Storm en koffie

In de laatste dagen van Januari hebben we hier eindelijk eens een beetje overstroming meegemaakt. Eerst drie volle dagen regen, onafgebroken, maar niet al te heftig. En daarna een hele dag stortbuien, met flinke storm. Op z'n Nederlands een echte najaarsstorm, maar dan met 30cm regen, in 1 dag. Bijna de helft van wat in Nederland in 'n heel jaar valt.

De harde wind begint eind van de derde regendag. Dat is een zaterdag. Geen boodschappen gedaan, in de hoop dat het morgen beter wordt. Die nacht stormt het flink door en de markt op zondag ochtend wordt afgelast. Dus geen koffie in Noosa. Maar helaas thuis ook niet. Die nacht is de stroom uitgevallen, komen we 's ochtends achter. Kabels hangen hier ouderwets aan palen, boven de grond. Dus ja, als er een flinke tak valt, dan breekt er wel eens eentje. Alleen, geen stroom betekent geen licht (natuurlijk), geen koken (electrisch fornuis), geen warm water (electrische boiler), geen stromend water (want dat wordt met een pomp uit de regenwater tank gehaald), geen tv. Lekker op de bank een film kijken terwijl het buiten stormt zit er dus niet in. 

In de loop van de ochtend neemt de storm wat af. We moeten nog boodschappen in huis halen en ik ben ook benieuwd hoe het in de omgeving is. Dus ik weet Paul over te halen te gaan rijden. Daar is ie later niet zo heel blij mee, als de storm en vooral de regen toch weer aantrekt. Rijdend naar Cooroy kun je af en toe geen 5 meter vooruit kijken door de regen. Gelukkig is het niet druk op de weg, gek hoor...

Cooroy blijkt ook geen stroom te hebben. Het is dus niet alleen onze straat. Dus ook geen koffie in Cooroy. (Uh, verslaafd?) Maar de supermarkt werkt met een nood aggregaat; die boodschappen kunnen we gelukkig doen. Daarna via een andere route naar Eumundi. Eens kijken hoe het daar is. Nou, ook zwart. Terug naar huis komen we voor een overstroomde weg te staan. Onze eerste!!! Yeah! Alleen betekent het wel dat we terug naar Cooroy moeten om thuis te komen.

Links en middel: zelfde weg! Rechts: hoe diep het water normaal staat. In een paar dagen tijd is het zo'n 6 meter omhoog gekomen.

Het is dan eind van de ochtend. Tegen de middag klaart het echt op en gaat de storm liggen. Nog steeds geen stroom. Maar eens wat vrienden bellen om te zien hoe het daar gaat. Bij Jo in Peregian (bij de kust) is er een boom tegen het huis gevallen, maar ze heeft wel stroom. Dus: maar eens naar haar toe rijden om te kijken of we kunnen helpen. En voor de gezelligheid natuurlijk. Kunnen we meteen de rest eens bekijken. Normaal een ritje van 25 minuten. Kost ons dit keer anderhalf uur. Elke keer komen rijden we tegen een afsluiting aan. Een andere route proberen, en weer... Nog een mogelijkheid, weer... Dan die weg maar, helaas... enz.

De weg die we vaak reden naar ons vorige huis. Spannend! Door het water rijden! Hier kan het nog net. Je kunt de weg en waar het eindigt nog zien. Voor de zekerheid ook maar even vragen aan de tegenliggers. 

Hier maar niet geprobeerd....

Rijden door de plassen :-) Links: dit is wat er gebeurd als je een boom in verharding niet genoeg doorwortelbare grond mee geeft. Kluit van nog geen m3, beetje kroon en beetje wind, en ze vallen om. Gewoon dom.

Gelukkig valt de schade aan Jo's huis mee. Helaas heeft Jo geen koffie in huis. Met z'n drieën naar de kust om daar eens een kijkje te nemen. We vinden gelukkig 1 open cafe, tijdje daar, samen bij Jo gegeten, film gekeken en daarna naar huis. Dit keer geen afgesloten routes meer.

Maar de electriciteit laat nog een tijdje op zich wachten. Het lijkt wel de jaren '70 toen bij ons in het dorp de elektriciteitskabel doorgetrokken werd en het hele dorp een weekend lang zonder stroom zat. Met kaarsen naar bed. Gezellig hoor, als kind.

