Storm en koffie

In de laatste dagen van Januari hebben we hier eindelijk eens een beetje overstroming meegemaakt. Eerst drie volle dagen regen, onafgebroken, maar niet al te heftig. En daarna een hele dag stortbuien, met flinke storm. Op z'n Nederlands een echte najaarsstorm, maar dan met 30cm regen, in 1 dag. Bijna de helft van wat in Nederland in 'n heel jaar valt.

De harde wind begint eind van de derde regendag. Dat is een zaterdag. Geen boodschappen gedaan, in de hoop dat het morgen beter wordt. Die nacht stormt het flink door en de markt op zondag ochtend wordt afgelast. Dus geen koffie in Noosa. Maar helaas thuis ook niet. Die nacht is de stroom uitgevallen, komen we 's ochtends achter. Kabels hangen hier ouderwets aan palen, boven de grond. Dus ja, als er een flinke tak valt, dan breekt er wel eens eentje. Alleen, geen stroom betekent geen licht (natuurlijk), geen koken (electrisch fornuis), geen warm water (electrische boiler), geen stromend water (want dat wordt met een pomp uit de regenwater tank gehaald), geen tv. Lekker op de bank een film kijken terwijl het buiten stormt zit er dus niet in. 

In de loop van de ochtend neemt de storm wat af. We moeten nog boodschappen in huis halen en ik ben ook benieuwd hoe het in de omgeving is. Dus ik weet Paul over te halen te gaan rijden. Daar is ie later niet zo heel blij mee, als de storm en vooral de regen toch weer aantrekt. Rijdend naar Cooroy kun je af en toe geen 5 meter vooruit kijken door de regen. Gelukkig is het niet druk op de weg, gek hoor...

Cooroy blijkt ook geen stroom te hebben. Het is dus niet alleen onze straat. Dus ook geen koffie in Cooroy. (Uh, verslaafd?) Maar de supermarkt werkt met een nood aggregaat; die boodschappen kunnen we gelukkig doen. Daarna via een andere route naar Eumundi. Eens kijken hoe het daar is. Nou, ook zwart. Terug naar huis komen we voor een overstroomde weg te staan. Onze eerste!!! Yeah! Alleen betekent het wel dat we terug naar Cooroy moeten om thuis te komen.

Links en middel: zelfde weg! Rechts: hoe diep het water normaal staat. In een paar dagen tijd is het zo'n 6 meter omhoog gekomen.

Het is dan eind van de ochtend. Tegen de middag klaart het echt op en gaat de storm liggen. Nog steeds geen stroom. Maar eens wat vrienden bellen om te zien hoe het daar gaat. Bij Jo in Peregian (bij de kust) is er een boom tegen het huis gevallen, maar ze heeft wel stroom. Dus: maar eens naar haar toe rijden om te kijken of we kunnen helpen. En voor de gezelligheid natuurlijk. Kunnen we meteen de rest eens bekijken. Normaal een ritje van 25 minuten. Kost ons dit keer anderhalf uur. Elke keer komen rijden we tegen een afsluiting aan. Een andere route proberen, en weer... Nog een mogelijkheid, weer... Dan die weg maar, helaas... enz.

De weg die we vaak reden naar ons vorige huis. Spannend! Door het water rijden! Hier kan het nog net. Je kunt de weg en waar het eindigt nog zien. Voor de zekerheid ook maar even vragen aan de tegenliggers. 

Hier maar niet geprobeerd....

Rijden door de plassen :-) Links: dit is wat er gebeurd als je een boom in verharding niet genoeg doorwortelbare grond mee geeft. Kluit van nog geen m3, beetje kroon en beetje wind, en ze vallen om. Gewoon dom.

Gelukkig valt de schade aan Jo's huis mee. Helaas heeft Jo geen koffie in huis. Met z'n drieën naar de kust om daar eens een kijkje te nemen. We vinden gelukkig 1 open cafe, tijdje daar, samen bij Jo gegeten, film gekeken en daarna naar huis. Dit keer geen afgesloten routes meer.

Maar de electriciteit laat nog een tijdje op zich wachten. Het lijkt wel de jaren '70 toen bij ons in het dorp de elektriciteitskabel doorgetrokken werd en het hele dorp een weekend lang zonder stroom zat. Met kaarsen naar bed. Gezellig hoor, als kind.

