Her Majesty

In Nederland kun je op het platteland niet zonder auto. En hier al helemaal niet. In Noosa zelf lukt het nog wel zonder. Met enige wil kun je naar de winkels lopen of fietsen. Maar vanuit Doonan, waar wij wonen, is dat toch een beetje ver. Zo'n 12 km naar Noosa, 10 km naar Eumundi. En geen bus-verbinding. Het dichtst in de buurt is een fruitstal langs de grote weg Eumundi-Noosa. Ben ik 1x naar toe gelopen voor een pak melk: 1 uur heen, 1 uur terug. Vanuit Eumundi gaat er een trein naar Brisbane, 2x per dag. Zonder auto gaat dus erg moeilijk.

Dat wisten we natuurlijk van te voren. Dus hadden we allebei ons rijbewijs al gehaald. En nu op zoek naar een auto. Maar hoe doe je dat, een auto kopen en beoordelen? Robin heeft ons het nummer van zijn 'mannetje' gegeven. Die zou een eventuele auto wel voor ons willen checken. Paul is daar langs gegaan om kennis te maken, en hij had op dat moment toevallig net een auto aan de muur gangen (het plaatje…) van een vaste klant die 'm wilde verkopen. Een Toyota uit 1990, van de eerste eigenaar. Dit was net voor we naar Melbourne gingen. Lukte op dat moment niet om een afspraak te maken. Maar geen probleem: de eigenaar had een sterke emotionele band met de auto en wilde die niet aan de eerste de beste verkopen. "Niet aan een jeugdig iemand, die zijn rijbewijs net heeft en de auto binnen de kortste keren in kreukels rijdt." Hij en zijn vrouw hebben 'm gekocht in het jaar dat hun eerste dochter geboren werd. Die is nu net het huis uit. En ze hebben al drie andere auto's, dus deze staat een beetje in de weg. Maar eigenlijk kunnen ze moeilijk afscheid nemen.



Onze eeste eigen bolide



Bij terugkomst hebben we een afspraak gemaakt voor een testrit. Paul heeft gereden, ik niet. Hij was helemaal zenuwachtig, want de eigenaar reed mee, op de achterbank. Paul voelde alsof hij opnieuw examen af moest leggen. En ik dacht: als Paul tevreden is, rij ik er ook wel mee. Hij rijdt toch het meeste. Ik heb de eerste twee maanden nauwelijks gereden, alleen in de huurauto om de nieuwe auto op te halen en de huurauto af te leveren.

Het is een pracht auto. Automaat natuurlijk, anders had ik een veto gegeven. Blauw fluwelen bekleding. Compleet met cassettedeck en automatisch uitschuivende antenne. Alleen de automatische deurvergrendelaar is een beetje roestig. Dat moet met de hand. De binnenkant ruikt naar wierook, 'kerk'. Paul was meteen verliefd, en heeft 'de oude dame' "her majesty" gedoopt.



De binnenkant: ouderwets velour en een cassette-speler



Met het hebben van een auto komen natuurlijk ook de ongemakken. We hadden de auto krap 1 week, of hij wil niet meer starten. We stonden in een gigantische regenbui op de Noosa Farmers markt. De markt afgelopen op zoek naar iemand met startkabels. Niemand. Tot er een aardige meneer naast ons parkeert, die toevallig wel startkabels heeft. En hij wijst ons hoe we de motorklep open moeten krijgen, want dat lukte ons maar niet… Direct daarna naar een auto-materialen winkel gereden en startkkabels en een spanningsmeter gekocht. Michael, de vorige eigenaar nog gebeld. De accu was gewoon oud. Die hebben we laten vervangen en daarna loopt madam weer als een trein.



Noosa Farmers Market, in betere dagen (zonder regen)



Een week later had Paul al veel gereden, ik nog niet. Op een middag wilde hij even alleen een ritje gaan maken; ik was op de veranda aan het werk. Hoor ik ineens een enorme knal! Auto tegen de electriciteitsmast. Geslipt bij het omhoog rijden van de oprit. Voorkant flink in de prak. Ik weer naar achteren, terwijl Paul de auto in de garage zet. En weer een enorme knal! Tegen de garage aan, de garage-post 20cm ontzet. Hij helemaal gestrest natuurlijk. Ik heb de auto maar in de garage gezet en Paul is een rondje gaan lopen.



Eerste ongeluk, gelukkig alleen blikschade



De volgende dag met een piepende auto naar Jay, 'ons mannetje'. Hij doet onderhoud, geen schade-reparaties. Dat zijn hier aparte bedrijven. Maar Jay wist er wel eentje: smash-repears van Mal, met een routebeschrijving. Daar aangekomen zegt Mal: jij moet Paul zijn, Jay heeft net gebeld. Reparatie kost een tijdje, onderdelen moeten besteld worden. Dus dat wordt een huurauto. Geen punt, Mal heeft een deal met Burget. Paul naar Budget en weer: jij moet Paul zijn, Mal heeft net gebeld. 's Middags sms't Robin: he Paul, heb je de auto in de prak gereden? Van Michael hebben we nog niets gehoord, maar benieuwd hoe snel hij het wist…



Madam in het 'ziekenhuis', krijgt meteen een face-lift zodat de voorkant wat minder over de vloer sleept...
(en niet meer over de rand van elke oprit schaaft)



En dan heb je nog de boetes. Meteen de eerste dag dat we de auto hadden, zijn we ermee naar Brisbane gereden. Op de terugweg geflitst! De eerste bekeuring, die overigens anderhalve maand later per post aan kwam. Daarna heeft Paul er twee weken mee op en neer naar Brisbane gereden, voor een project aldaar. En al in de eerste week op de terugweg aangehouden door een politieagent. Weer te had gereden. 129km waar je 110 mag. Dat is dan 200$ boete, en 3 strafpunten die dríe jaar blijven staan. Als je 12 strafpunten heb, moet je je rijbewijs drie maanden inleveren. Dat was dus schrikken. Met de eerst flits erbij heeft hij al 6 strafpunten… Daarna heeft hij de cruise control ontdekt. Ik heb van zijn fouten geleerd en gelukkig nog geen snelheidsboetes binnen. Inmiddels rij ik al behoorlijk wat. En die cruise control is echt geweldig! Maar ik had laatst wel een andere boete binnen. Een dure parkeer-overtreding: 100$. In Brisbane heb je veel parkeerstroken die op bepaalde tijden van de dag als rijbaan dienst doen. Blijkbaar was mijn parkeerplek er zo eentje en stond ik er net iets te lang. Goed, dat gebeurt me dus ook geen 2^e keer.