Ons bivakkeer pakket. Links de keuken, rechts de badkamer....

Op zondag heb ik meteen een paar emmers gevuld met water. Fluitje van een cent, want de regentank stroomt over. Maar ja, die emmers raken op. Eind van maandag wordt het al putje scheppen; regentank openen en met een bakje water over hevelen. Douchen is vandaag een koud water stort bad. De koelkast houden we zoveel mogelijk dicht. De diepvries houdt het nog even vol. Maar de batterijen van de computers, telefoons en internet modem beginnen leeg te raken. En ik heb een deadline te halen! Mijn artikel voor het nationaal planners congres moet deze week ingeleverd worden. Maandag is helaas een nationale feestdag. (Die in Queensland overigens later via een alternatieve dag wordt ingehaald, want ja, een feestdag terwijl velen aan het herstellen zijn van storm en overstroming is toch niet echt een vrije dag.) Bibliotheek dicht, winkelcentrum dicht. Gelukkig vind ik een café waar ik kan werken en de computer opladen.

Om tenminste thee (en koffie natuurlijk) te kunnen maken, kopen we maandag een kampeerstelletje. De elektriciteitsmaatschappij geeft aan dat de storing dinsdag middag verholpen zal zijn. De diepvries is inmiddels ontdooid. Als we de volgende dag stroom hebben kunnen we het koken en dat invriezen. Dinsdag komt, en gaat, nog steeds geen stroom.

Uiteindelijk hebben we donderdag pas weer elektriciteit. En dan was dit nog maar 'gewone herfststorm', en de overstromingen duurden hier in de buurt maar 1 dag. Wat moet dat worden als er eens een echte orkaan langs komt? Gelukkig zijn de riviertjes hier in de buurt maar kort. Geen water uit het achterland dat dagen later door deze regio komt. En de orkanen woeden vooral meer noordelijk. Maar goed, als we uiteindelijk ons eigen huis hebben, wil ik wel zonnepanelen met batterijen, om in ieder geval niet afhankelijk te zijn van dat bovengrondse stroomnetwerk hier.

Nog even leuk om te laten zien: de afslag van het strand. Rechts is de normale situatie van Noosa Main Beach (dwz, met zand suppletie). Links hoe het er nu uit ziet.

Of deze: Sunshine Beach. Normaal een flauw aflopend strand. Nu een klif van 2 meter.

Nieuwe start

Zooo blij van de makelaardij af te zijn. Ik heb mijn tijd in de gevangenis achter de rug. Heb nu wel mijn plek in deze voormalige gevangeniskolonie wel verdiend.... Niet dus. Australië zit niet op me te wachten, dat is me inmiddels wel duidelijk. Ik moet mijn plek hier veroveren. Het gros van de vakgenoten zien buitenlandse kennis en ervaring niet als iets wat nuttig of relevant is voor Australië. Waar de Nederlanders last hebben van prekerigheid, betweters zijn, hebben de Australiërs een minderwaardigheidscomplex dat zich vertaald in een 'wij hebben de wereld niet nodig, wij zijn beter dan de rest'. Lekkere combinatie hè, een Nederlander die in Australië wil komen vertellen hoe het moet!

Maar de makelaarsbaan is niet alleen maar slecht geweest. Mijn Engels is aardig verbeterd. Mijn 'telefoon-weerstand' is verminderd. Ben een iphone gaan gebruiken in de baan en dat is toch wel een beetje een genot. Ik heb wat meer werk-ritme gekregen. De overgang vanuit het vrije jaar naar werk is gemaakt.

Lichte constructies, 'goedkoop' bouwen zonder financieel goedkoop te zijn.... Vlnr: dragende constructie en vloer van onze eigen woning (metalen palen met multiplex I-balken van zo weinig mogelijk rest-hout); muren worden gemaakt van houten balken met gipsplaat, meestal zonder isolatie; dit is NIET nodig om te horen wat er in de ruimte hiernaast gebeurt...

