3e bericht: Eerste twee weken Noosa

Goed, jullie hebben hiervoor een overzicht in vogelvlucht gekregen van de eerste weken. Als beloofd, nu een wat gedetailleerder verslag.

Hans en Sanne op bezoek in Noosa

Hans, beste vriend van Paul uit Amsterdam, en zijn partner Sanne, zijn op de eerste zondag bij ons aangekomen voor een verrassingsbezoek. De dag erna gaan Hans en Sanne kijken wat er voor mogelijkheden zijn om met z'n vieren naar Fraser Island te gaan. Paul en ik gaan Australische bankrekeningen openen en op zoek naar mobiele telefoons. Bij de bank worden we geholpen door een schat van een vrouw, Selena, die ons vol ginnegappen door anderhalf uur aanvraagprocedure leidt. Daarna hebben we drie rekeningen. De zes passen komen een week later per post.

Bij de mobiele telefoons gaat het minder voorspoedig. Veel informatie, veel mogelijkheden en nog veel meer kostbare adders onder het gras. Ik heb moeite gesprekken te verstaan door zo'n telefoontje, en al helemaal als het in accentrijk Engels gaat. En ik wil naar Nederland kunnen bellen, zonder blauw te liggen. Maar met zulke wensen weten de verkopers geen raad. Een uur later zijn we wat wijzer, maar geen telefoon rijker. Paul wil een I-phone. Maar daarvoor moet een financiële check gedaan worden, en daar kom je pas doorheen met een geregeld inkomen op een Australische bankrekening. Dan voorlopig maar een pre-paid SIM-kaart in Paul zijn Nederlandse mobiel.

's Middags besluiten we gevieren de volgende dag voor drie dagen naar Fraser Island te gaan. Hans en Sanne hebben een four-wheel-drive geregeld en een tenten-hotel op het eiland.

Foto-verslag Fraser Island

Fraser Island wordt een heel avontuur! Zo'n drie uur rijden van Noosa naar Rainbow Beach en van daar uit met de pont naar Fraser Island.

De pont landt aan op het strand, dus eerst moeten we de banden 'leeg' laten lopen, tot off-the-road spanning. En vanaf de pont: crossen over het strand; met 80 km/uur!

Regelmatig spetterend stroompjes kruisend, die vanuit het land over het strand naar zee voeren. Een hoppel-de-bobbel tocht door het binnenland, waarbij we af en toe onder 45° een zand-helling vol kuilen af moeten.

Enorme hertshoorns groeien hier in het wild en varanen klauteren in de bomen. Zwemmen in een kraak-helder binnenmeer. Slapen in een hotel van tenten.

De volgende dag rijden we 80 km over het strand naar het noorden en zwemmen we in getijde-poelen, de enige plek waar je veilig in zee kunt zwemmen zonder last te hebben van haaien of verradelijke zeestromingen. Op de terugweg maken we verschillende stops: bij een gestrand schip, bij een beekje om in te zwemmen.

En we eindigen bij een duinmeer, opnieuw om te zwemmen. Het neigt al naar zonsondergang en bij het meer worden we lastig gevallen door fikse moerasvliegen, die lelijk kunnen steken. Gelukkig doen ze dat niet meteen, ze gaan eerst rustig op je zitten, lopen wat rond en dan komt de steek. Tijd genoeg om ze te meppen en in het water te gooien. Enkele meervallen die bij ons in de buurt zwemmen, blijken ze graag te eten en het wordt een sport om vliegen te meppen en vissen te voeren.

Terug in Noosa: contacten en huis

Donderdag rijden we weer terug naar Noosa. 's Avonds eten bij een oude bekende van Sanne, Maurice, die met zijn partner Paul toevallig in de buurt blijkt te wonen. Een erg gezellige avond, en we leren weer twee mensen in de buurt kennen. Hans en Sanne vertrekken van daaruit naar Sydney.

Vrijdag ochtend hebben Paul en ik onze eerste afspraak met een makelaar om een huurhuis te kijken. In Boreen Point, een klein idyllisch dorpje, denkt Paul, aan een meer, een half rijden vanuit Noosa. Ik ben een beetje sceptisch; Maurice had het de avond ervoor "Boring Point" genoemd. Het huis en het dorp vallen flink tegen, maar toch goed om gezien te hebben. Voor ontbijt rijden we door naar Eumundi (spreek uit Joemundi), een dorpje in het binnenland waar we twee jaar geleden ook zijn geweest en waarvan de sfeer ons erg goed beviel. We ontbijten op een terrasje langs de dorpsstraat en zien aan de overkant van de weg een makelaar zitten. Na het ontbijt lopen we er even langs en zien een foto in de etalage van een pracht van een huis, met 5 ha grond, fruitbomen, moestuin, omgeven door bossen en met een eigen waterval op het terrein! Voor een half miljoen dollar (zo'n 3,5 ton in euro's). Dat willen we wel eens zien, gewoon uit nieuwsgierigheid. We leggen onze situatie uit, maken een afspraak voor bezichtiging en de makelaar komt ook nog met twee huur-huizen die we meteen aansluitend gaan bekijken. De eerste is ons nieuwe huis in Doonan, waar we inmiddels wonen. Liefde op het eerste gezicht, en goed betaalbaar. We hebben meteen alle papieren ingevuld om in aanmerking te komen voor de huur.

