O2 clpd (3) - werkplek en internet gedoe

Mijn ingerichte werkkamer

Na 3 maanden had ik in juni eindelijk mijn werkkamer op orde. HEERLIJK!!!! Eindelijk niet meer op de grond met de laptop op schoot en alle boeken verspreid liggend. In het vorige huis had ik de hoekkamer in gebruik als werkkamer. Daar stond nog een kleine tafel en stoel, meubilair van het huis. Zat deels daar, deels aan de eettafel te werken. Maar was allemaal behoorlijk donker en niet erg inspirerend. Aan de tafel buiten wilde niet echt lukken, vanwege alle muggen.

Dit huis was helemaal leeg toen we er in trokken. Geen meubilair van de eigenaar aanwezig. En aangezien we nog geen eettafel, stoelen of bank hadden gekocht, was het hier in het begin dus helemaal behelpen. De column uit het vorige bericht heb ik op de vloer zitten schrijven.

Maar goed, eind mei waren alle financiën geregeld, dus kon ik ook meubilair voor het bureau gaan kopen. Terwijl Paul in Sydney zat ben ik op en neer gereden naar Ikea. Er zit er eentje ten zuiden van Brisbane, op 2,5 uur rijden. Een tussenstop in Brisbane gemaakt, om daar nog wat meubelwinkels te bekijken. Mooi spul, maar dat werd toch een beetje duur, boven het geraamde budget. Dus alles bij Ikea gekocht. Houten stellingkasten voor de boeken, dezelfde als ik thuis in Amsterdam had. Makkelijk, weet precies hoe ik ze kan gebruiken. Voldoende ladeblokken, glazen tafel, draaiende bureaustoel. En nog een en ander aan klein spul, zoals boekensteunen, tijdschriftbakken en lampen. Was natuurlijk te veel en te groot om allemaal in de auto mee te nemen. Maar daarvoor heb je gelukkig de bezorgdienst.

Alle onderdelen van de boekenkasten lakken                                                   Ikea meubels in elkaar zetten                

Daarna kwam het schilderwerk. Alle onderdelen van de stellingkasten schuren, schoonmaken, aan een kant lakken, laten drogen en de andere kant lakken. En dat 3x. Met regenachtig weer tussendoor. Geloof dat ik er uiteindelijk twee weken mee bezig ben geweest. Ondertussen wel het andere meubilair in elkaar gezet. Maar de kamer was pas echt af met de boekenkasten erin en de boeken van de vloer. Zit hier nu regelmatig achter de computer te werken, met uitzicht op het achterland. Meestal begin ik 's ochtends met lezen op de veranda, in de zon, uitzicht op Noosa en de zee. En dan 's middags een tijdje achter de computer, met uitzicht op de zonsondergang.

Werkkamer - voor                                                                                         Werkkamer - na

De Apple laptop is inmiddels ook geïnstalleerd. Eerste maanden heb ik nog vooral op m'n oude pc-laptop gewerkt. Die gebruik ik nu nog steeds, voor de administratie, opslag van foto's, e.d. En bij vertaalwerk is het erg handig, twee computers naast elkaar. Op de ene de tekst en op de andere het digitale Dikke Vandale woordenboek.