Heb inzicht gekregen in hoe mensen hier tegen huizen aan kijken. Erg boeiend voor het vak. Een woning is hier niet meer waard als ie oud is, zoals in Europa. Mensen zijn niet op zoek naar een oud pand dat karakter geeft. Hier is oud in principe minder waard. Net zoals bij een auto. Nieuw is het beste. Drie jaar oud is al een flinke waarde vermindering. En als een huis 15 of 20 jaar oud is, moet je toch eens aan vervanging gaan denken. Niet persé als je er in woont, maar wel als je het koopt. Of tenminste uitgebreide renovatie en vernieuwing. Huizen zijn dan ook niet erg stevig gebouwd. Volgens de regelgeving wel stevig genoeg om een storm te doorstaan. Maar de muren zijn van bordkarton. Beetje stuc van buiten, gipsplaat van binnen. Geen enkele isolatie. In de ene kamer hoor je alles wat in de ander gebeurt. Warmte of koeling vervliegt. Ze koelen hier voor de KLM (of Quantas hier). Ofwel, huizen zijn van een wegwerp-kwaliteit, zeker wat vandaag de dag gebouwd wordt. Een enkele uitzondering daargelaten. Daar kan natuurlijk een voordeel in zitten: in principe maakt het de verstedelijking flexibel. Maar dat is meer theorie dan werkelijkheid. De wegen blijven, de kavels blijven, alleen het huis wordt vervangen. En het is ook niet zo dat de bouwkosten goedkoper zijn! Bouwen van een huis hier is net zo duur als in Nederland. Alleen kan het bouwwerk in Nederland 100 jaar mee, en hier 20. Grosso modo wordt er dus niet gebouwd aan een duurzame omgeving, of voor een blijvende nalatenschap. Het is een nomaden-cultuur, maar dan zonder de traditie van hergebruik (tenten worden niet weggegooid). Het lijkt een consumptie-maatschappij in optima forma, waarbij zelfs de grootste aankoop in iemands leven in principe een wegwerp artikel is. Voor de makelaarsbaan had ik niet door hoe diepgeworteld dit zat.

Eerste ontwerpen voor locale tuinen

Wat de baan ook opgeleverd heeft is nieuwe contacten. Vooral eentje. Ik was maar amper weg bij Hinternoosa, of een collega van daar vroeg me om haar te helpen bij een tuin. Zij heeft samen met haar man een bouwbedrijf en was met een klus bezig waarin ze was vast gelopen met het ontwerp rond het zwembad. Afspraak gemaakt, langs geweest. Voor mij was het een klein klusje, leuk en leerzaam. Dingen uitzoeken over regelgeving, planten, e.d. Kost natuurlijk meer tijd dan ik er voor betaald krijg. Maar die verhouding wordt vanzelf beter als er meer tuinen komen. Had al net een tuintje voor een vriendin gedaan. En via de collega is er al weer een volgende tuin binnen. Inmiddels is zij ook bij Hinternoosa opgehouden, om zich volledig op ontwerpen voor het bouwbedrijf te storten. Dus met een beetje geluk wordt het een vaste samenwerking.

Lezing voor seminar "Cultural sustainability" in Brisbane

Een week nadat ik was gestopt bij Hinternoosa kreeg ik het blijde bericht dat mijn voorstel voor een lezing op het Nationale Planners Congres (PIA) is geaccepteerd. Samen met de iemand van de Sunshine Coast Universiteit ga ik er een paper voor schrijven. Met de bedoeling dat paper uit te laten groeien tot een onderzoeksvoorstel. En meteen had ik ook nog Tobias aan de telefoon, een collega landschapsarchitect met wie ik al een tijdje in gesprek ben over de scenariospel methode. Hij zit inmiddels ook bij een club van Urban Designers en vroeg of ik daar een lezing wilde geven. Zelfde onderwerp: cultural sustainability. Afgeleid van een lezing die ik een aantal jaren geleden in Reykjavik heb gegeven. Dat heb ik inmiddels gedaan. Was meteen proef draaien voor het PIA congres, en een hele goede voorbereiding voor het paper. Heb nog een hoop werk te doen aan het schrijven. Maar ook hier zit er wat in de pijplijn. Nu de inhoud van mijn website nog. Dat moet hoog nodig en ik zit er al tijden tegenaan te hikken. Goed, eerst deze blog nog even afmaken, en dan de volgende voorbereiden, en o ja, de financiën van het afgelopen kwartaal moeten weer, en er ligt nog een berg achterstallige emails, en.... Je snapt het wel, tegenaan hikken. 

Summary UDAL seminar

Gezellig december

En dan nu weer een blog met meer plaatjes. Eindelijk! :-) December was weer vol gezellige gebeurtenissen.