Vrijdag avond gaat Paul naar Brisbane voor een concert van Johanna Newson en een afspraak voor werk de volgende dag. Ik hou een dag rust, probeer wat internet uit, en vind nog een vergelijkbaar huurhuis in de buurt. Dat bezichtigen we maandag, ook omgeven door bomen, met meer kamers, dus makkelijker om gasten te laten logeren. En met een zwembad in de tuin. Het huis heeft alleen veel minder karakter en het stikt er van de muggen. Bij de auto hebben we een goed gesprek met de buurman, die helemaal weg is van de omgeving, maar ook vertelt over extreem giftige slangen in de tuin. Hmmm…. Voor de zekerheid rijden we nog een keer bij het eerste huis langs, en dat wordt 'm toch echt!

Huis in Tinbeerwah, dat we toch maar niet genomen hebben.....

Robin, de man die we eerder in Noosa hadden leren kennen, heeft ons voor de zondag uitgenodigd om met een groep te lunchen in een hotel in Cooroy, een stukje het binnenland in. Hier leren we weer een paar nieuwe mensen kennen, onder andere een stel dat een par maanden geleden een huis in de heuvels voorbij Cooroy heeft gekocht. Na de lunch rijden we met z'n alleen naar hun huis, met een geweldig uitzicht, eigen moestuin, kippen, fruitbomen, zwembad, en nog heel veel werk om de boel op te knappen, onkruid te wieden, huis te verbouwen, etc. Marc en Phil, daar gaan we ook contact mee houden.

Week van deadlines

De week staat voor mij in het teken van deadlines. Ik moet een artikel schrijven voor Architectuur Lokaal, een tijdschrift in Nederland. Toen ik in de herfst vanuit OKRA een brief uitstuurde dat ik ging verhuizen, hebben ze mijn gevraagd vier keer een artikel te schrijven over opdrachtgeverschap in Australië. Het eerste artikel heb ik in November in Nederland geschreven, vanuit mijn observaties van 2 jaar geleden en wat internet-onderzoek. Voor het tweede artikel wil ik met een paar mensen hier ter plaatse spreken, van de gemeente Sunshine Coast en van de stad Brisbane. Maar het artikel moet drie dagen later al af zijn, en het lukt me niet op zo'n korte termijn contacten te leggen. Dus moet er een alternatief komen. Pratend met Robin, hij is architect, blijkt er een flinke nasleep te zijn van de overstromingen in januari, met veel rumoer in de kranten. Ik besluit eens flink op internet naar krantenartikelen te zoeken en vind tientallen artikelen over allerlei aspecten van de overstromingen. Na een paar dagen zoeken, lezen, ordenen en schrijven, is het artikel klaar. Helaas heb ik er dit keer geen echt passende eigen foto bij. Die regel ik de week later.

Het artikel moet nog verschijnen. Zodra die er is komt er een pdf van op de blog. Een pdf van het eerste artikel ga ik hier zo meteen bij proberen te zetten.

Daarnaast moet er nodig geld geregeld worden om van te leven hier in Australië. In Nederland heb ik daar al flink wat voor voorbereid. Er zit geld in mijn BV, van de verkoop van OKRA, en ik heb een fiscaal onderzoek laten doen naar de combinatie van Nederlandse en Australische omstandigheden om te zien wat financieel het handigste is om te doen. Daar is een plan uit voort gekomen, met een nieuw bedrijf opstarten in Australië, en van daar uit loon uitbetalen. Maar de finesses van dat plan moeten hier uitgewerkt worden. Zeker nu we geen permanent visum hebben gekregen, maar een tijdelijk en alleen voor de regio. Dus er moeten advocaten en fiscalisten gezocht worden, met verstand van de immigratie-procedures. Paul zoekt advocaten voor me en we maken twee afspraken voor vrijdag, eentje in Maroochydore en eentje in Brisbane.

De dame in Maroochydore begint heel knorrig: waarom zouden we het moeilijk maken, we moeten gewoon netjes een baan in de regio nemen, net zoals iedereen onze maatschappelijke plichten doen. Gaandeweg, als we uitleggen wat er allemaal achter zit, dat we ons huiswerk gedaan hebben, veel ervaring hebben en wel degelijk onze bijdrage willen leveren aan Australië, ontdooit ze en wordt ze zelfs vrolijk. En op het eind heeft ze zelfs zelden zo'n leuk gesprek gehad met klanten.

Vervolgens door naar Brisbane, waar het gesprek een stuk vriendelijker is. Maar helaas levert het ook hier niet veel op, niet meteen tenminste. De deskundige die we echt moeten hebben zit in het kantoor in Cairns, zo'n 1500 km naar het noorden. We maken een afspraak voor een video-conference in het Brisbane kantoor, waarbij meteen ook accountants aan zullen schuiven die we nodig gaan hebben. Gelukkig is de boel wel in gang gezet. En we hebben iemand persoonlijk kunnen spreken en de zaak uit kunnen leggen. Dat is op papier of per email bijna niet te doen.

Goodbye Noosa Cove

Noosa Cove, unit 3: ons appartement in Noosa Heads

Zaterdag hebben we een wat rustigere dag, met strand en inpakken omdat we zondag ochtend voor twee weken naar Melbourne gaan. We mogen veel spullen in Noosa Cove laten, ons vakantie-appartement van de eerste 2 weken, zodat we maar een deel van onze bagage mee naar Melbourne hoeven nemen. 's Avonds nog een geweldig eten bij Robin, met Neil, zijn partner, en nog 3 mensen. En dan bij tijds naar bed. Etentjes hier beginnen behoorlijk vroeg, om 6 of 7 uur aankomen is niet vreemd, en zijn om 10, uiterlijk 11 uur afgelopen. Mensen liggen hier vroeg in bed; de zon komt op om 5 uur en dan begint voor velen ook de dag.

Volgende blog: Melbourne