Zijn Australiërs allemaal dom?

Laatst naar een evenement geweest over creatief denken. Georganiseerd door de gemeente Sunshine Coast. Geweldig dat ze zoiets organiseren! Volle zaal, veel aanloop, goed gepromoot. Een film over 'design thinking' en vervolgens een forum discussie en borrel. Helaas, ik heb de borrel niet gehaald.

De film was boeiend. Beetje verknipt, letterlijk. Veel interviews waarbij hele en halve zinnen, soms zelfs woorden, uit een interview aan elkaar geknipt waren tot een nieuw gesprek. Misschien een heuse samenvatting van een langdradig gesprek, misschien totaal wat anders dan de geinterviewde heefd gezegd. Verder veel voorbeelden van creatief denken en vernieuwend ondernemerschap: de gebruikelijke product ontwerper, ontwerp docent, internet ondernemer, etc. Maar toch leuk. Allemaal Amerikanen, veel San Francisco, opzich al een genot van herkenning in de locaties. (Hé, aan dat project heb ik gewerkt!) Eerlijk gezegd: het toonde mij hoe goed Nederland eigenlijk bezig is. De 'nieuwe' attitude die de film wil promoten: 'bedenk veel oplossingen, probeer ze goedkoop en snel uit, zonder angst voor fallen, want van de mislukkingen leer je en komen betere oplossingen, werk vervolgens de werkzame prototypen uit tot grondige oplossingen', is iets wat in Nederland behoorlijk wat gebeurd. Of is dit mijn vertekend beeld omdat ik Nederland inmiddels rozer begin af te schilderen dat het is? En is het eigenlijk net zo als overall elders, en zat ik alleen in een bevoorrecht wereldje…

In ieder geval, hier lijkt deze houding niet zo voor de hand liggend. En dat werd vervolgens oorverdovend gedemonstreerd bij het 'forum'. Afgezien van dat de techniek het af liet weten (of beter: de presentatrice wist niet hoe ze met een microfoon om moest gaan...), was het vooral inhoudelijk een dramatisch begin. Beginnen met minutenlang cv's oplezen van de vier mensen in je forum. En vervolgens, eveneens van papier, een vraag voorlezen in de trant van 'de professor in de film sprak van ...citaat..., hoe zou u daarop reageren...'. Mijn tenen waren al gekromd. Op dat moment ben ik met afgrijzen de zaal uit gelopen. Hoe krijg je het voor elkaar om vol bombarie een film te vertonen over van de gebaande wegen afwijken en fouten durven maken, en vervolgens zo volstrekt het tegenovergestelde te doen! Hebben ze er dan niets van begrepen? Is dit Australisch? Of is het dommigheid, of provinciaals? Met de verschillende dingen die ik tot nu toe hier mee gekregen heb, zou ik bijna denken dat het Australisch, of in ieder geval Queenslands, en zeker des overheids hier is. Maar misschien niet zozeer uit dommigheid, maar vooral uit de angst om het fout te doen. En zeker als overheid kunnen we het toch niet maken om fouten te maken! Dat zou gruwelijk zijn!
(Dus maken we ze bij de vleet onder de sluier van bureaucratie...) Paar voorbeelden?

Voorbeeld: sollicitatie procedure

Vorig jaar toen ik voor het eerst solliciteerde bij de gemeente, vertelde Mark hoe een sollicitatie procedure bij de overheid in zijn werk gaat. Er komt een advertentie, natuurlijk. Die moet precies vertellen wat de selectie criteria zijn. Brieven worden geselecteerd op basis van deze criteria. En vervolgens worden er een paar mensen uitgenodigd voor gesprek. Tot dusver niets vreemds. Het gesprek moet gehouden worden door drie mensen. De vragen zijn van te voren bepaald, zodat iedere kandidaat dezelfde vragen krijgt. Als een antwoord aanleiding geeft tot nieuwe vragen, dan mogen die NIET gesteld worden. Want die vragen zouden niet gesteld kunnen zijn aan de andere kandidaten. En dan zijn de antwoorden niet meer vergelijkbaar. Elke interviewer geeft vervolgens punten voor elk criterium, met een argumentatie voor dat punt. De argumentatie moet objectief toetsbaar zijn, dus gezegd zijn door de kandidaat. Interpretatie wordt ten sterkste afgeraden. Reden voor dit alles: de keuze voor de 'beste' kandidaat moet door iedereen traceerbaar zijn. Een niet gekozen kandidaat zou de beslissing kunnen aanvechten, er een rechtszaak van maken. En geen enkel lid van de selectie-commissie wil zijn baan in gevaar brengen door spontaan te zijn of op zijn ervaring en beoordelingsvermogen af te gaan. De 'beste' kandidaat uitzoeken is diegene die het beste in de vakjes past, niet diegene die het beste het werk zou doen. Creativiteit is uit den boze, "tenzij dat onderdeel is van de criteria...". (Heb het nog nergens in de criteria zien staan, en heb inmiddels toch aardig wat vacature beschrijvingen gezien.) De bureaucraten weten blijkbaar ook niet dat slechts 7% van de communicatie in een gesprek de woorden zijn. De rest is intonatie en lichaamstaal. Maar dat mag niet meegewogen worden. We zouden een menselijke fout kunnen maken!

Voorbeeld: doktersregistratie

De partner van een huidige collega is een Nederlandse huisarts. Was zo'n 20 jaar werkzaam als huisarts in Amsterdam. Toen ze samen naar Australie emigreerden, was dat op mijn collega's paspoort. (Zij is Australische.) Vervolgens moest Paddy (de huisarts) in Australie door de procedure om als huisarts geregistreerd te worden. Opnieuw, tot zover niets bijzonders.

Het proces vervolgens duurt 6 jaar en kost hen 24.000$ aan bureaucratie-vergoedingen. Met gebeurtenissen als: er moeten drie formulieren met bewijzen ingestuurd worden binnen drie weken. Alles is rond op 1 bewijsstuk na. Wordt zovast opgestuurd, zodat het alvast binnen is. Het laatste bewijsstuk wordt binnen de drie weken ook toegestuurd. Reactie 6 weken later: afgekeurd, want de bewijzen zaten niet in 1 envelop. Vraag daarop: kunnen jullie alles terugsturen? (Het gaat om gewaarmerkte kopieën uit Nederland, dus kost veel tijd om die opnieuw te krijgen.) Nee dat kan niet. Niets dat opgestuurd is mag terug gestuurd worden, ook al is het 'niet ontvankelijk verklaard' om een lullige reden. Bovendien kan het niet omdat de aanvraag-termijn van drie weken inmiddels is verstreken. Je moet de procedure weer helemaal van voren af aan beginnen. Kun je het kafkaiaanser verzinnen?

Volgens Paddy komt deze overkill aan bureaucratie uit dommigheid. Mensen hier zijn niet bijster opgeleid. Daardoor is er geen kritisch vermogen, niemand kan over de grenzen van zijn eigen hokje kijken. Niemand heeft het overzicht. Mensen zijn alleen bezig met hun eigen hokje, niet met het grotere verhaal.