Beetje vage foto's. Verkeerde instelling en met een oude telefoon...

Als eerste was daar Christmas in Cooroy, met een heuse "santa clause run": mensen verkleed in kerstman-pakken voor een hardloopwedstrijd door het dorp. Gevolgd door een optocht. Erg dorps. Afgesloten met een braderie, touwtrekken, 'op schoot bij de kerstman' en vuurwerk.

Vervolgens het blijde bericht dat Miranda op bezoek zou komen. Ze is twee weken in december hier geweest. Had hier afgesproken met haar broer uit de VS, maar die kwam een week later. Heb haar opgehaald van het vliegveld in Brisbane. De volgende dag was mijn verjaardag. Samen gevierd met een brunch in Noosa en vervolgens bezoek van Robin & Neil, daarna bij Mark & Phil langs en tenslotte met Jo in Sunshine Beach gegeten. Maandag met z'n tweeën naar Birbie Island, waar Miranda en haar broer een huisje hadden gehuurd. Paar dagen daar geweest. (Deel van die tijd aan de lezing voor Brisbane gewerkt, zie volgende bericht.) 

Samen een geweldige stadswandeling in Brisbane gedaan, georganiseerd door UDAL, die club van Urban Designers, compleet met toelichtingen op 4 plekken. Was extra leuk, omdat Miranda in Brisbane is geboren en er al jaren niet geweest was. 

In het weekend kwam Paul eindelijk thuis, voor langere tijd dit keer. En de week daarna zijn Miranda en haar broer nog een keer op bezoek geweest.

Eindelijk weer een etentje gegeven. Het weekend voor kerst, met (vlnr) Robin, Mark, Audrey en Neil.

Kerstavond naar Peregian, voor christmas carols. Erg vals, een soort karaoke leek het wel, met wie maar zingen wil op het podium. Druk zoals je kunt zien. De kerstman kwam aan met een helikopter. En weer vuurwerk. (Dorps, stel je er vooral niet te veel van voor. Het kwam amper boven de toch al lage bomen uit...)

Eerste kerstdag een lange lunch met bekenden. Was niet zo'n succes, maar goed, we waren onder de pannen zullen we maar zeggen.... Tweede kerstdag een boottochtje gedaan met vrienden op de Noosa rivier. Lunch aan boord. Deze foto daarna gemaakt, met onze derde auto (Marie gedoopt) verkleed als Rendier Rudolph. (Gewei boven de deuren gezien?)

De kerst versiering was eigenlijk bedoeld voor Binx, onze trouwe Honda Civic. Maar die is de week ervoor overleden... Oververhit geraakt langs de snelweg, met Paul achter het stuur. Volgens Jay, onze monteur, is het de reparatie niet waard. Dus dat was auto no. 2. Snif!

En tenslotte oud-en-nieuw met een hele club mensen, waaronder een paar bekenden, in Sunshine Beach gevierd. Buiten, in de warmte. Met centraal afgestoken vuurwerk om 9 uur. Privé vuurwerk mag hier niet. En de meeste Queenslanders liggen om 10 uur in bed. Weet eigenlijk niet of ze dat ook doen op oudejaarsavond. Maar goed, het blijven gekke lui, die Queenslanders.

Afscheid (2), de bevrijding

Weg met de visitekaartjes

Na terugkomst in Australië was ik helemaal bek-af. Dinsdag avond 11 uur kwam ik thuis. Woensdag een dag vrij om bij te slapen en bij te komen. Donderdag was dit keer mijn reguliere vrije dag en vrijdag weer naar het makelaarskantoor. Van woensdag op donderdag maar 2,5 uur geslapen en de rest van de nacht wakker gelegen. Dus flink gaar op donderdag. De nacht daarna iets beter geslapen, maar je kunt je voorstellen dat ik niet top-fit was op het werk. Rustig aan de hele dag achter de computer gezeten om allerlei post weg te werken, mensen te bellen, etc. Zaterdag twee collega's geholpen met open huizen en de rest van de middag in de winkel bureau-dienst gedraaid. Zondag een dagje vrij.