Ons bivakkeer pakket. Links de keuken, rechts de badkamer....

Op zondag heb ik meteen een paar emmers gevuld met water. Fluitje van een cent, want de regentank stroomt over. Maar ja, die emmers raken op. Eind van maandag wordt het al putje scheppen; regentank openen en met een bakje water over hevelen. Douchen is vandaag een koud water stort bad. De koelkast houden we zoveel mogelijk dicht. De diepvries houdt het nog even vol. Maar de batterijen van de computers, telefoons en internet modem beginnen leeg te raken. En ik heb een deadline te halen! Mijn artikel voor het nationaal planners congres moet deze week ingeleverd worden. Maandag is helaas een nationale feestdag. (Die in Queensland overigens later via een alternatieve dag wordt ingehaald, want ja, een feestdag terwijl velen aan het herstellen zijn van storm en overstroming is toch niet echt een vrije dag.) Bibliotheek dicht, winkelcentrum dicht. Gelukkig vind ik een café waar ik kan werken en de computer opladen.

Om tenminste thee (en koffie natuurlijk) te kunnen maken, kopen we maandag een kampeerstelletje. De elektriciteitsmaatschappij geeft aan dat de storing dinsdag middag verholpen zal zijn. De diepvries is inmiddels ontdooid. Als we de volgende dag stroom hebben kunnen we het koken en dat invriezen. Dinsdag komt, en gaat, nog steeds geen stroom.

Uiteindelijk hebben we donderdag pas weer elektriciteit. En dan was dit nog maar 'gewone herfststorm', en de overstromingen duurden hier in de buurt maar 1 dag. Wat moet dat worden als er eens een echte orkaan langs komt? Gelukkig zijn de riviertjes hier in de buurt maar kort. Geen water uit het achterland dat dagen later door deze regio komt. En de orkanen woeden vooral meer noordelijk. Maar goed, als we uiteindelijk ons eigen huis hebben, wil ik wel zonnepanelen met batterijen, om in ieder geval niet afhankelijk te zijn van dat bovengrondse stroomnetwerk hier.

Nog even leuk om te laten zien: de afslag van het strand. Rechts is de normale situatie van Noosa Main Beach (dwz, met zand suppletie). Links hoe het er nu uit ziet.

Of deze: Sunshine Beach. Normaal een flauw aflopend strand. Nu een klif van 2 meter.

Nieuwe start

Zooo blij van de makelaardij af te zijn. Ik heb mijn tijd in de gevangenis achter de rug. Heb nu wel mijn plek in deze voormalige gevangeniskolonie wel verdiend.... Niet dus. Australië zit niet op me te wachten, dat is me inmiddels wel duidelijk. Ik moet mijn plek hier veroveren. Het gros van de vakgenoten zien buitenlandse kennis en ervaring niet als iets wat nuttig of relevant is voor Australië. Waar de Nederlanders last hebben van prekerigheid, betweters zijn, hebben de Australiërs een minderwaardigheidscomplex dat zich vertaald in een 'wij hebben de wereld niet nodig, wij zijn beter dan de rest'. Lekkere combinatie hè, een Nederlander die in Australië wil komen vertellen hoe het moet!

Maar de makelaarsbaan is niet alleen maar slecht geweest. Mijn Engels is aardig verbeterd. Mijn 'telefoon-weerstand' is verminderd. Ben een iphone gaan gebruiken in de baan en dat is toch wel een beetje een genot. Ik heb wat meer werk-ritme gekregen. De overgang vanuit het vrije jaar naar werk is gemaakt.

Lichte constructies, 'goedkoop' bouwen zonder financieel goedkoop te zijn.... Vlnr: dragende constructie en vloer van onze eigen woning (metalen palen met multiplex I-balken van zo weinig mogelijk rest-hout); muren worden gemaakt van houten balken met gipsplaat, meestal zonder isolatie; dit is NIET nodig om te horen wat er in de ruimte hiernaast gebeurt...

