Werk update (1)

Afgelopen paar weken heb ik flink wat in het Engels zitten schrijven. Tijd om eindelijk weer eens wat Nederlands te typen. Dat schrijven was voor werk en daar moet ik hoog nodig weer eens wat over berichten. Het wordt een heel verhaal, dus ik hak 't in een paar berichten, zodat het voor jullie wat behapbaarder is om te lezen.

AILA lidmaatschap

Eens kijken, waar was ik gebleven met vertellen over werk. Perth… Daar had ik een afspraak voor het aanvragen van een AILA lidmaatschap. (AILA is de Australian Institute of Landscape Architects.) Is een hele heisa om data lid van te worden. Normaal gesproken moet je allerlei bewijzen insturen van opleiding. En dan krijg je een jaar lang een mentor die je werk en voortgang beoordeeld. Hmmm, met 20 jaar ervaring, ben benieuwd of dat niet anders kan. Gebeld. Kan mogelijk, maar moet via het bestuur. Daarvoor een officieel verzoek per email gestuurd. Ja, het kan waarschijnlijk wel.

Maar dan de aanvraag zelf… Flink wat bewijzen nodig. Gelukkig had ik het meeste papierwerk al bij elkaar voor de visum-procedure. Had ook nog een OKRA-CV in het engels, maar die was natuurlijk inmiddels oud. Goede aanleiding om die meteen maar een nieuwe te schrijven. Een uitgebreide projectenlijst erbij, met steeds een regel beschrijving van het project. Een eerste worsteling met het vertalen van vaktermen. Een aantal projecten illustreren. Ook iets dat toch een keer moet. Plaatjes zoeken, data zoeken, korte omschrijvingen maken, lay-outen. Weer een week verder en ik heb been boekje van 30 pagina's met geïllustreerde projecten. Daarmee heb ik zo'n beetje alle materiaal voor de aanvraag op orde. Alleen heb je ook twee leden nodig die je aanvraag ondersteunen. Daarvoor de landschapsarchitect uit Sydney gevraagd, die ik een paar jaar geleden in Reykjavik heb ontmoet. Heb afgelopen mei nog een lezing gegeven op zijn bureau, dus die ondersteuning moet lukken. Dan de tweede. Voor wie het zich nog kan herinneren, afgelopen zomer heb ik tijdens een van de congressen een landschapsarchitect in Perth ontmoet, die de schoonbroer bleek te zijn van een goede vriendin van Paul in Sydney.... (zie bericht: O² clpd (5) - congressen). Die dus gevraagd. Meteen een extra aanleiding om hem te ontmoeten als ik Perth bezoek. Hij is een beetje voorzichtig. Logisch, kent mijn werk tenslotte nog niet. Maar ook zijn medewerking gekregen. En nog een paar goede tips, zoals mijn NVTL-lidmaatschap en titel-registratie in Nederland erbij doen. (Heb meteen maar een ondersteuningsbrief van de NVTL gevraag en gekregen.) En te schrijven hoe dit alles in Nederland is geregeld, over de wettelijke eisen aan de titel, die ze hier in Australië niet hebben. Daarna nog wat emails heen en weer, met mijn volledige aanvraag bv. En uiteindelijk heb ik van beide ondertekende aanbevelingsbrieven (door mij geschreven) en hun AILA-lidmaatschapsnummers. Poeh poeh!

Alles opgestuurd naar de AILA en binnen de kortste keren heb ik bericht dat de aanvraag is geaccepteerd en ik door de eerste fase heen ben. Volgende fase: een interview met een senior lid uit de regio. Dat regelen zij, alleen kan het een paar maanden duren. Dat was oktober. Het is nu maart en ik wacht nog steeds op een uitnodiging voor een interview. 

Solliciteren bij de gemeente

Kort daarna zie ik een vacature voor een landschapsarchitect bij de Sunshine Coast Council, de gemeente hier. Klinkt interessant! Sinds mijn gesprek met het hoofd planning van de SsC (Sunshine Coast) ben ik geboeid door de plannen van de Council. En het is meteen een handige manier om te leren hoe het er hier nu precies aan toe gaat. Kan antwoord krijgen op allerlei praktische vragen die ik heb. Zoals waarom blijven die straatbomen hier zo klein, gebruiken jullie geen bomengrond? Of waarom zitten de wegen hier continu vol gaten, ook als ze net gerepareerd zijn; zijn ze niet goed gefundeerd? Kan dat natuurlijk zelf proberen uit te dokteren, maar al dat soort kennis oppikken tijdens het werk is veel effectiever. Een beetje zoals mijn eerste baan na het afstuderen, bij de gemeente Haarlemmermeer. Waar ik een enorme berg praktische kennis over maken, regeltjes en onderhoud van openbare ruimte heb geleerd.

Gaten in de weg, in dit geval de doorgaande weg van Noosa naar de snelweg... Links is net een paar weken geleden gerepareerd



Reguliere straatbomen hier zien er zo uit (links). Na jaren groeien ze nog steeds niet (gek he...) Dus wat doe je dan, als de schaduw van de bomen tegenvalt? Dan zaag je de top eruit en zet er een luifel overheen, die evenmin schaduw geeft! Hoe kan dat nou, de zon staat toch de hele dag op de zelfde plek aan de hemel?!