Voelde me zwaar beroerd, maar 'zo is het leven' in ieder geval op dit moment. Geen energie om iets aan mijn eigen werk te doen, geen voldoening uit de baan, die bovendien niet genoeg geld oplevert om van rond te komen. Maar ja, moet dit nog minstens 9 maanden doen om uit de kosten te komen, terug te verdienen wat ik geïnvesteerd heb om de baan te kunnen doen. Kosten voor opleiding en vergunning, aanschaf auto, lopende kosten van benzine en telefoon die van het inkomen af gaan. Alles bij elkaar 13.000 dollar, terwijl ik maar 840 per twee weken terug krijg.... Tot de verkoop gaat lopen. En dat duur minstens een half jaar, zegt iedereen, om daar in te komen.

Was aan de baan begonnen om een basis inkomen te organiseren, met het idee dat ik daarnaast energie en tijd over zou houden, in ieder geval na enige tijd, om aan mijn eigen vak en opzet van mijn eigen bedrijf te werken. Maar ik zie de tijd en energie er voorlopig niet komen. Terwijl ik ondertussen het werk wel zie, de slechte planning en gemiste kansen waar ik zoveel aan zou kunnen verbeteren. Mijn vinger jeuken, maar ik kan er niets aan doen.

Een indruk van het kantoor: links de voorgevel, rechts de gang met bureaus waar ik werkte
als ik niet 'on duty' of buiten was. Mijn plek: tweede stoel van rechts

Maandag weer bureau-dienst. Terwijl ik daar zat groeide de wanhoop. De hele tijd gaat door mijn hoofd "ik wil hier niet zijn" en het lukt me niet dat van me af te zetten. Dit is voor het eerst. Tot nu toe was het zo, als ik met het werk bezig ben, ben ik daar mee bezig. Soms zelfs met enig genoegen. Maar mijn hoofd is niet met iets anders bezig. Tot vandaag. Een landschaps-collega vertelde laatst van een dame met een bureautje hier vlakbij dat mogelijk iemand kan gebruiken. Ben vergeten lunch mee te nemen, dus besluit om na mijn dienst naar huis te rijden om te lunchen en daar in rust te bellen. Ik kan haar niet bereiken en vervolgens stort ik in... Half uur grienen op de bank. Het verbaast mij zelf. Had niet gedacht dat ik zo ver heen was. Wel enige herkenning. Heb mijzelf een paar keer eerder volledig uitgeput en ingestort, tijdens de studie, in de begin jaren van OKRA... nu dus weer. Gelukkig elke keer minder erg. Maar het is wel een teken. Ik kan zo niet doorgaan. Paul komt eind van de week weer een weekend thuis, had het dan met hem willen bespreken. Maar kan daar nu niet meer op wachten. Bel hem om te zeggen dat ik het niet meer kan, de makelaarsbaan. En bij het horen van zijn stem stort ik weer in. Samen besloten om meteen maar te stoppen. Die middag naar het strand gegaan om uit te waaien en bij een vriendin langs geweest op uit te praten.

Briefjes van Paul verspreid in het huis, om me op de been te houden.

De volgende dag een afspraak met de vrouw van de baas, die de opleiding en coaching doet. Haar verteld dat ik wil stoppen. Verteld wat er is gebeurd, uitgeput, etc. Gelukkig vol begrip. Zo'n vriendelijke vrouw! In alle rust afgehandeld. Ontslag brief geschreven. Andere dingen geregeld, klanten overgedragen aan andere verkopers. De rest van de week rustig aan. Zaterdag help ik nog twee collega's bij hun open huizen. Dat had ik beloofd en vind ik niet erg. Ergste aan de baan is de constante druk om mensen te bellen, achteraan te zitten. Vreselijk. Inmiddels is het me duidelijk dat er een tweede aspect is dat mij niet ligt. om geld te verdienen moet je mensen laten vallen, weinig service meer verleent, omdat er niet op korte termijn aan te verdienen valt. Ik ben gewend elke klant goede service te geven. Dat kan als elke klant een project is. Maar in de makelaardij is alleen de verkoop een project. Dus iemand die niets koopt, kost je tijd. En dat ontneemt je de mogelijkheid om geld aan een ander te verdienen.

Gelukkig heb ik de luxe dat het huis in Amsterdam net verkocht is. Daardoor is er weer geld op de spaar rekening beschikbaar. En Paul verdient in 2012 voldoende om samen van rond te komen. Dat loopt eind van het jaar af, maar dan zien we wel weer. Een half jaar geleden was ik lam geslagen door het zien van de bodem van de spaarpot. Nu heb ik de drang en motivatie weer om wat van mijn eigen vak te maken. Zal niet eenvoudig worden, en langzaam gaan. Maar dat is wel wat ik moet doen. 

