Nieuwe start

Zooo blij van de makelaardij af te zijn. Ik heb mijn tijd in de gevangenis achter de rug. Heb nu wel mijn plek in deze voormalige gevangeniskolonie wel verdiend.... Niet dus. Australië zit niet op me te wachten, dat is me inmiddels wel duidelijk. Ik moet mijn plek hier veroveren. Het gros van de vakgenoten zien buitenlandse kennis en ervaring niet als iets wat nuttig of relevant is voor Australië. Waar de Nederlanders last hebben van prekerigheid, betweters zijn, hebben de Australiërs een minderwaardigheidscomplex dat zich vertaald in een 'wij hebben de wereld niet nodig, wij zijn beter dan de rest'. Lekkere combinatie hè, een Nederlander die in Australië wil komen vertellen hoe het moet!

Maar de makelaarsbaan is niet alleen maar slecht geweest. Mijn Engels is aardig verbeterd. Mijn 'telefoon-weerstand' is verminderd. Ben een iphone gaan gebruiken in de baan en dat is toch wel een beetje een genot. Ik heb wat meer werk-ritme gekregen. De overgang vanuit het vrije jaar naar werk is gemaakt.

Lichte constructies, 'goedkoop' bouwen zonder financieel goedkoop te zijn.... Vlnr: dragende constructie en vloer van onze eigen woning (metalen palen met multiplex I-balken van zo weinig mogelijk rest-hout); muren worden gemaakt van houten balken met gipsplaat, meestal zonder isolatie; dit is NIET nodig om te horen wat er in de ruimte hiernaast gebeurt...

Heb inzicht gekregen in hoe mensen hier tegen huizen aan kijken. Erg boeiend voor het vak. Een woning is hier niet meer waard als ie oud is, zoals in Europa. Mensen zijn niet op zoek naar een oud pand dat karakter geeft. Hier is oud in principe minder waard. Net zoals bij een auto. Nieuw is het beste. Drie jaar oud is al een flinke waarde vermindering. En als een huis 15 of 20 jaar oud is, moet je toch eens aan vervanging gaan denken. Niet persé als je er in woont, maar wel als je het koopt. Of tenminste uitgebreide renovatie en vernieuwing. Huizen zijn dan ook niet erg stevig gebouwd. Volgens de regelgeving wel stevig genoeg om een storm te doorstaan. Maar de muren zijn van bordkarton. Beetje stuc van buiten, gipsplaat van binnen. Geen enkele isolatie. In de ene kamer hoor je alles wat in de ander gebeurt. Warmte of koeling vervliegt. Ze koelen hier voor de KLM (of Quantas hier). Ofwel, huizen zijn van een wegwerp-kwaliteit, zeker wat vandaag de dag gebouwd wordt. Een enkele uitzondering daargelaten. Daar kan natuurlijk een voordeel in zitten: in principe maakt het de verstedelijking flexibel. Maar dat is meer theorie dan werkelijkheid. De wegen blijven, de kavels blijven, alleen het huis wordt vervangen. En het is ook niet zo dat de bouwkosten goedkoper zijn! Bouwen van een huis hier is net zo duur als in Nederland. Alleen kan het bouwwerk in Nederland 100 jaar mee, en hier 20. Grosso modo wordt er dus niet gebouwd aan een duurzame omgeving, of voor een blijvende nalatenschap. Het is een nomaden-cultuur, maar dan zonder de traditie van hergebruik (tenten worden niet weggegooid). Het lijkt een consumptie-maatschappij in optima forma, waarbij zelfs de grootste aankoop in iemands leven in principe een wegwerp artikel is. Voor de makelaarsbaan had ik niet door hoe diepgeworteld dit zat.

Eerste ontwerpen voor locale tuinen

Wat de baan ook opgeleverd heeft is nieuwe contacten. Vooral eentje. Ik was maar amper weg bij Hinternoosa, of een collega van daar vroeg me om haar te helpen bij een tuin. Zij heeft samen met haar man een bouwbedrijf en was met een klus bezig waarin ze was vast gelopen met het ontwerp rond het zwembad. Afspraak gemaakt, langs geweest. Voor mij was het een klein klusje, leuk en leerzaam. Dingen uitzoeken over regelgeving, planten, e.d. Kost natuurlijk meer tijd dan ik er voor betaald krijg. Maar die verhouding wordt vanzelf beter als er meer tuinen komen. Had al net een tuintje voor een vriendin gedaan. En via de collega is er al weer een volgende tuin binnen. Inmiddels is zij ook bij Hinternoosa opgehouden, om zich volledig op ontwerpen voor het bouwbedrijf te storten. Dus met een beetje geluk wordt het een vaste samenwerking.

Lezing voor seminar "Cultural sustainability" in Brisbane

Een week nadat ik was gestopt bij Hinternoosa kreeg ik het blijde bericht dat mijn voorstel voor een lezing op het Nationale Planners Congres (PIA) is geaccepteerd. Samen met de iemand van de Sunshine Coast Universiteit ga ik er een paper voor schrijven. Met de bedoeling dat paper uit te laten groeien tot een onderzoeksvoorstel. En meteen had ik ook nog Tobias aan de telefoon, een collega landschapsarchitect met wie ik al een tijdje in gesprek ben over de scenariospel methode. Hij zit inmiddels ook bij een club van Urban Designers en vroeg of ik daar een lezing wilde geven. Zelfde onderwerp: cultural sustainability. Afgeleid van een lezing die ik een aantal jaren geleden in Reykjavik heb gegeven. Dat heb ik inmiddels gedaan. Was meteen proef draaien voor het PIA congres, en een hele goede voorbereiding voor het paper. Heb nog een hoop werk te doen aan het schrijven. Maar ook hier zit er wat in de pijplijn. Nu de inhoud van mijn website nog. Dat moet hoog nodig en ik zit er al tijden tegenaan te hikken. Goed, eerst deze blog nog even afmaken, en dan de volgende voorbereiden, en o ja, de financiën van het afgelopen kwartaal moeten weer, en er ligt nog een berg achterstallige emails, en.... Je snapt het wel, tegenaan hikken. 

Summary UDAL seminar