 

Maar als ik er echt voor ga zitten om de vacature goed door te lezen en de brief te schrijven, krijg ik zo mijn twijfels. Dit klinkt als wel heel erg vergelijkbaar met mijn allereerste baan 20 jaar geleden. Of eigenlijk nog minder: het klinkt als vooral bomen wegzetten. Maar aan de andere kant stellen ze ook allerlei heftige eisen over leiderschap, ervaring, communicatie, etc. Heb wel een brief geschreven (brief + toelichting van max. 3 pagina's op 14 uitgebreid omschreven kritische vaardigheden...). En er mijn uitgebreide CV met geïllustreerde projecten bij gedaan. Toch handig dat ik die net voor de AILA gemaakt heb.

Ondertussen me een beetje verkneukeld op hun reactie als ze dit allemaal zien. Dat moet vreemd zijn, iemand vanuit het buitenland met zoveel ervaring voor zo'n plek. Als ze daar niet nieuwsgierig van worden! Dat moet toch op zijn minst een gesprek opleveren, en dat is dan meteen een goede introductie bij deze afdeling van de gemeente. Je weet nooit wat er uit voort komt.

Na een week krijg ik een telefoontje, en jawel: uitgenodigd voor een gesprek. Meteen 3 kwartier met de teamleider aan de telefoon gehangen. Klikte heel goed. Beetje zenuwachtig, eerste keer dat ik solliciteer in 20 jaar. Aan de andere kant is het ook weer niet zoveel anders dan een acquisitie-gesprek om een project binnenhalen. Drie mensen aan de andere kant van de tafel. Allemaal 2 vragen, om de beurt gesteld. Uitgebreide vragen, dingen als "geef voorbeeld van leiderschap...." Valt me mee hoe makkelijk ik een uur vol klets.

Maar de toelichting die het afdelingshoofd geeft op de baan, die valt vies tegen. Erger dan ik gedacht had. Drie onderdelen: bomen wegzetten naast de wegen van de afdeling infra, reguliere plantsoenen voor de gemeente en kleine projectjes van de wethouders met vrijwel geen budget en die altijd de hoogste prioriteit hebben.

(De positie van councillors hier werkt anders dan van wethouders in Nederland. Er is geen scheiding van wethouders en gemeenteraad. Councillors worden hier per district gekozen. Eentje wint. En die winnaars samen vormen de gemeenteraad. Elke councillor gaat over zijn eigen district + heeft een paar algemene beleidstaken. Dus elke councillor heeft ook zijn projectjes die hij 'geeft' aan zijn kiezers, natuurlijk om gunsten te winnen en opnieuw gekozen te worden.)

Op de terugrit van het gesprek naar huis (half uurtje met de auto) begon het pas goed tot me door te dringen. Ik wil deze baan helemaal niet! En zeker niet fulltime! Maar kan ik 'm wel afzeggen? Verspeel ik daarmee niet de kans op eventuele projecten of een eventuele baan die ik wel zou willen? Met Paul over gehad en toch maar gewoon hun beslissing afgewacht. Wat een opluchting als ik een email krijg dat ik het niet geworden ben! Heb vervolgens de teamleider gebeld om te vragen wat hij van het gesprek vond, waarom ik het niet geworden ben, welke afdelingen hij denkt dat interessant voor mij kunnen zijn om bij aan te kloppen, etc. Hij wil graag een keer met me samenwerken, dus eens kijken wat hier uit voort komt. Dat doel is in ieder geval bereikt. Verder geeft ie een naam van iemand die ik zeker moet spreken.

Kertborrels

Prijs gewonnen met mijn hoed.

En dat brengt me weer terug bij de AILA. Want die ene persoon, Jamie, is tevens bestuurslid van de locale afdeling van de AILA. Het is inmiddels december, en de AILA organiseert een paar borrels. Eentje in Brisbane, en een kerst-cruise in de Sunshine Coast. Naar beide toegewenst.

Voor hadden ze een thema: Alice in Wonderland. Of iedereen een gekke hoed wil dragen. Heb er ook een gemaakt. Een rode fez gekocht bij een feestwinkel en er allerlei kleine spullen aan vast geniet: pen, geo-driehoek, gum, etc. (Helaas, geen foto.) Wel een prijs mee gewonnen! (Zoals iedereen die er ook maar iets aan gedaan had.)

De locale afdeling had een cruise op de Maroochy rivier. Niet veel mensen, maar wel gezellig. En meteen een goede introductie in de locale gemeenschap. Sommige waren een beetje terughoudend ('nog een concurrent'?), andere waren opener. En Jamie was er, dus hem meteen in levende lijve gesproken. Was een leuk gesprek. Heb 'm daarna een lift naar huis gegeven. En afgesproken dat we in het nieuwe jaar een echte afspraak zouden maken.