Ikke in minder gelukkig tijden. Blij dat het over is.

Afscheid (1): huis

En dan nu een bericht waarom ik zo lang niet op de blog geschreven heb. Eind oktober ben ik voor een week in Nederland geweest. Daar hebben de meesten van jullie niets van gemerkt. Het was een korte reis omdat ik het appartement in Amsterdam had verkocht. Na mijn bezoek in mei/juni had ik het te koop gezet. Redelijk wat interesse, gelukkig. In september voorlopig koopcontract getekend (de makelaar daarvoor gemachtigd). De oplevering was 1 november. Vrijwel de hele inboedel is met het huis mee verkocht. Maar er stonden ook nog een aantal zaken in die ik wilde houden. En ik wilde de overdracht zelf doen, zelf tekenen, de nieuwe eigenaar door het huis kunnen nemen om allerlei handigheidjes te vertellen en laten zien. Bovendien was er nog een hoop aan andere dingen te regelen. Mijn b.v. stond nog ingeschreven op dat adres. Verzekeringen. Nuts bedrijven afsluiten. Allemaal dingen die je wel op afstand kunt regelen, maar heel veel gehannes zijn, zeker met het tijdsverschil. En mijn moeder was 2 november jarig. Ook een goede reden om naar Nederland te komen.

Dus een korte trip. Paul was vlak ervoor in Perth aan het werk. Ik aan de Sunshine Coast. We hadden elkaar al 4 weken niet gezien. Beide naar Singapore gevlogen. Elkaar daar op het vliegveld ontmoet en samen doorgevlogen. We hadden de reis tegelijkertijd geboekt, zodat we tenminste wel bij elkaar zaten.

In Nederland spullen in het huis pakken. Gelukkig had ik een internationaal verhuisbedrijf weten te vinden. Tip van een collega van de makelaardij, die een paar jaar geleden ook vanuit Amsterdam hier naar toe is verhuisd. Dat scheelde een hoop. Zondag aangekomen en maandag kwamen ze de spullen al ophalen. Dus snel pakken. Een vriend van Paul had verhuisdozen voor ons geregeld. Ik moest nog wat regelen met een elektrisch apparaat dat ook mee moest (stad in, winkels vinden, etc.) Maandag ochtend rest gepakt. Met de vrachtwagen mee naar de opslag en die ook meteen leeg gehaald. Dus dat was een.

Dan bleek er wat stuk gegaan in het huis. Dat moest natuurlijk gerepareerd voor de overdacht. Daar ben ik anderhalve dag zoet mee geweest. Zo'n lekkere tegenvaller waarvan er altijd tenminste eentje is. Nog net tijd gehad om een paar vrienden te zien. Uitgebreid schoonmaken. Gelukkig was het meeste al door een vriend van mij gedaan. Dat scheelde ook heel veel werk. Bij de KvK langs, heel veel bedrijven bellen, nog een aantal dingen bij de bank regelen die vanuit Australië niet te regelen zijn.... Aantal spullen verkopen via Marktplaats. Allemaal net op het nippertje gelukt.

Tijdens het racen door de stad heeft mijn fiets het begeven: de voorvork gebroken. Dus geen huis, en nu ook geen fiets meer in Nederland! De rest met een huurfiets gedaan.

En dan donderdag ochtend de oplevering. Een check met de koper en makelaar in het huis. Daarna naar de notaris. Had een paar koffers die mee moesten naar Zaltbommel. Eigenlijk net te veel voor op de fiets. En dan dreigde het ook nog te gaan regenen. Mijn makelaar was zo vriendelijk de koffers in zijn auto mee te nemen. Daarna voor het laatst de voordeur op slot gedraaid. Na 18 jaar hier met veel plezier gewoond te hebben. Veel herinneringen. Het huis uit, die fiets op, een blik achterom en toen begon het te regenen. De hemel huilde voor mij... Hoe cliché. Maar het gebeurt dus echt! :-)

Na de notaris, in zuid natuurlijk, koffers naar Centraal gebracht, fiets terug naar de verhuur en met de trein naar Utrecht. Daar wat gedronken met twee vrienden van de provincie. En weer door naar Zaltbommel, waar Paul inmiddels ook aangekomen was. Twee dagen bij mijn ouders. Terug naar Amsterdam en maandag weer naar Australië gevlogen, waar ik vervolgens zwaar last kreeg van de jetlag. Nog niet eerder zo erg meegemaakt.