In zekere zin sluit dit aan op wat twee andere mensen mij vertelde. Een vriend die hier een tijdje als prof. aan de Universiteit heeft gewerkt, stelde dat Australië veel bachelors heeft and veel te weinig masters; veel mensen die een truckje kunnen, weinig die het systeem doorgronden en er creatief mee om kunnen gaan. Een koper in mijn nieuwe werk (zelf Australiër, die een groot deel van zijn werkzame leven elders heeft gewoond) stelde het anders. Volgens hem zijn Australiërs gewoon lui; "ze willen leven als koningen en werken als prinsen".

Voorbeeld: pool fence

Er is hier een beruchte wet rond het omheinen van je eigen zwembad. De reden: kinderen uit de buurt kunnen in jou tuin terecht komen en verdrinken in het zwembad. Het komt voor! Oplossing: elk privé zwembad, gewoon in je eigen tuin, moet volledig omheind zijn door een hek van min. 1,1m hoog, met een poort met kinderveilige sluiting, een waarschuwingsbord en reddingsregels. 1m weerszijde van het hek mag geen beplanting staan. Ook niet als het hek de scheiding met de tuin van de buren is. Het hek mag geen horizontale elementen hebben waar kinderen kun kleine teentjes in zouden kunnen wringen om omhoog te klimmen. Dus kippengaas mag bv niet. Schokdraad mag natuurlijk ook niet. Het moet een afgescheiden zone binnen de tuin zijn. Dus het tuinhek mag niet zomaar naar het zwembad leiden. Een deur vanuit de woning mag ook niet, daar moet eveneens een apart hek met kinderveilige sluiting voor. Etc. Vanaf dit jaar moet iedereen een certificaat hebben dat elke paar jaar opnieuw gecontroleerd moet worden. Ook als je op 100 hectare woont, zonder buren en geen kinderen hebt.

Resultaat: jawel, in plaats van 8 kinderen zijn er dit jaar maar 3 in een zwembad verdronken, op een bevolking van 21 miljoen. En dan hebben we het niet over kinderen die in zee verdrinken, of in een van de talrijke kunstmatige meertjes die overal aanwezig zijn en geen hek hoeven te hebben. Natuurlijk is elk leven dat gespaard wordt goed, maar ik vraag me toch af of alle energie en geld en frustratie die deze pool-fence-regel kost, niet veel efficiënter aangewend had kunnen worden. Was het niet slimmer geweest om kinderen gewoon zwemles te geven? Of ouders aan te spreken op hun eigen verantwoordelijkheid? Maar misschien is dat 'te Nederlands'. Je moet tenslotte iemand anders verantwoordelijk kunnen stellen en daar vervolgens een gordijn van regels overheen draperen. Het is hier bv bij wet ook verboden om kinderen tot 12 jaar alleen thuis te laten...

Sorry, ik lijk wat erg cynisch te worden. Beetje gefrustreerd omdat ik mezelf gevangen voel in een makelaarspak en niet voldoende kans om de boel eens flink op te schudden en te laten zien dat het wel degelijk anders kan. Maar het ziet er naar uit dat ik eerst mijn tijd in deze 'gevangenis' moet uitzitten, zoals het in een gevangenis-kolonie betaamt, voor ik een vruchtbaar lid van de maatschappij mag worden. En het beeld zal ook wel vertekend zijn omdat ik in Queensland zit. Queensland wordt, zoals ik vaker hoor, door de rest van Australië gezien als de domme staat, waar ze het meeste achter lopen....

Eerste keren

Eerste keer stemmen vanuit het buitenland.

Deze week was een week van eerste keren. Voor het eerst vanuit het buitenland gestemd voor de tweede kamer. Via de post. Ja ja, jullie moeten nog naar de stembus, maar ik heb al gestemd! :-) Volg de verkiezingen elke dag via het Nederlands journal hier. En vervolgens maar eens een avond achter de stemwijzers gedoken. Een stuk of 6 ingevuld. En nog wat verder rond gekeken op het net. Toch weer verrassend wat je er allemaal kunt vinden. (Al weet je natuurlijk weld at er veel meer te vinden is dan je zou kunnen bedenken…)

M'n 'nieuwe' Nissan gedoopt op het droge. Hij wilde de waterput niet in, dus heeft ie nog steeds geen naam...

Ander nieuwtje: voor het eerst een auto 'in de prak' gereden. Okay, dat was niet afgelopen week, maar een week eerder. En het is ook niet onherstelbaar. Maar toch een eerste keer. Ik was stukken land aan het bekijken voor m'n makelaarsbaan. En van het ene blok land naar het andere rijdend, een scherpe bocht om, papieren en camera schieten door de auto, even opzij kijken om te checken waar de camera ligt en ineens zit ik bovenop een regenwater-kooi net naast de oprit. Met een gangetje van 10km/uur. Maar met die hoogteverschillen en een onverwachte bocht kun je er zomaar ineens naast zitten. Erg jammer, want daar gaat weer een berg geld naar de reparatie. En Paul moest me een week naar het werk brengen. Maar het is slechts blik. De balk waar de motor op rust is verbogen. Kon er wel mee rijdem, alleen rammelde de auto nogal. Dus beter maar thuis laten staan tot de onderdelen binnen waren. Waarschijnlijk kan ik 'm deze week weer ophalen.

In mijn makelaarsbaan gebeuren er natuurlijk nieuwtjes bij de vleet. Eerste keer een contract laten tekenen. Vandaag weer de administratie me erop dat de helft van de initialen ontbreken. Dat was me niet verteld, niets voorgedaan, zomaar met een contract op pad gestuurd en ga het maar laten tekenen. Dus ik ben er niet ontdaan door. Hadden ze me maar beter moeten inlichten. Enige is dat ik wel de boel recht mag gaan zetten. Maar ach, het warn aardige mensen, dus zal wel los lopen.

Eerste op maat gemaakte for-sale-bord. Jawel, met mijn naam erop.

Ook mijn eerste maatwerk te-koop-bord laten maken, met foto's en verkoop-punten. Alles zelf gemaakt, foto's genomen, tekst geschreven schrijven, … Niets groots, maar toch een eerste. 

Eerste keer geholpen met een open huis. Op mijn eerste werkdag op zaterdag. Dat betekende ook meteen dat ik afgelopen donderdag vrij dag. En vrijdag was bovendien een locale feestdag, alleen van de oude Noosa-gemeente. Het dorp waar de makelaardij zit valt binnen die oude gemeente (shire). In ons dorp werd wel gewoon gewerkt, want dit viel vroeger, voor de gemeentelijke samenvoeging, in een andere gemeente.

