Werk update (3) + verhuizing

Het uiteindelijke briefpapier (voorkant, achterkant, volgvel; in 2 kleuren), visitekaartje en stickers

Nog iets dat eind vorig jaar gebeurd is: het briefpapier is eindelijk klaar! Eerlijk gezegd, ben ik nog niet helemaal tevreden over de grafiek, kniesoor als ik ben. Het cirkel-patroon vind ik niet spannend genoeg. En het visitekaartje is te groot, of het moet gevouwen kunnen worden. Maar het is er in ieder geval.

En de volgende gang wordt weer beter. Want inmiddels is het visitekaartje al weer bijna verouderd! We hebben namelijk bericht gekregen van de eigenaar van ons huis, dat ons huurcontract na mei niet verlengd gaat worden. Hij heeft besloten hier zelf te gaan wonen. Daarvoor hadden hij en zijn vrouw het ook gekocht. Maar vlak daarna is zijn vrouw ziek geworden. Na een lang ziekbed is ze kort geleden. Uiteindelijk heeft hij besloten het huis waar ie nu woont, met alle droeve herinneringen, te verlaten en alsnog aan de nieuwe stap te beginnen. Maar dan alleen. Heftig allemaal.

We hebben goed contact met hem, en hij is heel blij hoe goed we voor het huis gezorgd hebben. Dus gaat het verder allemaal wel soepel. Het huurcontract loopt namelijk eind mei af. Maar Paul zit dan in Sydney en ik kom begin mei voor een paar weken naar Nederland. We kunnen het contract gelukkig eerder beëindigen. Hebben besloten alles in de opslag te gooien. En als we allebei terug zijn een nieuwe woning te gaan zoeken. Dat scheelt 6 weken huur. Want ik vlieg voor vier weken naar Nederland. Daarna met een groep Nederlandse landschapsarchitecten op excursie naar New York. Kan ik daar meteen Pauls zus opzoeken. Daarna door naar Salt Lake City, waar Paul op dat moment werkt. Tot die tijd zit hij in Sydney en vliegt van daaruit direct naar de VS. Daarna vlieg ik terug naar Australië. Paul vliegt voor een week naar Philadelphia, om les te geven en zijn zus te zien. En komt daarna naar de Sunshine Coast. Dan zijn we eindelijk weer een tijdje samen. Want sinds februari is hij bijna niet hier. Een weekend in de twee weken, als ik geluk heb. Dat was vooral in het begin best wennen, zeker nadat we 8 weken hier samen waren. Ok, ik was een deel van die tijd wel aan de prijsvraag aan het werken, maar we waren wel de hele dag bij elkaar in de buurt. Nu zit ik hier weer voornamelijk alleen...

Nog even wat betreft die nieuwe woning. Omdat het tenminste nog een jaar duurt voordat we kunnen kopen, hebben we besloten een jaar echt aan de kost te gaan zitten. Dus het wordt strand om de hoek, dorpse levendigheid en de mogelijkheid om te fietsen.

Nog een keer solliciteren

Na de prijsvraag voor Canberra heb ik het even rustig aan gedaan. Eindelijk weer wat lezen. Financiën bijwerken. En een start maken met de inhoud voor de website. Bah, meer geploeter met woorden. Niet echt mijn favoriet. Maar het helpt wel. Goed om scherp neer te moeten zetten wat ik doe en waar ik voor sta. Want wie wil er nu meer dan een paar regels lezen op een website? En het verbeterd mijn engels en vergroot m'n woordenschat. Ik zit de hele tijd te schrijven met de Dikke-Van-Dale en een engels woordenboek op mijn scherm.

Ondertussen ook een afspraak met Jamie gemaakt van de gemeente, de man die ik in december tijdens de kerst-cruise had gesproken. Helaas komt er een deadline voor hem tussendoor.

Een week daarna staat er weer een nieuwe vacature van de gemeente op het net, weer voor een landschapsarchitect. Toch maar weer solliciteren. Door het bijwerken van de financiën, en het feit dat het eerste jaar hier er inmiddels op zit, sta ik inmiddels iets meer open voor die baan. Deze is bovendien tijdelijk. Nog iets dat helpt bij de psychologische drempel. Rhys over gebeld, van de eerste sollicitatie bij de gemeente, om hem te vragen hoe het zit met deze baan.

Ze hebben de sollicitatie-vraag omgegooid. Dit keer moet je in max. 3 pagina's antwoord geven op 2,5 pagina's aan vereiste essentiële succesfactoren. Dus dat wordt weer schrijven. Gelukkig is de rest hetzelfde. Na het insturen (per email) krijg ik een mail dat m'n sollicitatie ontvangen is. Maar verder hebben ze een nogal onbeschoft beleid: als je na 4 weken niet bent uitgenodigd voor een gesprek, hoef je niets meer te verwachten. Niet eens een standaard email aan iedereen die niet uitgenodigd wordt.

Jamie alsnog

Terwijl ik nog in goede hoop ben voor een uitnodiging heb ik alsnog een afspraak met Jamie. Heel boeiend! Hij is hoofd van het team 'place-making'. Eigenlijk een soort integrale planning, waarbij economie, sociaal programma, verkeer, gezondheid, huisvesting, etc. allemaal aan elkaar gekoppeld wordt om een plek of gebied beter te maken. Hij legt uit hoe dat hier in de gemeente georganiseerd is. Net als in Nederland gaat het meeste via kolommen. 'de lijn'. Project-organisaties die daar dwars doorheen gaan kennen ze hier niet. Waarschijnlijk omdat de gemeente geen grote projecten organiseert. Die taak ligt bij de ontwikkelaars. Zijn team leent mensen vanuit alle kolommen en kweekt op die manier ambassadeurs voor place-making in de hele organisatie.