Ondertussen moest Paul naar Engeland. Het gaat niet zo goed met de gezondheid van zijn ouders. Heftige toestanden, waar ik niet bij mocht zijn. (Zijn ouders willen mij niet zien.) Waren twee zware weken. Het huis in Amsterdam is nu voorbij. Maar Engeland gaat meer aandacht vragen het komend jaar.

Hitte en (geen) bosbrand

Geen brand hier

Vanochtend zag ik op het NOS journaal een bericht over hitte en branden in Australië. De meeste branden zijn in het zuiden, niet hier. Geen waarschuwingen voor deze regio. In Doonan staat de peil nog steeds op groen (2^e risico niveau van de 7). Wel is het veel in het nieuws, zodat iedereen alert is.

En dan is er de rook die we laatst roken, een paar dagen lang. Dat was een brand op de noord oever van Noosa. Niet de waterkant, maar een groot natuurgebied langs de kust ten noorden van de rivier. Daar was een aantal dagen voor kerst een brand ontstaan en de brandweer besloot om te 'back fire': zelf gecontroleerd een stuk aan de voorkant van het vuur af te branden om zo het brandbare materiaal weg te krijgen en het vuur in te dammen. Het was minstens 20 km hier vandaan. Maar toch was het hier rokerig. Alsof er zwaar heiig is. Met een lichte barbecue geur. En het duurde meerdere dagen. De ene dag minder dan de andere. Af en toe met regen in de nacht, zodat de lucht schoon regende. En dan de volgende dag trok het weer dicht.

En dan viel het hier nog mee. Een (oud) collega van de makelaardij was een huis aan het verkopen nog verder het binnenland in, maar wat meer naar het noorden, normaal gesproken met geweldige uitzichten. Alleen nu kon je slechts 50 meter kijken. Niet echt handig voor de verkoop...

Het gecontroleerde branden hield de vrijdag voor kerst op. Op tijd voor de grote stroom toeristen Noosa binnen trekken. (Daarom natuurlijk ook de gecontroleerde brand.)

Dit voorjaar (jullie herfst) waren er al geluiden dat we dit jaar rekening moeten houden met grote branden. De twee jaar hiervoor heeft het vel geregeld. Veel plantengroei. Dus ook veel dode takken en bladeren op de grond. Want het composteert hier niet zo snel. De bosgrond is hier over het algemeen erg droog, niet vochtig zoals in Nederland. Er is geen natte herfst en winter, die de boel lekker klef maakt. En daarbij hebben eucalyptus bladeren ook nog een soort olie in zich, waardoor ze minder makkelijk afbreken. Dus het brandmateriaal heeft zich aardig opgestapeld.

En als de regen dan uitblijft.... Het is ook hier al een half jaar uitzonderlijk droog. In de afgelopen maanden slechts af en toe een redelijke bui. Niets zoals die stortbui van februari vorig jaar (20 centimeter in 6 uur). Maar gelukkig wel genoeg om onze regenwatertank gevuld te houden. Da's het voordeel van geen moestuin meer hebben. 40.000 liter om alleen van te drinken, koken, douchen, e.d. En de meeste tijd was ik hier in mijn uppie, met Paul in Sydney. Dus water zat.

De plafond ventilatoren draaien op volle toeren....

Tot slot hitte? Wel, valt wel mee. Okay, ik zit alle dagen in korte broek en vaak zonder T-shirt te werken (niet bij de makelaardij, daarover later meer...) Meestal ergens tussen de 28 en 32 graden. Dus koud is het niet. Met alles open en een lekker briesje door het huis is dat goed te doen. Een dag tot nu toe was een echte uitschieter: 42 graden in de schaduw! Dat was heet! De enige dag geweest dat ik alle deuren en ramen dicht gehouden heb en de airconditioner aan. Om het binnen naar 32 graden te krijgen. Lijkt op schrift nog steeds warm, maar dat valt reuze mee. Als je dan af en toe toch naar buiten moet en weer binnen komt, lijkt het net of je een koelkast binnen stapt.