Die twee vrije dagen heb ik flink gebruik van gemaakt. Ik was van plan flink wat te doen aan de website van wOnder. Daar is niets van terecht gekomen. Want er kwam een andere eerste keer doorheen zeilen. Ik kreeg vorige week zomaar ineens een offerte aanvraag binnen! Jawel, mijn eerste echte offerte aanvraag in Australië! Jippy! Okay, het is een klein opdrachtje, een beplantingsplan voor een appartementenblok dat gerenoveerd wordt. Maar daar ben ik juist wel blij mee. Prachtig om mee te oefenen en ervaring op te doen. Was net daarvoor begonnen om allerlei planten-software en boeken uit te proberen, om een voorstelletje te maken voor de zijtuin van een vriendin . En vlak daarna komt er een echte aanvraag voor een beplantingsplan. Donderdag meteen een afspraak met de architecten gehad, die de aanvraag hebben gestuurd. Had ze een half jaar geleden ontmoet bij een tentoonstelling. En het lukte steeds maar niet om een afspraak te maken. Nu dus wel. Uitgebreid gepraat. Zij eerst kun project toegelicht. Allerlei vragen gesteld, want het is natuurlijk allemaal nieuw voor mij. Wat voor tarieven reken je. Waar haal ik technische kennis vandaan. Etc. Daarna mijn projecten laten zien. Lindy zei: maar goed dat wij eerst over ons project hebben gesproken, anders hadden we niet meer gedurfd. Met een knipoog, het zijn goede architecten. Dus vervolgens donderdag, vrijdag en zondag druk geweest met een beplantingsdeskundige zoeken (flink rond gebeld en een goede gevonden), beroepsaansprakelijkheidsverzekering regelen, uurtarieven en vergoedingspercentages uitzoeken. Met welke leveringsvoorwaarden werken ze hier? Een nieuwe offerte-standaard voor wOnder maken, lay-outen, alles in het engels. Juiste begrippen voor de verschillende stadia zien te vinden. Die zijn hier natuurlijk weer anders dan in de VS of in Engeland. Kortom, flink zoet mee geweest. Gisteren avond om half 1 's nachts was het af en gemaild. Met als gevolg dat ik vanochtend wel aardig brak op m'n andere werk zat.... Maar ja, dat is mijn leven waarschijnlijk voor de komende maanden. Vanavond maar vroeg naar bed.

Prijsvraag Canberra inzending

De uitslag van de prijsvraag voor Canberra is inmiddels openbaar. Ben helaas niet geselecteerd voor de tweede ronde, zoals ik 2 berichten eerder al schreef. Maar goed, nu kan mijn inzending dus wel op het net. Kunnen jullie eindelijk eens zien waar ik afgelopen januari zo hard aan heb zitten werken.... Hieronder de toelichtende tekst van de inzending. In het Engels, maar dat lukt vast om je daar doorheen te 'worstelen'. Het is tenslotte door een Nederlander geschreven ;-)

De 4 panelen staan er tussendoor. En op het eind is er een link naar een pdf van de panelen, voor het onwaarschijnlijke geval je er iets beter naar zou willen kijken.

CABAHN ('the egg', Wiradjuri language) 

Canberra reviewed

Canberra is loved by many and repulsive to others. Both are understandable. Canberra is safe, spacious and green, with no traffic jams. It's a city for cars and quarter-acre blocks, the realisation of an Australian dream. But Canberra also lacks urbanity. Urban liveliness and a creative vibe are absent. The city is almost hostile to visitors. Is that a worthy capital?

As a planned city, Canberra is a typical representative of its time. A direct reaction on the trauma of the overcrowded, unhealthy Western cities of the 19^th century. The Griffin plan replied with separation and monumentalism, like most other designed capitals in the 20^th century. The ground plan is a strong symbolic story, combined with the separation of government, army and civic city. National institutes are concentrated in their own separate area. The civic part was spaciously designed. However, because of the technology and customs of that time, it was still a relatively dense, mixed and walkable city. The Griffin plan was a blue-print, but in reality only the ground plan was constructed. During execution the ideal of separation was carried through further. Canberra became one big car-based suburb, with all functions separated. This killed the urbane. The urban liveliness that exists in Canberra is there in spite of, not thanks to the city.

But the 'rewards' of separation and monumentalism don't stop there. Separation has become the paradigm of planning. We practice it everywhere; in zoning cities and structuring traffic. We isolate universities in secluded campuses and do the same with the elderly, the poor, the mentally sick and the dead. We do it on all scales, from city to plot. We do it in food production, till a level that children don't know milk comes from a cow. It was all well intended, to ban the appalling conditions of urban slums, but by now has far-stretching side-effects. Most importantly separation leads to ignorance and intolerance. We are slowly creating an intolerant society, where polarisation, fundamentalism and an everybody-for-his-own mentality are the norm.

The disputable effects of monumentalism are less distinct. It can create a grandeur that appeals to many and harvest admiration. No wonder sun-kings and dictators are fond of it. But is it the best form for a democracy? Shouldn't a democratic nation rather derive its pride from the development and achievements of its people? Monumentalism can easily be used as superficial symbolism, without touching the fundamental values and identity of the nation.

Canberra shows us the flaws of 20th century planning. To change its paradigms we need to change in three crucial matters: growing, identity and integration.

 

Growing

Canberra has proven as no other, that a blue-print cannot foresee the future of a city. The design, especially for civic, changed dramatically due to the unforeseen mass-introduction of cars. These developments will only continue, proven the rapid changes internet and mobile phones are causing. We easily fixate on the built aspect of a city and forget the life in it. But in essence a city is a living organisation, not a gathering of dead constructions. It is constantly growing, modifying and reshaping itself. This requires a design method that is able to deal with change. We have to start growing cities instead of building them.

The new city of Cabahn starts with events through whole Australia. Long before the first brick is laid, the city will be growing in the minds of the people. While this imaginary city emerges, the site will be prepared. The second stage will be erecting temporary buildings, connected to existing farms and a ray of activities. The focus lies on creating liveliness, while the urban fabric is still flexible. Only then the city will start to settle. Not according to a predetermined design, but steered by guidelines. Although there is no end-plan, there is always a dream, a coarse idea of the future of the city. To inspire people and give direction, flexible enough to take on everybody's contributions and be adjusted with time.

Identity

Every city has an identity. It's what people relate to, what makes them feel home. The more positive that identity, the better off its people and the more successful the city. The ideal capital ought to give that home-feeling to the whole nation; make every citizen proud and the country flourish.

The identity of Cabahn is based on two key characters of Australia: the majority living in cities along the coast and the vast outback, representing the wealth of the land (traditions, minerals, and so on). Cabahn is literally located in between, connected in multiple ways. To the population by main infrastructure, broadband and events. To the outback by the city's economy. To the aboriginal and colonial heritage by transposing it into narration and history for the new city. These are only outlines for the identity of Cabahn, that will be further developed and deepened in the growing process, involving the whole nation.