De Apple werkt ook net wat sneller en beter op internet. Vooral bij skypen is het verschil te merken. Geen gebrom meer van de ventilator in de oude pc die op de achtergrond staat te loeien. En een scherper beeld. Helemaal nu we een nieuwe dongel-modem hebben. Internet is nog een heel gedoe hier. En we zijn er nog niet uit. Dat begon met de gang naar de Telstra winkel, zeg maar de Australische KPN. Daar kregen we te horen dat we in het nieuwe huis ADSL via de kabel zouden kunnen krijgen. Alleen moesten we dan wel eerst een vaste telefoonlijn abonnement nemen. Hoefde van ons niet zo, maar vooruit dan maar. Nadat die lijn na een paar weken eindelijk werkte, kregen we het bericht dat het toch niet mogelijk was ons aan te sluiten op ADSL. Zogenaamd te grote afstand, te slechte verbinding. Terwijl de buren wel ADSL hebben, zij verder van de weg af zitten en de kabel bij ons voor de deur langs loopt! En vervolgens bleven ze van de ene smoes naar de andere gaan en wilde ze natuurlijk geen geld terug geven. Paul heeft er heel vaak achteraan gebeld, woedend aan de telefoon, dan weer naar de winkel, weer wachten, weer bellen, weer smoezen, etc. De meest erge bureaucratie die je je maar kunt voorstellen. En Telstra heeft een monopolie op de kabels. (Is dom beleid van de nationale overheid geweest. Gelukkig heeft ze net een contract met Telstra afgesloten om dat monopolie in de komende jaren te beëindigen, tegen betaling van miljarden dollars.)

Waarschwingspaaltje voor Internet kabel met ons huis op de achtergrond (Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!)

Ondertussen hadden we de oude Telstra-dongel nog in gebruik, die we in het vorige huis hadden aangeschaft. Maar daar kon maar één computer tegelijk mee het internet op. Dus inmiddels maar bij een ander bedrijf (ik wil Telstra zo snel mogelijk uit m'n leven bannen) een mobiele modem gekocht waar 5 computers tegelijk op kunnen. En die werkt sneller en is nog stukken goedkoper ook. Telstra beweert dat ze de enige met een goed ontvangst in de regio zijn. Maar gelukkig wordt dat langzaamaan ook gelogenstraft. Gefrustreerd? Als er één ding is aan Australie dat me niet bevalt, dan is dat Telstra!

O2 clpd (2) - interviews

Zie link onderaan voor het hele artikel

In mei moest er weer een artikel af voor Architectuur Lokaal. Dit keer was ik wat beter voorbereid op de deadline dan de vorige keren. Begin mei heb ik contact gezocht met de gemeentes Sunshine Coast en Brisbane. Bij beide heb ik een afspraak gekregen met het hoofd planvorming / stadsontwikkeling. Verbazingwekkend eigenlijk hoe makkelijk dat ging. Zoiets van "ik ben een urban & regional planner uit Nederland en gevraagd om enkele artikelen te schrijven over de ontwerp-issues in Australië." En voilà, twee afspraken.

Bij beide heb ik een flinke tijd binnen gezeten. Bij de Sunshine Coast liep het gesprek wat soepeler: 2 uur. De man had veel te vertellen en vertelde dat ook graag. De gemeente is drie jaar geleden ontstaan uit de samenvoeging van drie losse gemeenten, die elkaar liepen te beconcurreren om toerisme, nieuwe inwoners, etc. Samen zijn ze een stuk efficiënter op dit soort beleidsvlakken. Ze zijn drie jaar bezig geweest met het samenvoegen van alle beleidslijnen en het opstellen van een nieuwe toekomststrategie. Als gemeente is ze ongeveer net zo groot als het land Luxemburg, en heeft nu zo'n 300.000 inwoners. Naar verwachting stijgt dat to een half miljoen in 2030. En dan zal het in bevolkingsomvang Hobart, hoofdstad van Tasmanie, zijn gepasseerd en de 8^e gemeente van Australië zijn. Belangrijkste opgave waarvoor ze staan is om de economie te verbreden. Nu is dat voornamelijk landbouw en toerisme, en zodra het economisch wat minder gaat, zoals nu, ligt de economie hier op zijn gat. Onderdeel daarvan is dat er ook een centrum ontwikkeld moet worden. Nu bestaat de gemeente nog vooral uit losse kernen, waarvan er geen enkele een echt stedelijk milieu heeft. De Sunshine Coast wil voorloper worden in de duurzame economie. Ze herbergt nu al een breed veld aan alternatieve gemeenschappen en economische experimenten. De regio trekt als aangenaam woongebied veel hoogopgeleiden met een ruime ervaring aan uit de rest van het land. Het beleid is er op gericht dit uit te buiten en duurzame ontwikkelingen te faciliteren. Ik vond het allemaal heel spannend klinken, behoorlijk in de lijn waarin ik denk. De afgelopen drie jaar mocht de gemeente geen mensen ontslaan. Was een van de fusie-afspraken. Maar dat is nu voorbij en het hoofd planning zei behoefte te hebben aan nieuwe mensen met frisse ideeën. Wie weet wat daar nog uit voort komt.