Folders maken

Op het eind van ons gesprek ook kort nog wat van mijn werk laten zien. Vooral de participatie en de kwaliteitsgids lijken nieuw voor hem. Is meteen een aanleiding voor mij om van beide maar eens een folder van de maken. Dus weer schrijven! En ook meteen de huisstijl omzetten naar een standaard lay-out voor boekjes. Kaft ontwerpen, etc. De tekst van m.n. de participatie-folder is flink zwoegen. Niet alleen over de inhoud, maar vooral ook over termen. Ik had eerder al geworsteld met hoe vertaal je 'opdrachtgever', 'de opdracht', 'programma van eisen' e.d. (Bv 'opdrachtgever' lijkt meestal vertaald te worden met 'client'. Maar dat voelt toch anders. Een opdrachtgever heeft een rol en verantwoordelijkheden. Dat koppel je niet zo snel aan 'client', dat is meer passief.) Jamie daar ook over gevraagd. Maar het is best lastig een vertaling te vragen van Nederlandse begrippen, zonder hem Engelse woorden in de mond te leggen.

Heb na het schrijven Tobias gevraagd naar de tekst te kijken, een Duitse landschapsarchitect die hier al 5 jaar woont en die ik al vaker ontmoet heb. Paul had al naar de tekst gekeken, de grammaticaal zat het wel goed en domme fouten waren er al uit. Tobias heeft weinig opmerkingen over de tekst, maar wel andere slimme tips. De theoretische inleiding meer inhoudelijk illustreren, bv met iconen. Hij heeft in mijn inzending voor Canberra al gezien dat ik die volop gebruik. Vond ie een mooi stijl-kenmerk, en daar ben ik het wel mee eens. Betekent wel dat ik weer aan de slag kan, met flinke gevolgen voor de lay-out. Dus eigenlijk gaat de hele boel weer overhoop. En dan ben je zo weer een week verder. Maar nu is het af.

PIA evenementen

In de tussentijd ben ik ook nog naar diverse seminars in Brisbane geweest. Georganiseerd door PIA (Planning Institute of Australia). Hele boeiende onderwerpen, bijvoorbeeld over plannen tegen overstromingen of over strategisch akkerland. Geeft ineens allerlei nieuwe inzichten in planning in Australia. Ik wist bv niet dat tot een jaar geleden 80% van de gemeenten in Queensland geen enkel idee had welke gebieden in hun gemeente zouden kunnen overstromen. 80%! Er waren gewoon geen gegevens! En bij de 20% die er wel wat van wist, was dat meestal beperkt tot grove indicaties en alleen van de grote dorpen. In het afgelopen jaar, in 1 jaar tijd, heeft een bureau van de State alle overstromingsgebieden (kans 1:100) in kaart gebracht, van heel Queensland. Zodat er nu ineens data zijn om mee te plannen. Ongelofelijk, zowel die achterstand als het tempo waarin het ingelopen kan worden.

Over lezingen gesproken. Een tijd geleden ben ik naar een lezing in Nambour geweest, een half uurtje rijden. Over het ontwerpen van omgevingen voor dementerende mensen. Leek me erg boeiend, en dat was het ook. Ging weliswaar meer over het tehuis zelf en niet over de buurt, maar toch heel boeiende inzichten. Ik dacht dat het een gewone lezing zou zijn. Zo eentje in een zaal met een man ervoor met microfoon en een scherm waarop geprojecteerd wordt. Maar er was helemaal geen man! Alleen maar publiek en een projector. De lezing werd heel ergens anders gehouden en life geprojecteerd op 15 plaatsen verspreid over heel Queensland. Na het verhaal zelf werd er overgeschakeld naar alle locaties, stuk voor stuk, om te zien of er vragen waren. En die werden dan via direct beantwoord. Een soort skype met een paar honderd mensen tegelijk. Geweldig!

Via PIA ben ik ook bij de Universiteit van de Sunshine Coast langs geweest. Daar hadden ze een bijeenkomst om studenten en de vakwereld bij elkaar te brengen. Geen betere gelegenheid om mensen te leren kennen! Een paar toespraken waar ik de helft niet van kan verstaan. (Op het aangrenzende veld wordt gerugbyd, natuurlijk.) Daarna organiseert de voorganger een soort speed-dating tussen studenten enerzijds en professionals anderzijds. Erg chaotisch, erg grappig en werkte geweldig. Het breekt het ijs en daarna zijn er ineens volop gesprekken tussen mensen die elkaar anders niet hadden gesproken.

Heb er zelf drie contacten aan over gehouden. Twee van de universiteit zelf. En daar wilde ik al een tijdje mensen leren kennen. Onder andere een dame die gespecialiseerd is in participatie en conflict-oplossen. Drie dagen nadat ik Jamie ontmoet had en besloten die folders te maken. Heb haar natuurlijk ook de folder gestuurd. Dat was weer aanleiding voor 2 uur samen praten over van alles en nog wat rond planprocessen. Dat was afgelopen week.

De tweede is een landschapsarchitect die het ontwerp-programma op de Universiteit verzorgd. Kort met hem gesproken over welke ruimtelijke zaken er in Australië spelen. Daar zou ik graag eens met hem over verder praten. Op zijn voorstel heb ik een opzet van mijn boek-in-wording gestuurd. Plus twee aanzetten voor lezingen, die ik voorgesteld heb voor een congres later dit jaar. Hij vroeg of ik wel eens gedacht had over een PhD. Hmmm, misschien? Het vervolg gesprek moet nog komen.