Integration

Separation is perfect for analysis. Every scientific and design process starts with a thorough analysis by separation. It leads to insights and knowledge. But to implement that knowledge, theory or design is needed. This requires integration. In our enthusiasm to improve our cities, we mistook the analysis method for design-principle. Instead of separate, we need to start to integrate our society again.

We don't accept that politicians form their own congregation, separated from the public. It distorts their perception and harms democracy. But the same counts for governmental buildings. In a democratic society, governmental buildings have to be integrated in the city, spread out and mixed in. And for the same reason, government can't be the sole base for a capitals economy. The capital, like every city, needs its own economic base. For Cabahn this base is found in utilizing the two key qualities of Australia: outback and coastal population. Cabahn will become a front-runner in developing new technologies to solve our worldwide challenges (food, water, energy, and so on), using the unique potentials of the land combined with the innovative talent of the cities.

Integration will also be the norm for every part of the city, from districts till single buildings. Every area, no matter the density, is multi-functional. Every plot is both consuming and producing. Executed in different ways, this creates a broad variety of living environments, integrating a vast range of personal choices. Neighbourhoods become safe and lively breeding grounds for tolerance and innovation in a city that produces more than it consumes.

National dream

An integrated city is by its nature a sustainable city. Preventing 19^th century slum-situations by integrating knowledge we achieved through separation. The knowledge is not new. All techniques to make it happen are already available. We 'only' need to apply them. That however is an enormous job, especially in existing urban areas. Uninhibited by existing urban patterns, the fresh start of Cabahn gives a unique opportunity to set an example. This will inspire other cities and towns to follow. And give Australia more reason to be proud of its achievements. 

Panelen CapiTHetical inzending CABAHN

Begin van het echte werk...

Nog even over die sollicitatie voor makelaar. Kess, de makelaar die me heeft getipt, heeft Paul en mij uitgenodigd voor een feest. Om te vieren dat Patty, haar partner, haar werkvergunning heeft gekregen. Dit is het weekend na het eerste gesprek, en twee dagen voor ik mijn tweede gesprek heb. Lijkt ons een goede gelegenheid om weer nieuwe mensen te leren kennen.

De kans is natuurlijk aanwezig dat enige mensen van het makelaarskantoor er ook zijn. En jawel hoor. De eerste mensen die ik zie bij binnenkomst zijn een collega makelaar die ik al meerdere open huizen heb gezien en de twee dames van het eerste gesprek. Vlak daarna sta ik te praten met de eigenaar, met wie ik twee dagen later mijn tweede gesprek heb. Heel surrealistisch.

Ik klets een tijd met Patty, met familie, vrienden die uit Amsterdam over gekomen zijn. Twee vrienden van Paul en mij zijn er ook. Helemaal verbaasd natuurlijk, van beide kanten. "Goh, Kess zei dat ze twee leuke poefters had uitgenodigd die wij moesten leren kennen. En dan komt ze met jullie aanzetten! Die kennen wel al!"

Paul praat ook een tijd met de hoofd-makelaar en de twee dames. Flink geanimeerd allemaal. Als ik later weer aanschuif krijg ik te horen dat Murray, de baas, Paul aan een paar mensen heeft voorgesteld als Peter. Paul heeft het vier keer laten gebeuren en pas daarna zegt ie dat hij 'Paul' heet.

Na die avond is het tweede sollicitatiegesprek dus heel vlotjes verlopen. :-)

Een week later schuif ik aan bij de woensdag ochtend 'caravan'. Elke woensdag begint met een vergadering van alle verkopers. Dan worden alle wijzigingen in het verkoop-bestand doorgenomen. Vervolgens gaan we op tour langs alle nieuwe huizen in het bestand. Bij elk huis een rondleiding. En daarna geeft iedereen zijn idee over de verkoopprijs, op een briefje. Grappig hoe vergelijkbaar dat is met Okra. Als we daar een groot project moesten offreren, gingen we ook bij meerdere projectleiders langs om een 'natte vinger prijs' te vragen. Gaf altijd een goed idee van wat ongeveer de prijs moest zijn. Werkt telkens weer.

Om als verkoper te mogen werken, moet ik eerst op cursus, om een certificaat te halen. Daarnaast moet ik ook een flink aantal dingen regelen: betere auto (schoon, bedrijfszeker en vier-deurs), nette kleren, stropdas! Alles zelf betalen. Als er dan een nieuwe auto moet komen, wil ik een zuinigere dan Binx. Dat wordt een Nisan Pulsar, 2005 en 'slechts' 135.000km gereden. In het noorden van Brisbane gevonden. Door onze eigen monteur laten controleren voor ik 'm koop. Prijs overeen gekomen en vervolgens met de bus en trein naar Brisbane om de auto op te halen. Hij moet nog een naam krijgen.

De cursus is vier dagen lang. Van 9 tot 5 informatie opnemen. De man die het geeft is goed, weet veel, geeft veel praktijk voorbeelden. En elke keer als we in de tekstboeken stukken tegen komen waar de examen-vragen over gaan, wijst hij dat aan. Allemaal in het Engels, veel nieuwe termen, veel wetgeving. Dus aan het eind van elke dag tolt mijn hoofd. Mij was gezegd "als je 's avonds je huiswerk doet, kom je er zo doorheen'. Maar 's avonds heb ik geen fut meer. En dan heb ik ook nog drie van de avonden een programma: eten met vrienden, het welkomsdinner van de AILA in Brisbane. Dus ik begin pas in het weekend aan het huiswerk: 7 examens, elk bestaande uit multiple choice vragen, open vragen en een case study. Kosten me 4 tot 6 uur per stuk. En de maandag erna is meteen mijn eerste werkdag op het kantoor. Die week heb ik elke avond examens gedaan. De zaterdag erna heb ik het eindelijk allemaal afgerond, om 12 uur 's nachts. (Natuurlijk doe ik het overdreven precies: elke vraag nazoeken of ik het juiste antwoord heb gegeven; op de computer schrijven om taalfouten eruit te halen en daarna overschrijven...) Nu moet ik nog beginnen de boekwerken zelf door te lezen. Ik wil dat wel doen, want er staat een berg nuttige informatie in. Al weet ik nog niet wanneer ik het allemaal moet doen.  

De baan begint met vier weken training. Dat doen ze wel goed. Petje af, ik ken geen enkel bedrijf waar ze er zo ruim de tijd voor nemen. We zijn met twee nieuwe. Samen worden we getraind door de vrouw van de baas, die zelf al 25 jaar in real estate werkt, en bijna haar hele leven al in deze regio woont. Ongelofelijk wat ze allemaal weet. Een deel is de computerprogramma's en processen binnen het kantoor leren kennen. Dat wordt afgewisseld met veld kennis: rond rijden door alle gebieden, straten leren, huizen bezichtigen. Het derde onderdeel is praktijk kennis, vooral door andere verkopers te volgen. Wat me opvalt is dat iedereen in mijn omgeving overtuigd lijkt te zijn dat ik een goede verkoper zal zijn. Terwijl ik zelf vooral denk: wat ben ik in 's hemelsnaam aan het doen....

