Afscheid (2), de bevrijding

Weg met de visitekaartjes

Na terugkomst in Australië was ik helemaal bek-af. Dinsdag avond 11 uur kwam ik thuis. Woensdag een dag vrij om bij te slapen en bij te komen. Donderdag was dit keer mijn reguliere vrije dag en vrijdag weer naar het makelaarskantoor. Van woensdag op donderdag maar 2,5 uur geslapen en de rest van de nacht wakker gelegen. Dus flink gaar op donderdag. De nacht daarna iets beter geslapen, maar je kunt je voorstellen dat ik niet top-fit was op het werk. Rustig aan de hele dag achter de computer gezeten om allerlei post weg te werken, mensen te bellen, etc. Zaterdag twee collega's geholpen met open huizen en de rest van de middag in de winkel bureau-dienst gedraaid. Zondag een dagje vrij.

Voelde me zwaar beroerd, maar 'zo is het leven' in ieder geval op dit moment. Geen energie om iets aan mijn eigen werk te doen, geen voldoening uit de baan, die bovendien niet genoeg geld oplevert om van rond te komen. Maar ja, moet dit nog minstens 9 maanden doen om uit de kosten te komen, terug te verdienen wat ik geïnvesteerd heb om de baan te kunnen doen. Kosten voor opleiding en vergunning, aanschaf auto, lopende kosten van benzine en telefoon die van het inkomen af gaan. Alles bij elkaar 13.000 dollar, terwijl ik maar 840 per twee weken terug krijg.... Tot de verkoop gaat lopen. En dat duur minstens een half jaar, zegt iedereen, om daar in te komen.

Was aan de baan begonnen om een basis inkomen te organiseren, met het idee dat ik daarnaast energie en tijd over zou houden, in ieder geval na enige tijd, om aan mijn eigen vak en opzet van mijn eigen bedrijf te werken. Maar ik zie de tijd en energie er voorlopig niet komen. Terwijl ik ondertussen het werk wel zie, de slechte planning en gemiste kansen waar ik zoveel aan zou kunnen verbeteren. Mijn vinger jeuken, maar ik kan er niets aan doen.

Een indruk van het kantoor: links de voorgevel, rechts de gang met bureaus waar ik werkte
als ik niet 'on duty' of buiten was. Mijn plek: tweede stoel van rechts

Maandag weer bureau-dienst. Terwijl ik daar zat groeide de wanhoop. De hele tijd gaat door mijn hoofd "ik wil hier niet zijn" en het lukt me niet dat van me af te zetten. Dit is voor het eerst. Tot nu toe was het zo, als ik met het werk bezig ben, ben ik daar mee bezig. Soms zelfs met enig genoegen. Maar mijn hoofd is niet met iets anders bezig. Tot vandaag. Een landschaps-collega vertelde laatst van een dame met een bureautje hier vlakbij dat mogelijk iemand kan gebruiken. Ben vergeten lunch mee te nemen, dus besluit om na mijn dienst naar huis te rijden om te lunchen en daar in rust te bellen. Ik kan haar niet bereiken en vervolgens stort ik in... Half uur grienen op de bank. Het verbaast mij zelf. Had niet gedacht dat ik zo ver heen was. Wel enige herkenning. Heb mijzelf een paar keer eerder volledig uitgeput en ingestort, tijdens de studie, in de begin jaren van OKRA... nu dus weer. Gelukkig elke keer minder erg. Maar het is wel een teken. Ik kan zo niet doorgaan. Paul komt eind van de week weer een weekend thuis, had het dan met hem willen bespreken. Maar kan daar nu niet meer op wachten. Bel hem om te zeggen dat ik het niet meer kan, de makelaarsbaan. En bij het horen van zijn stem stort ik weer in. Samen besloten om meteen maar te stoppen. Die middag naar het strand gegaan om uit te waaien en bij een vriendin langs geweest op uit te praten.

Briefjes van Paul verspreid in het huis, om me op de been te houden.

De volgende dag een afspraak met de vrouw van de baas, die de opleiding en coaching doet. Haar verteld dat ik wil stoppen. Verteld wat er is gebeurd, uitgeput, etc. Gelukkig vol begrip. Zo'n vriendelijke vrouw! In alle rust afgehandeld. Ontslag brief geschreven. Andere dingen geregeld, klanten overgedragen aan andere verkopers. De rest van de week rustig aan. Zaterdag help ik nog twee collega's bij hun open huizen. Dat had ik beloofd en vind ik niet erg. Ergste aan de baan is de constante druk om mensen te bellen, achteraan te zitten. Vreselijk. Inmiddels is het me duidelijk dat er een tweede aspect is dat mij niet ligt. om geld te verdienen moet je mensen laten vallen, weinig service meer verleent, omdat er niet op korte termijn aan te verdienen valt. Ik ben gewend elke klant goede service te geven. Dat kan als elke klant een project is. Maar in de makelaardij is alleen de verkoop een project. Dus iemand die niets koopt, kost je tijd. En dat ontneemt je de mogelijkheid om geld aan een ander te verdienen.

Gelukkig heb ik de luxe dat het huis in Amsterdam net verkocht is. Daardoor is er weer geld op de spaar rekening beschikbaar. En Paul verdient in 2012 voldoende om samen van rond te komen. Dat loopt eind van het jaar af, maar dan zien we wel weer. Een half jaar geleden was ik lam geslagen door het zien van de bodem van de spaarpot. Nu heb ik de drang en motivatie weer om wat van mijn eigen vak te maken. Zal niet eenvoudig worden, en langzaam gaan. Maar dat is wel wat ik moet doen. 

Ikke in minder gelukkig tijden. Blij dat het over is.