Het gesprek in Brisbane liep wat stroever. Maar toch nog anderhalf uur binnen geweest. En hele interessante informatie gekregen, over hoe het planningssysteem hier werkt, wat de dilemma's zijn en hoe daar mee om te gaan. Veel dingen zijn behoorlijk vergelijkbaar met Nederland, dat maakte het begrijpen van de planvorming hier een stuk makkelijker. Belangrijke verschillen zitten vaak in de machtsverhoudingen en de uitwerking van regels. Was boeiend om daar inzicht in te krijgen.

Tussen deze twee interviews door ben ik nog een week in Sydney geweest. Paul had daar een project en ik ben een weekje mee gekomen. In Sydney heb ik een stedenbouwkundige gesproken, van wie ik de naam van Robin had gekregen. (Robin is een architect en bekende van het eerste uur hier in Noosa, een soort mentor voor ons.) Wederom heel boeiend. Nog een gesprek van ruim 1,5 uur. Hij vertelde vooral hoe de planning in Sydney in elkaar zit, en hoe anders dat is van bv Brisbane. Syndey heeft een echte rechtbank-planning. Vrijwel geen bouwvergunning wordt vergeven zonder een gang naar de rechter. Vreselijk! Maar goed, de drie gesprekken samen gaven wel een goede input voor een artikel voor Architectuur Lokaal in Nederland.

Op het eind van die korte week in Sydney ook nog bij een landschapsarchitecten bureau langs geweest, van twee mensen die ik twee jaar geleden in Reijkjavic heb ontmoet. Een van hen had gevraagd of ik tijdens hun vrijdag middag borrel een praatje wilde houden over projecten waar ik aan heb gewerkt. Was meteen een goede oefening in Engelse vaktaal en behulpzaam om af te tasten in hoeverre mijn ervaring aansluit bij wat hier in Australië zoal speelt. Het bureau zit in Manly, aan de noordkant van Syndey. En op de borrel waren niet alleen de mensen van het bureau zelf, maar ook van twee bureaus uit de buurt. Ik vond dat heel verfrissend! Geen concurrenten, maar elkaar ondersteunen. "We zitten aan de andere kant van het water, ver weg van de stad, dus we zullen het samen moeten rooien." Eens kijken of zo'n netwerk ook in Sunshine Coast kan ontstaan, of misschien al bestaat.

Link naar de derde column voor Architectuur Lokaal:

Column3_Architectuur Lokaal nr79_Groter is Beter

(Eerdere twee columns: zie bericht 27 april.)

O2 clpd (1) - de opstart

Deel van de papierwinkel

Het wordt (hoog) tijd om eens wat over werk te schrijven. Tot nu toe waren al mijn berichten over persoonlijke belevenissen. Dat stukje op het eind van het Melbourne bericht uitgezonderd. Alsof ik hier alleen maar vakantie aan het vieren ben…. Wel, dat is niet helemaal waar. Ben al maanden bezig met het opzetten van een nieuw bedrijf hier. Komt meer bij kijken dan ik in eerste instantie gedacht had. Of eigenlijk, het kost allemaal veel meer tijd dan ik in eerste instantie gedacht had.