Vorige week is Paul terug gekomen uit Sydney. Hij zorgt voor het eten, geeft mij 's avonds weer wat meer tijd om bij te komen. De examens zijn achter de rug. Langzaam begint ik al wat ruimte te voelen om aan mijn eigen werk te denken. Dat is maar goed ook. Want de afgelopen weken heb ik er al wel een paar keer flink doorheen gezeten. 'Is dit wel de goede keus?' 'Ik wil dit helemaal niet, ik wil met mijn eigen vak bezig zijn.' 'Dit snijdt de passie uit mijn leven.' Etc. Maar aan de andere kant, ik wil ook niet in Brisbane werken voor een of ander groot bureau. Projecten moeten doen waar ik zelf niet achter sta. De week na mijn tweede gesprek ben ik voor drie bijeenkomsten in Brisbane geweest. Eentje met Tobias, over een project met een scenario spel, zoals we dat bij Okra ontwikkeld hebben. Eentje met het hoofd van de landschapsarchitectuur afdeling van een groot ingenieursbureau. Zij zoeken een senior urban designer. Zou precies op mijn lijf geschreven zijn, als ik de baan zou willen. Maar rondlopend in Brisbane, en in de kantoortoren, dacht ik: 'hier wordt ik niet gelukkig van.' Vijf dagen werken, vier nachten logeren in een stad die geen stad is, opgesloten in een kantoortoren. En dan twee dagen mogen bijkomen in ons eigen huis. Geen energie om mijn eigen bedrijf verder op te zetten, om verder te gaan met lezen, stoppen waar ik nu net afgelopen jaar mee begonnen ben en waar ik ontzettend veel inspiratie en motivatie uit haal. Dan toch maar makelaar; werken in de buurt, op 15 minuten rijden van huis. In een baan die uiteindelijk intellectueel weinig uitdagend is, en daardoor ruimte laat om met mijn eigen vak bezig te zijn. Ik zal nog wel wat inzinkingen krijgen. Komend jaar wordt een zwaar jaar. Ik heb een jaar lang buiten mogen spelen, nu wordt het een jaar buffelen. Maar ik kom er wel doorheen. En wie weet wat het uiteindelijk voor onverwachte dingen opleverd.

Einde van een Sabbatical

Nu dan eentje over werk. Ook daar valt nogal wat over te vertellen. Niet gek natuurlijk na drie maanden.... Dit keer geen foto's, jullie zullen het even met alleen tekst moeten doen.

Na de vorige update over werk ben ik voor het nationaal congres van de PIA (Planners Institute of Australia) naar Adelaide geweest. Het congres is best interessant. Aantal nieuwe mensen leren kennen. Paar zeer inspirerende lezingen en verschillende heel informatieve. Leuk om weer een nieuwe stad te ontdekken. (Over Adelaide zelf meer in een volgende blog.)

Maar het congres is ook een beetje demotiverend. Een van de hoofdsprekers is bv. de voorzitter van het Amerikaanse Plannings Instituut. Hij had lovende woorden over Nederland. "Als je problemen hebt met water zijn er twee landen in de wereld die de top zijn, waar je van kunt leren. Als je te kort hebt, moet je naar Israel kijken. En als je te veel hebt moet je naar Nederland kijken. Wij hebben na New Orleans zo veel van de Nederlanders geleerd!" Ook een paar andere sprekers halen vernieuwingen in Nederland aan. Allemaal veren in onze reet... Maar herkenning in de zaal valt vies tegen. Het lijkt wel of de meesten er hun schouders over ophalen. Droogte en overstromingen zijn er voldoende in Australië, maar leren van het buitenland? 'Dat hebben wij niet nodig', lijkt de algemene houding. 

Na een week Adelaide vlieg ik terug naar Brisbane. Een paar uur na de landing heb ik mijn interview bij de AILA (de landschapsarchitecten club). Een soort mondeling examen om lid te mogen worden. Boeiend gesprek. Heb er erg veel voorwerk voor moeten doen. De statuten doorlezen, beleidstukken kennen, etc. Het is niet zomaar een gesprek, je moet de vereniging goed kennen om lid te mogen worden. Het gesprek gaat leuk, maar opnieuw die scepsis. Niet bij iedereen. Het panel van drie bestaat uit een oost Europese dame, de Queensland voorzitter en de directeur van een flink bureau. Met de oost Europese heb ik een hoop herkenning. Maar die directeur heeft exact dezelfde reactie als het publiek in Adelaide: waarom zouden wij buitenlandse expertise nodig hebben? 'Wij zijn Australië, wij zijn goed en hebben niets van anderen te leren.'

De uitslag van de prijsvraag voor Canberra komt ook af. 114 inzendingen en 20 uitgekozen voor de tweede ronde. Ik niet. (Vloek...) Het congres in Cairns. 46 voorstellen voor een lezing ingestuurd. 30 uitgekozen. Alle twee mijn voorstellen afgewezen. Daar heb ik feedback over gevraagd en gekregen. Heel amicaal allemaal. Maar de boodschap was: leuk die ervaring uit Europa, maar wij zijn Australië. Hier is dat allemaal niet van toepassing. Natuurlijk snap ik ook wel dat je projecten uit het ene land niet zomaar letterlijk om kunt zetten naar een ander land. Je hebt altijd te maken met verschillende omstandigheden, fysiek, sociaal, cultureel. Daar moet de ervaring en methodiek aan aangepast worden. Daar zit voor mij wel een uitdaging, om ze hier te laten zien hoe mijn kennis in Australië toegepast kan worden. Maar dan nog moet ik de mensen vinden die open staan voor iets anders.

Vervolgens is de trip naar Nederland als een warm bad, zeker na dat soort reacties. Het is heerlijk om met vakgenoten te spreken. Te horen wat er in Nederland allemaal gaande is. Met alle positieve en negatieve kanten. Op bezoek bij de provincie Utrecht, een kennis werkplaats in Noord Holland en diverse keren bij okra. Veel projecten bekijken. Vier dagen door Nederland rond gecrost om eigen projecten op de foto en film te zetten, als voorbereiding voor mijn eigen website. Projecten van anderen bekeken, zoals Inverdam in Zaanstad, steigereiland in IJburg, Haveleij in Den Bosch, Brandevoort bij Helmond. Heel inspirerend allemaal.

Daarna naar New York voor nog meer inspiratie. Samen met 28 vakgenoten op de excursie van Stichting Panorama. Het is weer geweldig georganiseerd en zijn heerlijke dagen. Projecten bekijken, bureaus bezoeken, veel onderling praten, allerlei nieuwe plekken in de stad ontdekken en voor mij oude bekende plekken opnieuw bezoeken. Ik heb nog nooit zo'n goede tijd in New York gehad. Vind het heerlijk. (Ook over NY een volgende blog.)

