen. :-)
Een week later schuif ik aan bij de woensdag
ochtend 'caravan'. Elke woensdag begint met een vergadering van alle verkopers.
Dan worden alle wijzigingen in het verkoop-bestand doorgenomen. Vervolgens gaan
we op tour langs alle nieuwe huizen in het bestand. Bij elk huis een
rondleiding. En daarna geeft iedereen zijn idee over de verkoopprijs, op een
briefje. Grappig hoe vergelijkbaar dat is met Okra. Als we daar een groot
project moesten offreren, gingen we ook bij meerdere projectleiders langs om
een 'natte vinger prijs' te vragen. Gaf altijd een goed idee van wat ongeveer
de prijs moest zijn. Werkt telkens weer.
Om als verkoper te mogen werken, moet ik eerst
op cursus, om een certificaat te halen. Daarnaast moet ik ook een flink aantal
dingen regelen: betere auto (schoon, bedrijfszeker en vier-deurs), nette kleren,
stropdas! Alles zelf betalen. Als er dan een nieuwe auto moet komen, wil ik een
zuinigere dan Binx. Dat wordt een Nisan Pulsar, 2005 en 'slechts' 135.000km
gereden. In het noorden van Brisbane gevonden. Door onze eigen monteur laten
controleren voor ik 'm koop. Prijs overeen gekomen en vervolgens met de bus en
trein naar Brisbane om de auto op te halen. Hij moet nog een naam krijgen.
De cursus is vier dagen lang. Van 9 tot 5
informatie opnemen. De man die het geeft is goed, weet veel, geeft veel praktijk
voorbeelden. En elke keer als we in de tekstboeken stukken tegen komen waar de
examen-vragen over gaan, wijst hij dat aan. Allemaal in het Engels, veel nieuwe
termen, veel wetgeving. Dus aan het eind van elke dag tolt mijn hoofd. Mij was
gezegd "als je 's avonds je huiswerk doet, kom je er zo doorheen'. Maar 's
avonds heb ik geen fut meer. En dan heb ik ook nog drie van de avonden een
programma: eten met vrienden, het welkomsdinner van de AILA in Brisbane. Dus ik
begin pas in het weekend aan het huiswerk: 7 examens, elk bestaande uit
multiple choice vragen, open vragen en een case study. Kosten me 4 tot 6 uur
per stuk. En de maandag erna is meteen mijn eerste werkdag op het kantoor. Die
week heb ik elke avond examens gedaan. De zaterdag erna heb ik het eindelijk
allemaal afgerond, om 12 uur 's nachts. (Natuurlijk doe ik het overdreven
precies: elke vraag nazoeken of ik het juiste antwoord heb gegeven; op de
computer schrijven om taalfouten eruit te halen en daarna overschrijven...) Nu
moet ik nog beginnen de boekwerken zelf door te lezen. Ik wil dat wel doen,
want er staat een berg nuttige informatie in. Al weet ik nog niet wanneer ik
het allemaal moet doen.
De baan begint met vier weken training. Dat
doen ze wel goed. Petje af, ik ken geen enkel bedrijf waar ze er zo ruim de
tijd voor nemen. We zijn met twee nieuwe. Samen worden we getraind door de
vrouw van de baas, die zelf al 25 jaar in real estate werkt, en bijna haar hele
leven al in deze regio woont. Ongelofelijk wat ze allemaal weet. Een deel is de
computerprogramma's en processen binnen het kantoor leren kennen. Dat wordt
afgewisseld met veld kennis: rond rijden door alle gebieden, straten leren,
huizen bezichtigen. Het derde onderdeel is praktijk kennis, vooral door andere
verkopers te volgen. Wat me opvalt is dat iedereen in mijn omgeving overtuigd
lijkt te zijn dat ik een goede verkoper zal zijn. Terwijl ik zelf vooral denk:
wat ben ik in 's hemelsnaam aan het doen....
Vorige week is Paul terug gekomen uit Sydney.
Hij zorgt voor het eten, geeft mij 's avonds weer wat meer tijd om bij te
komen. De examens zijn achter de rug. Langzaam begint ik al wat ruimte te
voelen om aan mijn eigen werk te denken. Dat is maar goed ook. Want de
afgelopen weken heb ik er al wel een paar keer flink doorheen gezeten. 'Is dit
wel de goede keus?' 'Ik wil dit helemaal niet, ik wil met mijn eigen vak bezig
zijn.' 'Dit snijdt de passie uit mijn leven.' Etc. Maar aan de andere kant, ik
wil ook niet in Brisbane werken voor een of ander groot bureau. Projecten
moeten doen waar ik zelf niet achter sta. De week na mijn tweede gesprek ben ik
voor drie bijeenkomsten in Brisbane geweest. Eentje met Tobias, over een
project met een scenario spel, zoals we dat bij Okra ontwikkeld hebben. Eentje
met het hoofd van de landschapsarchitectuur afdeling van een groot
ingenieursbureau. Zij zoeken een senior urban designer. Zou precies op mijn
lijf geschreven zijn, als ik de baan zou willen. Maar rondlopend in Brisbane,
en in de kantoortoren, dacht ik: 'hier wordt ik niet gelukkig van.' Vijf dagen
werken, vier nachten logeren in een stad die geen stad is, opgesloten in een
kantoortoren. En dan twee dagen mogen bijkomen in ons eigen huis. Geen energie
om mijn eigen bedrijf verder op te zetten, om verder te gaan met lezen, stoppen
waar ik nu net afgelopen jaar mee begonnen ben en waar ik ontzettend veel
inspiratie en motivatie uit haal. Dan toch maar makelaar; werken in de buurt,
op 15 minuten rijden van huis. In een baan die uiteindelijk intellectueel
weinig uitdagend is, en daardoor ruimte laat om met mijn eigen vak bezig te
zijn. Ik zal nog wel wat inzinkingen krijgen. Komend jaar wordt een zwaar jaar.
Ik heb een jaar lang buiten mogen spelen, nu wordt het een jaar buffelen. Maar
ik kom er wel doorheen. En wie weet wat het uiteindelijk voor onverwachte
dingen opleverd.