Te beginnen met allerlei afspraken met advocaten. Daar zijn we kort na onze aankomst al mee begonnen. Paul had twee advocaten gevonden en afspraken mee gemaakt. Eentje in de buurt, in Kawana (halverwege de Sunshine Coast), en eentje in Brisbane. De dame in Kawana was een echte rauwdouwer. "Wat nou bedrijf opzetten! Zoek gewoon een baan en wees blij dat je hier mag zijn." Ze was zelf Engelse van oorsprong, had hier twee jaar gewoond in de jaren tachtig, een Australisch paspoort bemachtigd en direct naar Canada verhuisd voor het volgende paspoort. Was een interessant gesprek, maar daarna natuurlijk nooit meer gezien.

Die in Brisbane was onderdeel van een groot bedrijf, met verschillende kantoren. Helaas, de visum-specialist van Brisbane vertrok enkele dagen nadat Paul de afspraak had gemaakt. Die hebben we dus na een kort telefoontje niet meer gesproken. Wel een voorgesprek met een andere partner gehad, voordat we naar Melbourne gingen. De andere visum-specialist zat op het kantoor in Cairns, 1700 km naar het noorden. Is uiteindelijk opgelost met een video-conferentie na Melbourne. In hetzelfde gebouw zit ook een accountantsbureau. Die zijn aangeschoven bij de video-conferentie. Alles doorgesproken, opties vergeleken en meteen knopen doorgehakt.

De accountants zijn vervolgens aan de slag gegaan om het bedrijf op te richten. Daarvoor moest er natuurlijk wel een naam komen. Ik wilde iets met "O²" (2^e "O"erlemans, na "O"KRA). Maar ja, "O²" is natuurlijk al lang bezet als naam. In de gauwigheid maar "O² city & landscape - planning & design" van gemaakt. Geen gedrocht van een naam, maar is altijd af te korten tot O². Die naam is vervolgens geregistreerd bij de ASIC, een nationaal registratie instituut. Hier geen Kamer van Koophandel die dat doet. Zij doen de naam-check en geven vervolgens een ACN (Australian Company Number) uit. Met de ACN kun je dan een ABN (Australian Business Number) aanvragen bij de ATO (Australian Tax Office). Maar om een ACN aan te kunnen vragen, moest ik wel eerst een persoonlijk TFN (Tax File Number) aanvragen bij de ATO. Kunnen jullie het nog volgen? Je ziet, ik heb een spoedcursus ABA (Australische bureaucratische afkortingen) gehad.

In april was het bedrijf opgericht. Toen kon ik een bankrekening voor het bedrijf gaan openen. Ofwel: banken vergelijken. Service, internet bankieren, tarieven. Dan kom je er bv achter dat sommige banken boete rekenen als je niet genoeg geld op je rekening hebt staan voor een automatische overmaking. Zelfs als het via internet gaat. Die wordt dan niet alleen niet uitgevoerd, maar je krijgt ook nog 9$ boete! Staat natuurlijk allemaal in de kleine lettertjes. Het telebankieren is hier nog niet zo ingeburgerd als in Nederland. Mensen werken zelfs nog regelmatig met papieren cheques. Goed, uiteindelijk een bank gekozen en meteen ook maar voor onze privé-rekeningen van bank gewisseld.

Daarna ook nog de investeringsbegroting voor het opstart-jaar op papier gezet, naar mijn Nederlandss BV gestuurd en een aandeelhoudersbesluit over investering en rendement genomen. En toen kon er eindelijk geld overgemaakt worden vanuit de Nederlandse BV naar de Australische en kon de Australische BV een inkomen gaan uitkeren. Eindelijk waren de financiën geregeld. Dan zitten we inmiddels eind mei.

Zal dit bericht niet te lang maken, net als dat over Melbourne. Hak het in een paar stukken. Hierna meer over werkruimte, belastingen (belastingjaar loopt hier van juli tot juni), huisstijl, naamsverandering en inhoudelijk werk.