Salt Lake City daarna was een inspirerende tegenhanger, vooral door zijn anti-stedelijkheid. Voor Australië valt daar veel van te leren. De stedelijke ontwikkelingen in de VS en Australië hebben bijzonder veel parallellen. Kan daar pagina's over vol schrijven, maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien.

En dan eindelijk, na 6 weken weer terug in Australië. Al voor ik aankom ben ik benieuwd hoe de financiën er voor zullen staan. Nu de reis achter de rug is, kan ik de schade opmaken. Voor vertrek dacht ik tot voldoende geld te hebben om het tot oktober uit te zingen. Maar dat valt vies tegen. Ik kom tot de ontdekking dat eind van de maand (juni) het geld op is! Paniek! Een echte paniek aanval. Alleen maar onweerswolken in mijn hoofd, ik kan nergens meer over nadenken. 'Hoe moet dit verder? Dit lukt nooit om hier uit te komen.'

's Avonds heb ik mijn berekeningen afgerond en de volgende dag rond het middaguur ga ik Paul ophalen van het vliegtuig. Die avond heb ik meer in coma gelegen dan geslapen. En de volgende ochtend loop ik als een kip zonder kop rondjes in het huis. 'Ik weet niet wat Paul allemaal verdient heeft tot nu toe, maar kan me niet voorstellen dat het voldoende zal zijn. Alleen samen met Paul kan ik het echte overzicht krijgen. Nog een uur dan komt hij aan....'

Alleen al het feit dat Paul terug is brengt me een beetje tot bedaren. Gelukkig. Maar de schrik zet me flink om  het hart. Als we samen de financiën doornemen, blijkt dat Paul het veel beter heeft gedaan dan ik ooit had verwacht. In een klap zijn we uit de zorgen. Ik kan het bijna niet geloven! Tot eind van het jaar is alles gedekt. Daarna duurt het nog een tijd voor mijn hart wat minder gestrest klopt. En de schrik heeft me wel geactiveerd. Er is nu dan wel uitstel. Maar eind van het jaar zal ik een volledig inkomen moeten hebben. En al het werk dat ik tot die tijd kan vinden maakt het na het eind van het jaar een beetje makkelijker. Dus aan de slag! Ik bel met een vriend die in een drankwinkel werkt, of daar nog een baantje is. Ik heb een afspraak bij de Universiteit. Ik ga bij een oud buurman langs, die een hoveniersbedrijf heeft, om te kijken of hij nog mankracht kan gebruiken. Ik heb een afspraak met een speeltoestel-leverancier over samenwerking.

Als we eenmaal bij Jo logeren kan ik eindelijk ook alle mogelijke websites bekijken voor banen. (In het vakantiehuisje waar we de eerste twee weken na terugkomst zitten, is de internet verbinding zo slecht dat er geen website te bekijken is.) Maar zo'n beetje alle banen zijn in Sydney, Melbourne of Brisbane. Daar mag ik volgens mijn visum niet werken. Brisbane zou nog te proberen zijn, is in Queensland en mogelijk met wat omhaal via mijn eigen bedrijf valt er wat te regelen. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet in Brisbane werken. Dat zou betekenen vier nachten in de week daar op een kamertje logeren, in een stad die geen stad is maar meer een verzameling gebouwen en wegen. Wel in mijn eigen vak, maar werkend voor iemand anders. Weet niet of ik dat nog trek, na 20 jaar eigen baas. Voor allerlei ontwikkelaars, waarbij ik waarschijnlijk weinig kritisch mag zijn. Druk als ik was in Nederland, maar dan in beroerdere leef-omstandigheden. Daarvoor ben ik niet geëmigreerd! Goed, het zou wel betekenen dat ik me beter in het Australische vakleven kan inwerken. Maar het lezen, denken en onderzoeken waar ik net mee begonnen ben, en dat ik zo ontzettend inspirerend vind, komt volledig op een dood spoor.

Na de eerste paniek beginnen er zich wel mogelijkheden voor te doen. Via-via heb ik nog een gesprek bij een ingenieursbureau in Brisbane, bij de landschaps-afdeling die een ervaren, ondernemende en inspirerende kracht zoeken. Ze zijn zich nog aan het oriënteren, maar als ik zou willen zou ik er waarschijnlijk zo kunnen gaan werken. Toch laat ik het gaan.

Op een van onze rondgangen langs open-huizen (verkoop-middel) komen Paul en ik aan de praat met een makelaar. Een Australische, met een Nederlandse vriendin. Samen zo'n 5 jaar geleden vanuit Amsterdam naar de Sunshine Coast geëmigreerd. Werkt voor het kantoor waarvan ik bijna alle makelaars al ken, via al de open huizen die ik afgelopen jaar langs geweest ben. Ze vertelt dat het kantoor op dat moment mensen zoekt, geen ervaring nodig. Als ik interesse heb, moet ik wel uiterlijk de volgende dag mijn CV sturen, want ze zijn de gesprekken al aan het organiseren. Heb er flink over nagedacht, gepraat, gewikt en gewogen, en uiteindelijk maar gedaan. Het is wel een ander beroep, maar het is dicht bij huis, levert geld op. ik verbeter er mijn Engels door. En wie weet kunnen we zo ons perfecte huis vinden en nog goedkoper ook.

Inmiddels heb ik twee gesprekken achter de rug. Ze willen me hebben! Dus Hans wordt makelaar.... (tenminste, for-the-time-being.)

Koffers en huizen

   Ons verhuis-team, vlnr: Jo, Audrey, Mark, Phil, Paul, ikke, Niel, Robin          Paul aan de schoonmaak met
                                (onder) Paul en JP                                                        zijn favoriete tuingereedschap

Tjonge, wat is er een hoop gebeurd de afgelopen paar maanden. Van alles te vertellen, over huizen, over werk, over reizen. Laat ik maar eens beginnen met het wonen. Begin mei, 3 maanden geleden alweer, wat vliegt de tijd, moeten we ons huis in Doonan uit. De eigenaar heeft besloten ons huurcontract niet te verlengen en zelf in het huis te gaan wonen. Jammer! Vanuit hem gezien begrijpelijk. (Is een heel verhaal, maar in het kort: hij en z'n vrouw hadden dit huis gekocht om kleiner te gaan wonen nu de kinderen de deur uit waren. Z'n vrouw krijgt kanker en ze verhuizen niet. Zij overlijdt na zo'n 3 jaar. Hij besluit alsnog in de nieuwe woning te trekken.)

Maar goed, we moeten er dus uit. Het contract zou eind mei aflopen, maar begin mei ga ik naar Nederland. En Paul zal al weken overal behalve hier. Dus samen een woning zoeken is lastig. En dan zou die vervolgens 6 weken leeg staan. Jammer van de huur, die toch al snel tegen de 500 dollar per week is. Dus besluiten we alles in de opslag te doen en pas eind juni een woning te gaan zoeken als we allebei weer terug zijn.