Heb inzicht gekregen in hoe mensen hier tegen huizen aan kijken. Erg boeiend voor het vak. Een woning is hier niet meer waard als ie oud is, zoals in Europa. Mensen zijn niet op zoek naar een oud pand dat karakter geeft. Hier is oud in principe minder waard. Net zoals bij een auto. Nieuw is het beste. Drie jaar oud is al een flinke waarde vermindering. En als een huis 15 of 20 jaar oud is, moet je toch eens aan vervanging gaan denken. Niet persé als je er in woont, maar wel als je het koopt. Of tenminste uitgebreide renovatie en vernieuwing. Huizen zijn dan ook niet erg stevig gebouwd. Volgens de regelgeving wel stevig genoeg om een storm te doorstaan. Maar de muren zijn van bordkarton. Beetje stuc van buiten, gipsplaat van binnen. Geen enkele isolatie. In de ene kamer hoor je alles wat in de ander gebeurt. Warmte of koeling vervliegt. Ze koelen hier voor de KLM (of Quantas hier). Ofwel, huizen zijn van een wegwerp-kwaliteit, zeker wat vandaag de dag gebouwd wordt. Een enkele uitzondering daargelaten. Daar kan natuurlijk een voordeel in zitten: in principe maakt het de verstedelijking flexibel. Maar dat is meer theorie dan werkelijkheid. De wegen blijven, de kavels blijven, alleen het huis wordt vervangen. En het is ook niet zo dat de bouwkosten goedkoper zijn! Bouwen van een huis hier is net zo duur als in Nederland. Alleen kan het bouwwerk in Nederland 100 jaar mee, en hier 20. Grosso modo wordt er dus niet gebouwd aan een duurzame omgeving, of voor een blijvende nalatenschap. Het is een nomaden-cultuur, maar dan zonder de traditie van hergebruik (tenten worden niet weggegooid). Het lijkt een consumptie-maatschappij in optima forma, waarbij zelfs de grootste aankoop in iemands leven in principe een wegwerp artikel is. Voor de makelaarsbaan had ik niet door hoe diepgeworteld dit zat.

Eerste ontwerpen voor locale tuinen

Wat de baan ook opgeleverd heeft is nieuwe contacten. Vooral eentje. Ik was maar amper weg bij Hinternoosa, of een collega van daar vroeg me om haar te helpen bij een tuin. Zij heeft samen met haar man een bouwbedrijf en was met een klus bezig waarin ze was vast gelopen met het ontwerp rond het zwembad. Afspraak gemaakt, langs geweest. Voor mij was het een klein klusje, leuk en leerzaam. Dingen uitzoeken over regelgeving, planten, e.d. Kost natuurlijk meer tijd dan ik er voor betaald krijg. Maar die verhouding wordt vanzelf beter als er meer tuinen komen. Had al net een tuintje voor een vriendin gedaan. En via de collega is er al weer een volgende tuin binnen. Inmiddels is zij ook bij Hinternoosa opgehouden, om zich volledig op ontwerpen voor het bouwbedrijf te storten. Dus met een beetje geluk wordt het een vaste samenwerking.

Lezing voor seminar "Cultural sustainability" in Brisbane

Een week nadat ik was gestopt bij Hinternoosa kreeg ik het blijde bericht dat mijn voorstel voor een lezing op het Nationale Planners Congres (PIA) is geaccepteerd. Samen met de iemand van de Sunshine Coast Universiteit ga ik er een paper voor schrijven. Met de bedoeling dat paper uit te laten groeien tot een onderzoeksvoorstel. En meteen had ik ook nog Tobias aan de telefoon, een collega landschapsarchitect met wie ik al een tijdje in gesprek ben over de scenariospel methode. Hij zit inmiddels ook bij een club van Urban Designers en vroeg of ik daar een lezing wilde geven. Zelfde onderwerp: cultural sustainability. Afgeleid van een lezing die ik een aantal jaren geleden in Reykjavik heb gegeven. Dat heb ik inmiddels gedaan. Was meteen proef draaien voor het PIA congres, en een hele goede voorbereiding voor het paper. Heb nog een hoop werk te doen aan het schrijven. Maar ook hier zit er wat in de pijplijn. Nu de inhoud van mijn website nog. Dat moet hoog nodig en ik zit er al tijden tegenaan te hikken. Goed, eerst deze blog nog even afmaken, en dan de volgende voorbereiden, en o ja, de financiën van het afgelopen kwartaal moeten weer, en er ligt nog een berg achterstallige emails, en.... Je snapt het wel, tegenaan hikken. 

Summary UDAL seminar