En als we dan toch moeten verhuizen, dan kunnen we ook wel een jaar echt aan de kust gaan wonen. Met het strand om de hoek, winkels in de buurt waar je naar toe kunt lopen en fietsen. Beetje meer leven. Eens beleven hoe dat is. Dus heb ik een vakantiewoning aan de kust gehuurd voor de eerste twee weken na terugkomst. Dan kunnen we in ieder geval ergens terecht.

Laatste twee weken in Doonan: leven tussen de dozen...

De laatste weken voor vertrek staan in het teken van pakken. Paul is eens in de twee weken een weekend thuis. Dus het weekend eind april pakken. Daarna zit ik een week tussen de dozen en daarna een week in Adelaide, voor een congres. Weer een weekend pakken en meteen verhuizen. We hebben 8 vrienden die ons komen helpen. Gaat wonderwel snel. Een grote bus tot de nok volgepakt met alle onhandige dingen (meubels, wasmachine, koelkast, bedden, etc.). En een pick-up en twee auto's vol met dozen. In één keer is alles over en zit de opslag nokkie vol. Met z'n allen geluncht en daarna gaan Paul en ik aan de schoonmaak. Paul breng ik de volgende ochtend weer naar het vliegveld en ik handel daarna de rest af. Meteen weer door naar Brisbane voor het vliegtuig naar Nederland.

Verhuizing in volle gang

In Nederland zit ik eerst een ruim weekend bij mijn ouders in Zaltbommel. Even bijkomen van de reis, flink bijpraten, met ma naar de Floriade, het nieuwe huis van mijn broer en zijn gezin bekijken. Vervolgens naar Amsterdam, eens kijken hoe mijn eigen woning erbij staat na een jaar verhuur. Dat valt gelukkig alles mee. Had wat schrikverhalen gehoord en er zat een ietwat onhandige huurder in; waxine lichtje op de wc laten staan en een gat in de stortbak gebrand en nog wat van die dingen. Maar niets dat niet te vervangen is. Erger is het houtwerk aan de buitenkant. Dat was al behoorlijk aan het rotten voor we vertrokken. En met een VvE die niet werkt is dat toch een probleem. Al voor ik naar Nederland kom heb ik al besloten het zelf maar te gaan opknappen. Met wat trucs die ik nog van het huis in Well kende, zal dat wel lukken. Alleen kost dat toch wel een hele berg tijd. En het moet goed weer zijn. Nou, daar heb ik wel geluk mee! Van de 4 weken ruim 2.5 week mooi weer, precies genoeg om houtrot te verwijderen, alles in 3 keer op te vullen, schuren, grondverven, meer schuren, lakken. Ziet er weer puik uit. Aan de voorkant beetje buiten het raam hangen en over de dakrand aan de achterkant om overal bij te kunnen. Geeft meteen aanleiding voor een praatje met de buren. :-) Heel wat bezorgde opmerkingen gekregen. "Doe je wel voorzichtig!" En ook: "dat knapt er een wel van op."

Moet in de tussentijd ook een nieuwe beheerder zoeken. Want ik ben niet erg tevreden over het afgelopen jaar. Maar da's nog niet makkelijk. Was vorig jaar al lastig. Er zijn genoeg beheerders, ook die heel betrouwbaar over komen, maar of het in de praktijk ook zo uitpakt? Eén hoog is ondertussen net verkocht, binnen een paar weken tijd. Dat zet me aan het denken: misschien toch maar in de verkoop? Dus weer andere makelaars langs voor een offerte. Uiteindelijk eentje gevonden die zowel verkoop als verhuur doet en zijn eigen partijen heeft voor beheer. Had ik vorig jaar ook al mee gesproken en een goed gevoel over, maar toch niet gekozen. Nu dus toch maar wel. De Vespuccistraat staat dus in de verkoop!

De Vespukkistroat in de verkoop...

Mede door de Vespukki, zoals de oude Amsterdammers zeggen, voelt het verblijf in Nederland niet als een bezoek. Het is niet te gast bij vrienden of familie, niet uit koffers leven in een hotel, maar meer 'thuis'. Het huis is vertrouwd, de buurt is vertrouwd. Het is heerlijk om bekende gezichten op straat te zien en bij vertrouwde buurtwinkels langs te gaan. Maar het is ook wel vreemd, want het is mijn 'oude leven'. En Paul is er niet. Als het huis straks verkocht is, dan zal dat deel van het vertrouwde gevoel toch weg zijn...

Voor ik naar Nederland kwam dacht ik: "4 weken, dat is zeeën van tijd!" Maar niks daarvan. Het is voorbij voor je er erg in hebt. Gelukkig heb ik wel de tijd kunnen nemen voor vrienden, familie, oud collega's, projecten bekijken, enz. (Daar schrijf ik in een andere blog wel over.) Het is geen afraffelen, maar uiteindelijk toch nog wel strak plannen om de laatste dingen die absoluut gedaan moeten worden voor elkaar te krijgen. En geen tijd om eens rustig de blog bij te werken en tussendoor verslag te doen. Had ik me nog wel zo voorgenomen!

Goed, na Nederland begint het echte leven vanuit koffers. Hoewel, de week in Adelaide, voor de verhuizing, was al een voorproefje. Maar nu wordt het hotel na hotel na hotel, met een hoop gereis tussendoor. Eerst een week naar New York: 2 hotels. Dan een week in Salt Lake City: 1 hotel en 1 appartement. (Later uitgebreide verslagen van de steden.) Terug naar Australië en daar trek ik in mijn uppie in de vakantiewoning. Meteen op huizenjacht: bij makelaars langs, zoeken op internet (tergend langzaam door de gebrekkige verbinding; heeeel frustrerend, alsof je terug bent in de jaren 90! Sorry hoor, moet even mijn frustratie kwijt over het gebrekkige netwerk hier...), afspraken maken voor bezichtigingen, enz. Het valt eigenlijk vies tegen wat er in de aanbieding is. Geen enkel huis waar ik echt warm van word. Dus ga ook maar eens kijken wat er in het achterland beschikbaar is. Een paar leuke dingen; die komen op de reserve-lijst.

Na een week komt Paul terug. Begin van de middag haal ik heb op van het vliegveld. Eerst koffie voor we een uur of wat later een huurwoning gaan bekijken. Als we die middag samen in de zon zitten en ik Paul vertel wat ik tot nu toe uitgevonden heb, begint hij: "wat zijn onze redenen om voor de kust te kiezen, ik vind dat we het achterland niet moeten uitsluiten...." Hmm, je bedoelt zoiets als dit...(reservelijstje)...? De volgende dag zien we niet alleen een serie huizen aan de kust, maar ook een paar in de buurt van Eumundi, ons favoriete dorp een stukje land inwaarts. En jawel, we zijn het snel eens, het wordt het uit net buiten Eumundi.

Ons nieuwe huis in Eumundi: zuid (met uitzicht), binnen (nog leeg) en noord (met zon, normaal gesproken) 

De voordelen? Als eerste: geen buren vlakbij. Dat lukt niet aan de kust en we zijn inmiddels behoorlijk verwend. Paul krijgt het al helemaal op zijn heupen in de vakantiewoning. En ik had me er al over verbaasd dat je in de slaapkamer het gesprek in de tuin van de buren bijna letterlijk kunt volgen. Dat is overigens niet alleen omdat het dichtbij is. En ze waren niet hard aan het praten. Maar de huizen zijn van zo'n slechte kwaliteit dat ramen en muren alleen de regen tegen houden. (De wind komt er wel enigszins doorheen.) Andere redenen: beter uitzicht, natuur geluiden om ons heen, betere grond voor een moestuin. En Eumundi is een leuk dorp en op loopafstand. Dus toch nog wat winkels in de buurt, plus een paar kroegen, twee keer per week markt, groot zwembad, een stationnetje zowaar (weliswaar maar twee keer per dag een trein, maar toch...). En nog steeds op maar zo'n 20 minuten van het strand.

Het huis is bij dezelfde makelaar via wie we ons allereerste huis huurden. Toeval? Ze is in ieder geval op onze hand. Er is een andere gegadigde, maar als wij het huis willen, is het van ons. Je moet officieel een aanvraag indienen, met salaris-bewijs, huur geschiedenis, etc. Meteen gedaan en dinsdag tekenen we het huurcontract. De woning is alleen nog niet vrij. We kunnen er een week later pas in. Nog een weekje uit koffers leven. Om geld te sparen, en niet langer in het ongezellige vakantiehuisje te zitten, trekken we een week bij Jo in. Eerst een paar dagen om op haar huis en de hond te passen, daarna als logees. Wel gezellig.

Nog een weekje logeren bij Jo. Links het huis, rechts onze kamer.

Donderdag 12 july kunnen we eindelijk de sleutels ophalen. We hebben de pick-up van Phil en Mark kunnen lenen, een aanhanger van de opslag en twee auto's. Audrey en Neil helpen ons met de opslag leeghalen. Helaas hebben we nogal wat buien, dus de boel regent aardig nat. Alles wat nat mag gaat op de pick-up, de rest in Audrey's en onze eigen auto. Paul rijdt de pick-up, want dat is een schakelbak en daar heb ik nog steeds geen zin in. Met hulp van Neil, die een stuk meer ervaren is met een aanhanger. Maar goed ook, want de oprit is behoorlijk stijl. De volle laadbak EN volle aanhanger terwijl de regen in een beekje op de oprit af stroomt, dat trekt de pick-up niet. Halverwege de helling moeten ze terug, achteruit rijden. Afkoppelen, eerst de pick-up omhoog, lossen en daarna de aanhanger. Gelukkig kunnen we onder het huis droog lossen. Bij de tweede keer rit koppelen we meteen los. Maar nu valt de borging in de regenput... En dat lukt de mannen natuurlijk niet om die eruit te vissen. Daar heb je een lenig manneke als ik voor nodig :-)

 Slipsporen nadat Neil een aanloop                       Lunchpauze in Noosa                         Borging uit de        
heeft genomen om omhoog te komen                                                                         regenafvoer vissen                         

Eigenlijk gaat het hartstikke snel. In twee keer rijden hebben we bijna alles over. Alleen matras en bank moeten nog. Die doen we de volgende dag. Dan halen we ook alle planten op bij het oude huis, waar we ze in de tuin mochten laten staan. En dan begint het grote uitpakken. Geleidelijk krijgt in de loop van de week alles zijn plek.

Rondleiding

Een grote ruimte: woongedeelte - keuken - eethoek. Schuifpui rechts van de keuken is tevens de voordeur.

Voorbij het woongedeelte: de master bedroom, met kleine badkamer en inloopkast

Andere kant: gang met van links naar rechts washok, badkamer, logeerkamer en werkkamer van Paul

En mijn werkkamer, helemaal achterin in de hoek, met een beetje uitzicht

We hebben ook al snel een 'huis'dier. Dit keer zijn het geen kookaburras die ons op de verranda komen begroeten, maar een possum die 's avonds zijn neus tegen het raam drukt. Behoorlijk tam. Na drie avonden eet ie al uit Pauls hand. En we vinden al snel uit waar ze wel en niet van houdt: geen wortel, geen banaan, amandelen met tegenzin, appel doet het goed, maar peer is favoriet. En ze heeft een buik, dus we dopen haar 'Peertje'. Bij de vorige bewoners kreeg ze waarschijnlijk ook te eten, anders kan ze nooit zo tam zijn. Deze week is er ook een tweede possum langs gekomen. Een mannetje, beetje dommig, dus die heet nu 'Knurf'.

Peertje de huis-possum

Afgelopen weekend ook meteen een house-warming tea-party gehouden, tevens viering dat we drie jaar getrouwd zijn. Erg gezellig, met 'bring-your-own-cake'. Helaas komt dit keer ook de keerzijde van de Australische vlotheid naar boven: van de 20 mensen die zeiden dat ze zouden komen, melden zich op de middag zelf 10 af. 'Vrienden snappen dat wel.' Weer iets geleerd. Maar ondanks dat, is het wel erg gezellig.

En een kleine house-warming, met taart. De verrassing links werd speciaal geleverd op zondag ochtend!

Korte (eerste) update na 6 weken buitenland

Laatste bericht is al weer van twee maanden geleden. Veel gebeurd in die tussentijd. Meest tijdrovende was 6 weken weg geweest naar Nederland en de VS. Dus dat worden weer een heel aantal verhalen voor de blog. Daarom eerst maar even een kort overzicht van de gebeurtenissen. Daarna komen dan de langere verhalen.

* Vanaf eind april inpakken van het huis, van alles regelen wat bij een eind van de huur komt kijken en tenslotte alles verhuizen naar de opslag.

* Begin mei een week in Adelaide geweest voor een congres en bij terugkomst mijn interview voor de AILA gehad.

* Naar Nederland gevlogen voor vier weken. Ik dacht 'zeeën van tijd', maar dat viel tegen:

   - de tijd nemen om met familie en met vrienden door te brengen

   - lang weekend Berlijn met vrienden

   - vele dagen rondkarren door Nederland om projecten te bekijken en te fotograferen

   - paar bezoeken aan OKRA

   - uitgebreide reparaties aan het huis

   - het te koop zetten van het huis regelen

* Vervolgens een week excursie naar New York, met 28 Nederlandse landschapsarchitecten.

* Een week bij Paul in Salt Lake City, waar hij twee weken masterclasses gaf.

* En daarna eindelijk weer naar de Sunshine coast. Paul komt later deze week aan. Hij is vanuit Salt Lake naar New York gevlogen, om les te geven in Philadelphia en zijn zus in New York te bezoeken. Ik zit nu in een vakantiewoning om van hier uit een nieuwe woning te zoeken. Dit keer echt aan de kust, op loopafstand van het strand. Maar daarover later meer.